08-10-07

verjaardagen

aanstaande weekend moet ik naar een verjaardagsfeestje wat mij weer moet doen denken aan mijn eigen verjaardagen? wat houden ze nu eigenlijk in? ik heb nooit waarde gehecht aan verjaardagen, tenminste die van mij  niet. het is zelfs zo dat ik ooit, meerdere keren zelfs, mijn eigen verjaardag gewoon ben vergeten. in mijn geval schuilt er waarschijnlijk wel een reden waarom ik niet zo een waarde hecht aan mijn eigen verjaardag.

het moet in de periode zijn geweest dat ik waarschijnlijk rondom de 8 of 10 jaar moet geweest zijn, ik weet het niet meer, is te lang geleden en heb er eigenlijk geen goesting in om de precieze leeftijd na te gaan wanneer het juist was. ik herinner mij enkel rond die periode dat ik wel naar andermans verjaardagen ben geweest. maar op een gegeven moment heb ik dan ook traditiegetrouw klasgenootjes (vrienden dacht ik) uitgenodigd op mijn verjaardag, al zal waarschijnlijk rond die leeftijd ook wel de hulp ingeroepen geweest zijn van de moeders. nu, van al de genodigden was er wel geteld maar één iemand aanwezig op mijn verjaardag, dat was dan nog iemand die bij mij ook nog woonde, namelijk mijn broer. mijn moeder had van alles en nog wat gemaakt, maar nee, daar zaten we met alle lekkere snuisterijen die mijn moeder zelf heeft gebakken, nu dat heeft mij getekend. ik kwam reeds toen al in het besef dat het waarschijnlijk aan mijzelf lag en ook geen vrienden had, ik ben namelijk wat men noemt een einzelgänger. het was ook sinds toen dat ik mijn verjaardag nooit meer heb gevierd, enkel dan met mijn ouders en broers omwille ik niemand meer heb uitgenodigd tot mijn twaalfde, vanaf toen heb ik geen enkele keer nog het initiatief genomen om mijn verjaardag te gaan vieren wat ook niet gebeurde, het interesseerde mij ook niet. het is te zeggen, ik heb nog twee keer mijn verjaardag gevierd bij de ronde cijfers, toen heb ik voor een zeer selectief publiek deftig getracteerd.

maar wat ik toen heb mogen ervaren heeft mij enkel gedreven naar nog meer afzondering, een afzondering die ik zelf aan het bouwen was, ben. trouwens wat betekent het? je bent weer een jaar ouder, anderzijds kan je ook stellen van dat je weer een jaartje ouder hebt mogen worden. mijn verjaardag hoeft alleszins niet gevierd te worden. van die twee keer dat ik ze nog wel heb gevierd was enkel uit eigen belang, of eerder eigen goesting, zo kon ik nog eens genieten van een gastronomisch etentje van de betere keuken. het heeft mij enorm veel poen gekost, maar zonder spijt, in tegendeel, de keuken was voortreffelijk, ik waande mij als een god in frankrijk en het heeft mij enorm supper veel deugd gedaan om niet te vergeten.

23:32 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (15) | Tags: verjaardagen, einzelganger |  Facebook |

Commentaren

tranen staan in mijn ogen dit te lezen, het eerste gedeelte dan toch. Maar je leert zo wel te genieten op je eentje.

Gepost door: life angel | 09-10-07

Reageren op dit commentaar

LA gek genoeg heb ik voor mijzelf nooit een traan gelaten. trouwens het is allang verleden tijd. ik heb een enorme grote relativeringsvermogen, misschien ook hierdoor.

Gepost door: watje | 09-10-07

Reageren op dit commentaar

ja ben zelf niet zo goed in dat relativeren en een en ander had nu wel te maken omdat oudste dochter hier gisteren terug ingetrokken is en ik dus erg begaan met de partner die nu in de steek is gelaten.

Gepost door: life angel | 09-10-07

Reageren op dit commentaar

Een pijnlijk en een spijtig voorval dat je waarschijnlijk voor een deel wel tekent hoor, dat kan niet anders. Je vergeet dat wel maar het zijn littekens die blijven.
Zoek het vooral niet tezeer bij jezelf. Kinderen kunnen hard zijn voor elkaar!
Waarschijnlijk heeft 'vriendschap' hierdoor bij jou een andere betekenis gekregen... of tenminste een andere 'perceptie'... Maar het sluit mooie vriendschappen niet uit hoor, maar je bepaalt ze zelf, zoekt ze zorgvuldig uit... misschien nog best zo!

Fijne dag nog!

Gepost door: M&M | 09-10-07

Reageren op dit commentaar

Triest en vreemd verhaal. Ik heb het gevoel dat er iets is dat je niet verteld. Kinderen blijven niet zomaar weg van een verjaardagsfeestje en dat jij zo een afstandelijk of afstotelijk of sociaal niet aanvaard bent denk ik niet. Dus waarom was er niemand ?Op die leeftijd nodig je kinderen uit via de ouders anders komt er niemand en zij laten dan meestal ook weten of de kinderen kunnen komen of niet. Een organisatorische fout? Jij weet vermoedelijk het antooord wel , dat hoop ik toch.

Gepost door: Duvel | 09-10-07

Reageren op dit commentaar

hey watje ik herken iets in het verhaal
ik kan het niet goed duiden
ik ging wel af en toe ergens heen
maar of ik het nu thuis daadwerkelijk vierde
daar heb ik geen herinnering aan.
en het echt uitbundig vieren is al geleden van
toen ik nog uitging.
je bent echter in mijn ogen geen afstotelijk mens eerder iemand
die niet mee doet met de massa
en daar begrijp ik je in ;-)
zonnekes en liefs

Gepost door: Sunny-Kay | 09-10-07

Reageren op dit commentaar

toelichting. het is nu de laatste jaren dat ik socialer ben, maar in mijn kinderjaren en jeugd ben ik altijd al verlegen (nu nog), ingetogen, ingesloten tot mijzelf geweest en weet ik wat nog allemaal, een einzelgänger dus wat maakt dat ik enorm moeilijk contacten kon leggen en dus aan mijn eigen lag. de kinderen en ouders waren persoonlijk uitgenodigd, geen fout in die trend. nee Duvel, hierbij is alles verteld en niks vergeten, ze zijn gewoonweg niet komen opdagen. als er een andere reden was dan weet ik ze alleszins zelf niet, maar het maakt mij niet uit.
voor de rest niet te veel aan tillen, ikzelf heb er ook nooit zwaar aan getild, behalve die dag zelf.
LA: ge hebt relativeren en relativeren: in de steek gelaten door een partner is wel erger vind ik dan niet op een verjaardagsfeestje komen op dagen.

Gepost door: watje | 09-10-07

Reageren op dit commentaar

@ Kay voor iemand die het niet heeft mee gemaakt is het inderdaad moeilijk te snappen, al is het voor mij heel duidelijk. het is weer ook moeilijk om dit uit te leggen in een tekst. dat je het niet kunt duiden, snap ik, en toch begrijp ik je al, het is dikwijls moeilijk te duiden. het is niet zo dat ik alles mij kan herinneren van mijn kinderjaren, maar er zijn nu éénmaal dingen die je nooit vergeet, zoals bvb dit.

Gepost door: watje | 09-10-07

Reageren op dit commentaar

oeps Kayke nog iet vergeten: je zegt dat ik niet mee doe met de massa, klopt hoor, maar niet bewust. ooit heeft er mij iemand gezegd op een forum dat ik blijkbaar problemen heb met "het gezag", ik heb daar lang over moeten na denken, en ja afhankelijk in welke context heb ik problemen met "het gezag", hij had gelijk, maar niet wat hij bedoelde, maar op een andere manier. wie weet, iets voor aan postje, we zullen zien.

Gepost door: watje | 09-10-07

Reageren op dit commentaar

de vraag is dan waarom zijn ze niet komen opdagen.
Bovendien minimaliseer je de gevolgen voor jezelf.
In je post schrijf je dat dit je getekend heeft en in de reactie zeg je dat:"voor de rest niet te veel aan tillen, ikzelf heb er ook nooit zwaar aan getild, behalve die dag zelf".
Dat klopt dus niet . Volgens mij is dergelijke ervaring een shock voor een kind en wordt je zelfvertrouwen ernstig beschadigd. Ook je ouders hebben zich toch vragen gesteld over dit mislukte verjaardagsfeestje.

Gepost door: Duvel | 10-10-07

Reageren op dit commentaar

duvel ik bedoel dat je er nu niet zwaar aan moet tillen. zoals ik ook al vertelde ben, was ik een einzelgänger, ok het zal wel meer invloed gehad hebben dan enkel die dag alleen, maar ik voelde mij eigenlijk achteraf beter alleen dan met gezelschap.
en zelfvertrouwen, ja daar kan je gelijk in hebben, die heb ik nog steeds niet. wat mijn ouders (tenminste mijn moeder) ervan vonden weet ik niet, ik heb er nooit achter gevraagd en het kwam ook nooit meer ter sprake.

Gepost door: watje | 10-10-07

Reageren op dit commentaar

ik zal er niet verder op ingaan maar je verteld meer over jezelf dan je denkt door dit zo te stellen.
Als ouder moet dit voorval toch wel een lichtje hebben doen branden. Dat er niet nadien niet over gepraat werd is heel ongewoon.

Gepost door: Duvel | 10-10-07

Reageren op dit commentaar

tja duvel ik ben blij dat je er niet verder op in gaat. dat ik meer vertel over mijn eigen heb ik zelf ook gemerkt. toen ik begon met mijn blog had ik nooit de intentie om veel over mij te praten ter bescherming van mijn eigen privéleven. nu kan het mij geen .... schelen wat ze van mij weten, al weet ik heus wel de grens te trekken. maar soms ben ik wel eens te impulsief, so what!
wat mij betreft houd ik dit nu als zijnde afgesloten.

Gepost door: watje | 10-10-07

Reageren op dit commentaar

Tiens Dat ken ik. Ik was in mijn kinderjaren en latere jeugd heel erg op mezelf gericht en ik maakte geen contact. Ik weet nu wel waarom, toen niet. Het leek normaal voor me, ik stelde er geen vragen bij. Verjaardagen waren voor anderen, niet voor mij. En dat tekent je, ok het is niet dramatisch. Ik denk daar nooit over na, totdat ik ermee geconfronteerd wordt en dan denk ik daarover, over de betekenis enzo, wat ik daarbij voel. Op het eerste zicht geen grote gevoelens. T'is in feite ook maar relatief. Zolang je maar vrienden hebt die je aanvaarden zoals je bent.

Gepost door: ambereyes | 10-10-07

Reageren op dit commentaar

ziet duvel, ik ben dus niet de enigste. cfr ambereyes

Gepost door: watje | 11-10-07

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.