30-12-06

zelfmoord

zelfmoord, er gaat geen dag voorbij of ik denk aan zelfmoord. niet dat ik het wil doen, maar toch denk ik constant aan zelfmoord. Vervotte wil het aantal zelfmoorden verminderen, maar ze weet gene enkele shit over deze materie.

 

toen ik nog naar school ging, maar na de godsdienstige veplichte richting, en dus in de periode dat ik in zedenleer zat hebben we het natuurlijk ook gehad over het fenomeen "zelfmoord". hoe de lessen verliepen weet ik allang niet meer, maar wat ik nog heb kunnen onthouden is dat zelfmoordenaars (meestal wel mannen) lafaards waren, vooral diegene die het menen en niet die enkel aandacht zochten.

 

maar een paar jaar later, en ik denk dat ik toen een jaar of 15 was (ik weet het eigenlijk niet meer, het kan eerder of vroeger geweest zijn) bij een opwelling heb ik mijn mening moeten herzien. ik heb mij daadwerkelijk op een stoel gezet bij wijze van test(rechtstaand) en mij ingebeeld dat ik een strop rond mijn nek had. ik heb mij ingebeeld "ok, dit is reality, ik ben het beu, ik wil van deze wereld af" ik heb mij geconcentreerd alszijnde werkelijkheid. ik denk dat ik toch bijna 2 uur op die stoel heb gestaan, naarmate ik mij verder concentreerde had ik reeds het gevoel dat ik daadwerkelijk die strop rond mijn nek heb. ga ik springen of niet? nee ik kon niet, vanaf toen heb ik begrepen dat zelfmoordenaars GEEN lafaards zijn, maar dat daar een enorme moed voor nodig is dewelke dan ook.

 

en ja net iets voor mijn experiment heb ik reeds geprobeerd met met eigen handen mijn keel dicht te knijpen, maar dat was eerder omwille van blinde woede. 

 

met spijt heb ik reeds meerdere keren aan de lijven ondervonden wat zelfmoord is, er zijn toch al te veel mensen die ik persoonlijk heb gekend die zelfmoord gepleegd hebben met succes. er is maar één geval waarvan de aktie is mislukt, en dan nog per toeval.

 

nu vandaag nog denk ik regelmatig aan zelfmoord. ik heb zelfs een strop klaar hangen op de hoogste trap. zelf zie ik hem al niet meer altiid hangen, behalve wanneer ik eraan denk. mijn buurmannen waren in begin verschoten, maar ook zij zien hem al niet meer hangen. ik heb deze strop (en ze werkt wel degelijk, het is gene neppe) nodig om juist geen zelfmoord te plegen.

 

 

jongens toch: het is het niet waard om zelfmoord te plegen, de dood komt al zelf snel genoeg.

 

23:25 Gepost door watje in Actualiteit | Permalink | Commentaren (241) | Tags: zelfmoord |  Facebook |

Commentaren

een wens zonder zelfmoord gedachte Ik wens jou en je familie een heel fijne jaarwisseling en een gelukkig 2007

Vivke

Gepost door: viv en de diertjes | 31-12-06

Reageren op dit commentaar

hey Ook ik heb al een paar keer ondervonden dat zelfmoord geen aanstellerij is. En inderdaad, als Vervotte hier iets aan wil veranderen zal ze toch eens met deze mensen moeten praten. Er scheelt veel in Belgie, dat ze daar maar eens beginnen.
toch wens ik je een spetterend 2007.

Gepost door: beesken | 31-12-06

Reageren op dit commentaar

Sterkte en geluk wens ik je in het nieuwe jaar. Tot blogs

Gepost door: Chris | 31-12-06

Reageren op dit commentaar

zelfmoord Ja watje ik denk dat de meeste mensen wel eens een periode in hun leven meemaken dat ze er op z'n minst aandenken. Persoonlijk heb ik ook eens een aantal pilletjes genomen tijdens mijn puberteitsjaren uit liefdesverdriet, maar intuïtief toch niet teveel omdat ik onbewust toch wilde blijven leven. Gelukkig waren het vrij onschuldige pilletjes en heb ik er geen last van ondervonden.

Tijdens mijn depressie heb ik er ook wel in gedachten mee bezig geweest, maar alles wat ik de revue liet gaan vond ik nogal drastisch,dramatisch en omslachtig en met het risico om andere mensen ook schade toe te brengen. Uiteindelijk waren het maar gedachten een verwerkingsproces om tot inzicht te komen dat het tot niets leidde en dat er achter elke donkere gesloten deur, de zon via een nieuw venster terug komt schijnen.

Ik hoop van harte dat je die strop nooit zult gebruiken. Want zolang je in staat zou zijn om die strop te kunnen gebruiken is er nog voldoende hoop kracht en moed voor jou om ook naar dit nieuwe venster met licht te wandelen in plaats van naar die donkere trap.

Ps jij schrijft ook zeer mooi hoor en ik zal zeker nu regelmatig wel eens komen lezen.

Gepost door: Life Angel | 08-01-07

Reageren op dit commentaar

Zelfmoord, akkelig woord hé.
Zich het leven ontnemen klinkt minder agresief.
Ik heb een broer die het gedaan heeft, en ik respecteer zijn keuze, al ben ik er niet gelukkig mee.
Maar er is inderdaad veel moed voor nodig, omdat het niet zoals een ongeluk is, je hebt tijd om bij te draaien, erover na te denken. Doordrijven is zeker een teken van moed.
Erover denken is al deels moedig.

Gepost door: Siberx | 19-03-07

Reageren op dit commentaar

wie helpt mij Ik ben een meisje van 17 in oktober 18jaar, ik heb mijn vader, toen ik 9jaar was verloren zelfmoord. En sindsdien, heb ik die gedachten ook, maar het is een paar jaar overgaan. Maar nu zit ik weer met die gedachten, ik heb 3jaar niks gedaan van snijden in de armen maar vanaf vandaag ben ik er weer aan begonnen in mijn armen te kerven, maar ik wil dat niet maar daar ziek nu momenteel de einige uitweg in.Ik had een vriendje maar die eeft het uitegmaakt, normaal kan ik er tegen maar nu heeft hij ij zo vergekrgen dat ik dat weer doe.Hij zegt altyd tegen mij, ga je pappie achterna, dan ben ik van u verlost en hij kwets mij daarmee.Ik mis mijn vader elke dag meer en meer.Maar ik wil mijn eigen geen pijn meer doen maar ik ben ten einde raad.
Kunnen jullie mijhelpen??

Gepost door: evi | 17-05-07

Reageren op dit commentaar

Soms denk ik zelf aan zelfmoord, maar ik weet, problemen kunnen altijd opgelost worden zeggen ze. Maar in realiteit denk ik er toch anders over, veel moed is er niet voor nodig, om een einde te maken aan je leven volgens mij. Je moet het gewoon willen [Wilskracht].

Gepost door: Karl | 29-05-07

Reageren op dit commentaar

@karl ieder zijn mening uiteraard die ik respecteer, maar volgens mij is er wel degelijk heel veel moed voor nodig om uzelf van kant te maken. die wilskracht? is da niet hetzelfde als een enorme moed hebben? opgelet, ik blijf erbij, zelfmoord is het absoluut niet waard.
problemen kunnen altijd opgelost worden? mmm, nee daar geloof ik niet in, nee die kunnen niet altijd opgelost worden, daar ben ik van overtuigd. wat ik wel vind is dat men moet leren relativeren (wat ik gedaan heb) wat zeker niet gemakkelijk is. mmmm hoe moet ik het zeggen: wat relativeren en vooral bekijken hoe ge hetzelf "een probleem" aanvoeld, bekijkt, ja ermee omgaat.
persoonlijk vind ik er niets mis mee om aan zelfmoord te denken, maar het moet bij denken blijven, voer het niet uit, het is het gewoon niet waard.
da willen, ja, maar toch, dikwijls is het een daad van pure opwelling, van woede, van verdriet, spontane extreme emoties die dan eigenlijk "het willen" overtreft.

Gepost door: watje | 29-05-07

Reageren op dit commentaar

Ik denk alke dag aan zelfmoord, en ook wat er met mijn kinderen moet als ik er niet meer ben.
mijn oudste dochter woond al bij mijn ouders, en de 2 andere kunnen perfect gelukkig zijn bij hun vader!
Ik wacht juist het juiste moment af, dat ik zeker weet dat mijn kinderen mij niet vinden.
maar ik moet hier weg, te is te...

Gepost door: mamavan3 | 12-06-07

Reageren op dit commentaar

hej,
er zijn 2 vrienden van mij dood door zelfmoord
joyce en sueny
met sueny zat ik in klas ik mis die mense iedere dag ik wil naar ze maar ik kan niet ik heb al meer dan 10 keer geprobeerd zelfmoord te doen maar ik kan het niet je hebt een grote moed er voor nodig en ik ben bang voor naar waar ga ik mijn pa heeft het ook gedaan 3j geleden ik kan het niet al wil ik het maar ik kan niet
ik hoop dat ik die moed vind zoda ik bij ze kan zijn ,
ik mis die mense

Gepost door: dimi | 06-08-07

Reageren op dit commentaar

Ik denk ook weer aan zelfmoord plegen...maar ik heb onvoldoende moed om het te doen.
Ben vorig jaar zwaar depressief geweest, het ging beter, maar nu komt opnieuw een slechte periode.
Ik voel het,maar sta zo machteloos...
en dan denk ik aan doodgaan..weg van alles

Gepost door: prutske | 20-08-07

Reageren op dit commentaar

Weer een verloren dag Ben al meer dan 2 jaar getrouwd met iemand met Borderline en een zware depressie en begin hier zelf aan ten onder te gaan. Ik ben regelmatig radeloos en zie het niet meer echt zitten. Komt daarbij dat ik nog in een faillissement zit Waardoor het financieel ook niet van een leie dakje loopt. Het enige wat mij nog recht houd zijn haar twee kindjes en het kindje van ons twee. Ik hoop dat ik er snel bovenop geraak want ik heb het leven altijd positief gezien en heb nooit opgegeven. Maar ik voel vanbinnen dat het bij mij fout begint te zitten. Misschien weet iemand raad.

Gepost door: Borderline | 22-08-07

Reageren op dit commentaar

hey als je nog altijd met deze gedachten zit en je ziet het nog altijd niet meer zitten stuur dan een mailtje naar

emile.baetens@sgsintpaulus.eu

ps het is anoniem ze

en vo iedereen die het niet meer ziet zitten stuur naar mij xp

Gepost door: emile baetens | 18-05-11

Beste,

Ik begrijp je maar al te goed..... waarom ik dit zeg is simpel ik ben een BPSer die lijd tot ik sterf.Dus snap echt dat dit voor een outsider moeilijk is te verwerken.
Ikzelf heb met die wetenschap nooit kinderen durven nemen bij godsgratie ben zelfs onvruchtbaar.
Ik kan je heel veelsterkte en warmte toe wensen dat heb je echt nodig.
Enkel een bpser weet wat deze hel inhoud maar ik snap dat je liever hebt dat ze gelukkig is en niet zon pijn heeft.
Dit kun je niet wegnemen, cijfer jezelf niet weg en accepteer en toon begrip en je onvolwaardelijke liefde keer op keer.
Indien het je te zwaar word kun je mij prive mailen ik loop al 41 jaar op deze planeet dus weet waar ik over praat.

veel liefs en sterkte

lilly

Gepost door: lilly | 11-02-13

@borderline (en anderen) kan maar enkel zeggen om het beter niet te doen.
ik ben het woordje borderline gaan opzoeken, ok, ik weet het nu wat het is en het lijkt mijn iets vreselijks, maar iemand die het heeft, weet hij/zij dat van hun eigen?

Gepost door: watje | 22-08-07

Reageren op dit commentaar

Denk al jaren bijna iedere dag aan zelfmoord, ermee bezig zijn, over lezen, fantaseren ... lucht soms op. Wou dat ik de moed, wilskracht had. Er is altijd die laatste drempel, natuurlijke, ingbouwde doodsangst die me tegenhoud. Die moet ik overwinnen..

Gepost door: Miro | 21-09-07

Reageren op dit commentaar

ik ben een jonge van 14 ik denk er vaak aan om er een einde aan te maken vandaag hheb ik ruzie met een goede vriendin ik denk dat dit de druppel was ik wil hier weg weg van alles weg van het ongelukkige leven dat ik lijd...

Gepost door: anoniem | 24-09-07

Reageren op dit commentaar

Met een vriend ruzie hebben en aan het einde denken ik denk dat wel niet zo erg is gewoon proberen bij leggen maar er zijn nog meer ernsitge redens zijn voor zelfmoording maar voor dit is het veel te ver

Gepost door: anoniem | 19-11-11

Met een vriend ruzie hebben en aan het einde denken ik denk dat wel niet zo erg is gewoon proberen bij leggen maar er zijn nog meer ernsitge redens zijn voor zelfmoording maar voor dit is het veel te ver

Gepost door: anoniem | 19-11-11

lichaam ik denk elke dag aan zelfmoord, al zou het alleen maar zijn om dit afzichtelijke lichaam te ontsnappen, en de wereld te bevrijden van mij

Gepost door: rama | 26-09-07

Reageren op dit commentaar

Ik denk ik ook dat er véél moed nodig is om jezelf naar de andere kant te helpen. Maar is het niet moediger om de last te dragen. Tuurlijk zijn er momenten dat het je moeilijk afgaat, maar er is niemand die zegt dat je het niet eens van je af mag zetten. Als je moet rusten, rust dan! Maar laad jezelf ook op om er dan terug je schouders onder te zetten en door te gaan. Sta me even toe. Het malen van graan,een ezel moet zakken graan naar de molen dragen. De molenaar heeft maar die ene ezel, en hij weet dat hij kostbaar moet omgaan met zijn dier want zonder de ezel, wie zal dan zijn zakken dragen? De molenaar weet ook dat de weg lang is tot aan de molen en jaagt zijn ezel niet op, omdat ze beiden waarschijnlijk nog eens heen en terug moeten. Maar nadat de ezel alles totbij de molen heeft gebracht van zakken graan, krijgt hij zijn welverdiende rust en graan uit één van de zakken die hij heeft gedragen. Graan om op krachten te komen maar ook om klaar te staan wanneer de molenaar terug op hem moet rekenen. En op de één of andere manier, kijkt de ezel er toch naar uit zijn baas tot dienst te kunnen zijn. Tot dan, kan de ezel van gras grazen, beekjes drinken, van de zon genieten... Zie het leven als het malen van graan. De molenaar en de ezel zijn enkel spelers in het geheel en het malen van graan zal nog lang na hen doorgaan. Maar zonder hen, zou er op dat moment net iets minder graan gemalen worden, iets minder geleefd worden. Er zijn mensen zoals de molenaar die weten dat je tijd voor zaken moet nemen, maar weet ook dat men op je rekent en dat je af en toe een zware last moet dragen. Het is een geven en nemen. En vindt je dat je te weinig krijgt? Balk eens zoals de ezel zodat de molenaar weet dat hij zijn trouw dier met plezier wat rust zal moeten gunnen. Immers het graan moet totbij de molen gebracht worden, en dat weten beiden... Maar eenmaal bij de molen, is de voldoening des te groter...

Gepost door: iemand | 27-09-07

Reageren op dit commentaar

hoi,
ik ben een meisje van 15 ik denk elke dan aan zelfmoord...kheb mijn opa der aan verloren en ik mis hem gewoon zo ik wil hier gewoon niet meer zijn niemand zal me missen ... kan niets goed doen op de wereld MY LIFE SUCKS =( kheb ier nooit graag geweest dus ga ik maar ...

Gepost door: =( | 20-10-07

Reageren op dit commentaar

@=( meisje van 15: ik had al zelfmoord gedachten toen ik net geen 13 was onder impuls van de les zedenleer. maar het zijn bij gedachten gebleven (behalve die éne test). nu denk ik nog enkel aan zelfmoord in die zin van hoe zinloos het is en hoe erg het moet geweest zijn voor de betrokkene. hopelijk blijft het bij u ook enkel bij de gedachten en ga je niet over naar de effectieve daad.
ik durf er voor te wedden dat er meer mensen u zullen missen dan dat ge zelf zult denken. uiteraard heeft in mijn ogen iedereen zelf het recht om zijn eigen van kant te maken of niet, maar éénmaal het lukt is er geen terugweg meer mogelijk.

Gepost door: watje | 20-10-07

Reageren op dit commentaar

blindelings onderwerpen Ik ben tot de conclusie gekomen dat het eenvoudige genot niet voor mij is weggelegd. Ik kan hoger onderwijs niet aan (laat staan dat ik ooit een job zou kunnen uitoefenen), noch kan ik functioneren in het dagelijkse leven. Ik ben beperkt in mogelijkheden door mijn intelligentie, mijn competenties en het heeft geen zin om aan een dood paard te trekken.. Dit beseffen is dan ook het ergste van allemaal. Ik kan dit niet aanvaarden. Ik hecht aan deze eigenschappen (voor een zo gezegd “menswaardig bestaan”) geen belang. Het feit dat mensen bepaalde verwachtingen hebben en alles benadelen wat afwijkt van het heersende ideaal, zorgt ervoor dat ik geen vrede kan sluiten met mezelf en dat ik mensen te gelijk benijd en verafschuw die zich blindelings kunnen onderwerpen aan het systeem. Het heeft voor mij dan ook geen zin meer om het nog langer uit te stellen en te zoeken naar een oplossing als deze er niet is. Het feit dat ik er naar zocht, is omdat ik op z’n minst één reden wou vinden die me van “de stap” zou weerhouden. Het hoofd boven water houden en dit omdat ik de mensen om me heen, geen verdriet wil bezorgen is niet langer meer een reden.

Ik neem langzaam afscheid van alles en iederéén... Ik wil weg uit het systeem waar er geen ruimte is voor mensen als ik.

Gepost door: een mens | 27-11-07

Reageren op dit commentaar

@een mens ik kan hier niet veel op vertellen, en begrijp u heel goed. alleen ik heb wel het geluk dat ik werk heb, maar ik hoor ook niet tot het ideaal beeld. ik ken U helemaal niet en ken uw situatie niet, maar blindelings onderwerpen hoeft niet perse te leiden naar zelfmoord.

Gepost door: watje | 28-11-07

Reageren op dit commentaar

ik wil soms ook zm plegn;ik ben dan wel nog maar 13; maar soms heb ik echt de nijging om mn polsen vor te snijden of vn mn balkonnetj te springe; mr telkens hebben mn 2 beste vriendinne;en mn 2 beste vrienden: anne en phaedra en benito en matthias me geholpen
DANKJULLIE WEL
danzij jullie ben ik hier nog.!
jullie zijn het beste dat my ooit ovrkwam.!!
<3.
VDW

Gepost door: VDW | 01-12-07

Reageren op dit commentaar

Ik begrijp u absoluut!
Ik ben een meisje van 20 jaar en heb al heel vaak aan zelfmoord gedacht. Bij mij is het omwille van de toekomst die ik niet zie zitten. Ik heb mijn middelbaar niet afgemaakt en zal dus warschijnlijk nooit aan werk geraken op die manier. Iedereen zegt ga terug naar het middelbaar of doe avondschool, maar als ik dat aankon had ik mijn middelbaar natuurlijk wel van de eerste keer afgemaakt. Ik heb het gevoel dat niemand mij begrijpt, maar weet ook dat dat voor een groot deel aan mezelf ligt. Ik ben nu eenmaal een gesloten boek in het echte leven. Ik ben nu een studie verpleegkunde aan het doen, die ik kon beginnen via een ingangsexamen. Mijn stages verlopen heel goed en daar krijg ik heel goede punten op, maar de theorie lukt maar niet. Ik vind het niet eerlijk dat mensen die goed zijn in theorie, maar slechter zijn in praktijk er wel door mogen en ik niet. Het is toch de praktijk die je later moet gaan uitoefenen...

Gepost door: N. | 12-01-08

Reageren op dit commentaar

psychose Hey iedereen,

Ik ben 24, ik heb in juli een psychose gehad. Ik had angsten voor mijn vriend en had een heel verhaal in mijn hoofd. Mijn relatie met mijn vriend is daardoor ook beëindigd. Ik voel me echt rot erdoor en denk dan edat ik niet meer wil leven hierdoor.
Nu ben ik geleidelijk aan het verbeteren van mijn psychotische depressie maar ik heb nu soms de gedachte dat niet meer wil leven zonder mijn vriend. Dat het beter is dat dood ben, want dan kan ik misschien in een soort van hemel were gelukkig zijn met mijn vriend . Ik zou zo graag were gelukkig zijn...

Gepost door: nele | 17-01-08

Reageren op dit commentaar

Hey ik ben een meisje van 16
Ik denk regelmatig aan zelfmoord. Toch denk ik dat ik het nooit zou doen, daar ben ik te laf voor . Ik voel me heel vaak super ongelukkig. Dan heb ik het beklemmende gevoel dat ik enkel nog kan wachten op de dood, die mij kan redden van mijn verdriet en eenzaamheid. Mijn leven heeft totaal geen zin. Niemand heeft iets om mij en iedereen vind me maar een rare, een dom blondje en stomme trut een dikzak. Ik denk niet dat iemand weet hoe ik me echt voel. Ik weet dat jullie nu denken dat ik maar een stomme puber ben die van alles een drama maakt, maar ik wou dat iemand me eens zag in myn hart en mij begreep en niet direct veroordeelde...

Gepost door: S | 17-01-08

Reageren op dit commentaar

Ik begrijp je maar al te goed, ik ben dan al bijna veertig en wacht al zo lang tot ik eindelijk de pijp uit mag.
Troost je ooit is het eindelijk voorbij maar gedeelde smart is halve smart.
Leeftijd doet er niets toe mens zijn in deze onmenselijke wereld kan niet als je een gevoelsmens bent.
houd moed ooit komt moeder natuur je ophalen en hopelijk mij eerder ;-)

Gepost door: whitelilly | 30-09-11

@S hey meisje van 16. ik weet niet of ge nog terug komt op mijn blog om dit te lezen, maar ok.
uiteraard is het beter om u niet van kant te maken, alleen wil ik maar zeggen omdat ge het niet wil doen uit lafheid, nee het heeft niks te maken met al dan of niet laf zijn. of ik zelfmoord goed keur? ja en nee, één ding is zeker: ieder beslist er over voor zich zelf of hij/zij zichzelf van kant gaat maken. welke wetten of wat dan ook, niemand zal het kunnen tegen houden. anderzijds ben ik ook van mening dat het geen zin heeft om zelf moord te plegen tenzij je terminaal bent en de pijn niet meer kan harden waarbij de grootste dosis morfine geen baat meer hebben, maar daar gaat het nu niet omp hé.
het klopt, er zullen veel mensen (volwassenen) zeggen dat het een puberale fratsen zijn. maar zelf was ik nog jonger toen ik al dacht aan zelfmoord, die gedachten zijn er nog steeds, maar ik hou het bewust bij gedachten. meisje van 16: concentreer u op andere dingen, op dingen die u kunnen plezieren, dingen waarbij ge u op uw gemak voelt. laat anderen lullen, ga er niet op in. er zal altijd wel iemand zijn die u terecht wel zal begrijpen.

Gepost door: watje | 17-01-08

Reageren op dit commentaar

heeyz meisje van 16
ik weet hoe ge u voelt
het klinkt mss raar maar ik heb soms echt net hetzelfde gevoel juist zoals jij het beschrijft en ik ben er net eve laf voor

Gepost door: lessien | 24-01-08

Reageren op dit commentaar

stop de zelfmoord hey beste mensen ik heb zelf ook zelfmoord neigingen in mijn hoofd maar ik wil er tegen vechten ik heb zelf al veel meegemaakt en troost u ben nog maar 19 heb al paar mensen zien sterven voor mijn ogen
heb een beste vriend verloren aan kanker
en het ergste van al heb ik een vriend van mij uit het venster zien springen op het hoogste verdiep van het zieken huis is zeker geen pretje nu wil ik de dood van voor mijn ogen weg als iemand kan helpe zou ik tof vinde

Gepost door: bom | 25-01-08

Reageren op dit commentaar

stop de zelfmoord hey beste mensen ik heb ook zelfmoord neigingen in mijn hoofd maar ik wil er tegen vechten ik heb zelf al veel meegemaakt en troost u ben nog maar 19 heb al paar mensen zien sterven voor mijn ogen
heb een beste vriend verloren aan kanker
en het ergste van al heb ik een vriend van mij uit het venster zien springen op het hoogste verdiep van het zieken huis is zeker geen pretje nu wil ik de dood van voor mijn ogen weg als iemand kan helpe zou ik tof vinde

Gepost door: bom | 26-01-08

Reageren op dit commentaar

stop de zelfmoord hey beste mensen ik heb zelf ook zelfmoord neigingen in mijn hoofd maar ik wil er tegen vechten ik heb zelf al veel meegemaakt en troost u ben nog maar 19 heb al paar mensen zien sterven voor mijn ogen
heb een beste vriend verloren aan kanker
en het ergste van al heb ik een vriend van mij uit het venster zien springen op het hoogste verdiep van het zieken huis is zeker geen pretje nu wil ik de dood van voor mijn ogen weg als iemand kan helpe zou ik tof vinde

Gepost door: bom | 26-01-08

Reageren op dit commentaar

story of my life ik ben 17jaar, in april 18, altijd een normale jonge geweest nooit echt problemen gehad ofzo, tot 4 jaar geleden ik voor de eerste keer verliefd werd op een meisje dit duurde maar een week en ik wist ook niet waarom en kreeg gene degelijke uitleg hiervoor en daarom ben ik gewoon mijzelf alles beginnen te verwijten, mezelf afbreken constante zelfmoordgedachten en pogingen bij de minste tegenslag, niemand echt gehad om hierover te praten, want ik dacht(nu ook nog wel grotendeels)dat je over zo een dingen niet praat en dat mensen mij gingen uitlachen, da ge zo van die dingen voor uzelf houdt en zelf moet oplossen, dit heeft een jaar zo geduurt en toen ben ik in het milieu van drugs en alcohol terechtgekomen waardoor ik mijn problemen wel vergat en alles dragelijker werd maar waardoor ik meer en meer andere problemen kreeg waardoor ik eigenlijk emotioneel verder en verder in de afgrond zakte, ik zit nu al 3 jaar met een laag zelfbeeld en zelfmoordgedachten ondertussen ben ik wel van de hard drugs af, maar drinken en een joint roken doe ik nog wel dagelijks, alleen hiervoor haat ik mezelf al, ik ben nie zo, dees is nie het leven voor mij, maar het lijkt gewoon alsof niemand met mij iets inzit dat ik alleen sta, al heb ik veel kennisse en mensen die wel zeggen dat ze mijn vrienden zijn, nog altijd voel ik mij alleen en als ik dan mijn leven nog eens moet laten leiden door drank en drugs ben ik liever dood, de laatste dagen is deze gedachten mij wel aan het overheerse en zo ben ik nu hier terechtgekomen sorry als mijn verhaal niet gepast is maar ik wou het gewoon even kwijt erges.

Gepost door: p | 26-01-08

Reageren op dit commentaar

@P hey beste P, ten eerste wil ik al zeggen dat sorry niet nodig is. hoe levensverhalen bij iedereen anders lopen en toch enorm veel parallellen herkenbaar zijn voor zoveel mensen.het verwonderd mij eigenlijk niet zo veel dat er veel jongeren die gedachten hebben om hun eigen van kant te maken, zelf was ik ook maar rondom de 14, weleens waar om een andere reden. uw verhaal, of laten we zeggen eerder uw gevoelens, gedachten die ge niet kwijt geraakt werkt frustrerend, ik kan ook heel goed begrijpen dat ge zelfs dingen niet kunt of vertellen zelfs aan uw beste vriend en soms is het gemakkelijker om het tegen een wild vreemde te vertellen wat ook dan weer gevoelsmatig is. ik snap dat het een betere geruststelling kan geven. dat ge aan de drugs geraakt zijt kan ik ook begrijpen al is het zoals ge zelf zegt niet de juiste weg. dat uw zelfmoordneigingen (laten we het houden op gedachten, vind ik beter) heel sterk kunnen overheersen op het verstand is ook heel begrijpelijk. zelf heb ik (gevoelsmatig) ook tijdens mijn heel leven wat te verduren gekregen (telkens kwam het erop neer dat ik wel wat vernederd werd, maar dat is een ander verhaal). zelf ben ik van mening dat het ieders eigen keuze is om u dan al of niet van kant te maken (geraak eerst van die drugs af), maar het probleem van zelfmoord is, is dat er geen terugweg meer mogelijk is. de dood komt al zelf rap genoeg, waarom nog bespoedigen. hoe hard het ook kan zijn, maar er zijn nog andere dingen in het leven, het kan lang duren, maar het kan ook rap zijn dat ge het gaat ontdekken. en vergeet niet dat er wellicht mensen zijn die u zullen missen na uw eventueel vertrek. ik kan u alleen maar veel sterkte wensen beste P en dat je mss iemand vind waar ge uw zegje kan doen die ge vertrouwd.

Gepost door: watje | 27-01-08

Reageren op dit commentaar

ZELFMOORD....AGAIN Hey mensen ik ben een meisje en ik ben nog geen 13 jaar oud en ik zou heel graag zelfmoord plegen...maar weeral te laf natuurlijk. Ik heb een lange tijd geen lief gehad maar dat is nu terug wel zo..Ik weet niet waarom maar ik zou heel graag van deze wereld weg zijn...Jammer voor wie mij graag heeft maar dit is wat ik wil.Ik weet niet wat ik moet doen

Gepost door: WAVEMANIAC | 28-01-08

Reageren op dit commentaar

Als het leven te zwaar wordt... Hey mensen,

Jullie hebben het precies erg moeilijk. Het leven is soms zwaar, zeker als je nergens terecht kunt om te praten... Ga eens kijken op de website van het CPZ. Daar kan je chatten en bellen over jullie zelfmoordgedachten en andere problemen. Jullie zijn niet alleen en er zijn mensen die je willen helpen.

Veel sterkte!

Sabrina

Gepost door: Sabrina | 30-01-08

Reageren op dit commentaar

zelfmoord is denk ik de enige optie voor mij (juist van 20januari 16 geworden) ik ontbreek gewoon de liefde(bescherming) van men pepe die op mijn 13 is overleden toevallig 13de . maar vroeger sloeg men vader mij en men moeder af en toe ik kwam altijd tussen om mijn moeder te beschermen maar toen ik een paar keer flink toegetakeld was dacht ik dat mijn moeder iets ging doen maar nee ze liet mij gewoon in de steek!! juist gelijk alde rest van deze nutteloze wereld...
men vrienden denken dat het gewoon aandacht is buiten mijn beste vriend vroeger hebben we het beiden al is samen geprobeerd, maar ons touw brak nu heb ik dit gevoel weer men vriend probeert het uit mijn hoofd te praten maar als iedereen blijft herhalen dat ik een mislukking ben.zit het er gewoon in men pepe zou kunnen helpen maar die is er niet meer...

Gepost door: O/>-< | 31-01-08

Reageren op dit commentaar

@ O/>-< hey :-).
ge hebt blijkbaar al enorm veel te verduren gehad. inderdaad als ge constant bestempeld wordt als een mislukking, een loser heeft dit een zwaar gevolg op uw kijk naar uzelf (kan er van mee spreken) met dan nog eens de klop die ge gehad hebt en de lakse houding van uw moeder. We leven inderdaad in een nutteloze wereld, maar we zijn er nu éénmaal. er zijn ook prettige dingen in het leven, de dood komt heus zelf al rap genoeg, ok ik weet dat ge van die pijn af wilt, maar zelfmoord is alleszins zeker NIET de ENIGSTE oplossing, echt niet. Het zal moeilijk zijn om iemand te vinden die ge op een fatsoenlijke manier kan vertrouwen en het werkelijk goed met u meent. maar ze zijn er.

Gepost door: watje | 01-02-08

Reageren op dit commentaar

@watje bedankt echt waar, je tekst leze deed mij echt goed.
mss hoor je van mij, mss niet, maar toch nu ga ik er een eind aan maken, ben het beu, het is mij teveel, heb veel mense die mij graag hebben, wil hen de groeten doen en zeggen dat het niet met hun te maken heeft of met recente gebeurtenissen maar ik kan het gewoon in mn kop niet meer aan.
peace out :)

Gepost door: p | 01-02-08

Reageren op dit commentaar

@P hey beste P, awel ik hoop dan dat ik van u WEL nog iets hoor, dan weet ik tenminste dat ge er nog zijt (en dat meen ik). PS: thx dat het goed deed betreffende mijn tekst en nog belangrijker dat ge hem ook gelezen hebt. ik ben geen therapeut of dergelijke, ik kom soms (dikwijls) heel sarcastisch over en regelmatig gepaard met zwarte humor wat velen niet begrijpen, maar so what hé. ik ga u ook niet vertellen dat ge u niet van kant moogt maken, tenslotte is dat ieders eigen keuze al is het verboden bij wet, een grappige wet hé, Ge moogt Uzelve het leven niet ontnemen hahahahaha, hoe gaan ze de mensen met hun gelukte zelfmoorden straffen??? alle gekheid effe langs de kant, nee ik ga het u niet verbieden, ik ben voorstander van individuele vrijheid, maar ik ga de rollen eens anders gaan draaien, blijf aub leven, ga niet over tot de effectieve daad al is het kei hard, niet omwille de nabestaanden, maar voor uw eigen. beeld u eens in (INBEELDEN EN NIET DOEN Hé) beeld u dus in dat ge nu effectief er niet meer zijt, beeld u in hoe het zou zijn wanneer ge er niet zijt, en ik bedoel dan u niet focussen op de shit die ge in uw hersenen achterlaat, maar ga verder met uw gedachte (ik heb het ook gedaan). beeld u in wat als het u niet bevalt, er is geen terugweg meer mogelijk. geloof me, later ga je er anders tegenaan kijken. doe het dus voor uw eigen dat ge enkel maar aan zelfmoord denkt maar ga NOOIT over tot de effectieve daad.
wie weet kunnen we eens FANTASEREN welke manieren er allemaal zijn om ons van kant te maken (oeps hier ben ik weer met mijn sarcasme).
Beste P, dus dan hoop ik dat ik nog van U iets hoor ;-)

Gepost door: watje | 01-02-08

Reageren op dit commentaar

Ik wil het niet... :-( Ik zit hier op mijn kamer.
Wenend en bibberend zat ik half bungelend uit het raam. Och, wrs vinden jullie me zielig fzo. :)
Maar bon, ik zit al een tijdje na te denken over zelfmoord. En idd, raar maar waar, ik vind het nogal LAF dat ik het nooit echt durf.
Mijn mama meent het zeer goed met me en wil me zo'n beetje perfect maken,
maar ik ben dat BEU:ik wil niet elke avond horen dat ik onvolwassen ben voor mijn leeftijd,
dat ik geen verantwoordelijkeheid heb, dat ik een irritant roddelkind ben, dat ik zéér slim ben, maar er niks mee doe, dat ik mijn best niet doe voor de tennis, dat ik het niet gwn ben te werken,...
IK BEN HET BEU!!!
Jullie hebben makkelijk praten, en alle anderen:
Pleeg geen zelfmoord, dat is dom, je hebt nog een mooi, lang leven voor je.
MAAR WAT ALS DAT LEVEN NIET MOOI IS?
Ik kan gwn niet meer mezelf zijn op school en thuis ben ik anders. Ik ben mezelf aan het verliezen...
Miss tot nog is,of...
( Bedankt voor de site)

Gepost door: IkWilHetNiet | 02-02-08

Reageren op dit commentaar

@IkWilHetNiet beste lieve IkWilHetNiet, ge hebt gelijk dat het laf is om het niet te doen, er is enorm veel moet voor nodig om uw eigen van kant te maken, maar anderzijds, wees blij dat ge voor dat soort dingen laf bent (net als ik). ik kan er langs zitten, maar heb het gevoel dat ge constant het gezaag aan uwe kop hebt over hetgeen wat ge bedoelt van uw ouders en waarschijnlijk ook nog van de beterwetende andere familieleden en wie weet ik nog allemaal. het is natuurlijk HOE ge het aan boord brengt.
ge kunt uw eigen niet zijn? begrijp u heel goed, neem van mij maar aan (moet niet hé) dat diegene die karakterieel zijn (en niet de oppervlakkige massa) zich NOOIT hun EIGEN kunnen zijn in school en zelfs buiten school. het leven is dus inderdaad niet mooi. maar het leven zal nooit mooi zijn in zijn gehele context. maar laten we nu eens zeggen dat ge deze periode van "onvolwassenheid" gaat passeren (maar blijf toch maar het kind in u, is veel plezanter), deze kutperiode vol onbegrip voorbij gaan, en wie weet zal later wanneer ge van deze shit af bent er heel anders tegenop gaan kijken en UW wereld WEL mooi kan worden of nee zijn. ge hebt gelijk zoals ge zelf zegt, zelf moord is dom (nee eigenlijk niet dom, dom is in mijn ogen een verkeerd woord, het is niet nodig, het kan wel degelijk anders, sta er open voor) en inderdaad doe het niet. voor de rest kan ik enkel in herhaling vallen van de voorgaande reacties die ikzelf heb gegeven.

Gepost door: watje | 03-02-08

Reageren op dit commentaar

@WAVEMANIAC oh beste Wavemaniac, ik zag nu pas uw reactie op mijn postje, mijn excuses hiervoor. ge zijt nog geen 13, ge hebt geen lief meer, ge hebt er al dus ooit ééntje gehad, zijt maar gerust, ge gaat er nog hebben. niemand is het waard om uw eigen leven er voor te geven (letterlijk). ge weet niet wat ge moet doen, ook ik weet het niet, maar ik weet wel dat ge al zeker en vast GEEN zelfmoord moet plegen, het is het echt niet waard.
PS: ik zal een sms sturen op diene nummer (morgen) heb per toeval op een koopjes site waar een kipkar te koop staat dezelfde GSM nummer ontdekt.

Gepost door: watje | 03-02-08

Reageren op dit commentaar

@IkWilHetNiet hey... IkWilHetNiet

Kijk naar de naam die je koos.
Dat is veelzeggend...

Het is inderdaad makkelijk om te zeggen "doe het niet" " het leven is veel te mooi", etc etc...

Wel, ik kan me helemaal NIET in jouw plaats stellen maar wil toch even concentreren op 1 zin die je schreef "MAAR WAT ALS DAT LEVEN NIET MOOI IS?".

Wel, ik zit al ietjes verder in het leven en inderdaad, het is niet altijd eenvoudig en jazeker, ik heb ook momenten gekend (vroeger meer) waar ik het ook echt helemaal niet meer zag zitten, maar het leven brengt zo een erg mooie momenten met zich mee...

verliefdheid, trouwen, kinderen, (h)echte vriendschap, ... om er maar enkele te noemen. Ik kan je alleen maar zeggen: bijt nog even door en je kan de optie die je noemde steeds als fallback gebruiken voor als het 'echt' niet erger meer kan. Zo heb ik het volgehouden sinds mijn 17e, tot nu, en dat is al een heel eind...
Ik heb nu zelf kinderen en ik verzeker het je: "HET WORDT BETER !" De warmte komt terug. De wolken verdwijnen gedeeltelijk en zullen waarschijnlijk nooit 'echt' weg zijn, maar veel kleine zaken zullen veel veranderen in de loop van wat je nog allemaal mag meemaken.

En ja, we hebben het inderdaad makkelijk praten, maar weet dat ik veel heb meegemaakt en gerust met jou wil praten indien je dat wenst. Ik wil LUISTEREN naar jou als je dit wenst, zonder te oordelen, zonder te bemoederen, zonder verplichtingen,... ik hoop dat dit 'ergens' een lichtpunt geeft in de duisternis.

Ik wil me op geen enkele manier beter voordoen dan anderen, maar heb het mezelf tot levensdoel gemaakt om anderen een luisterend oor te bieden.

warme groet,
De luisteraar.

Gepost door: deluisteraar | 03-02-08

Reageren op dit commentaar

slagen->dood ik ben een meisje van 13 .
sins 3 jaren zijn mijn ouders gescheiden
ik begreep hen en had geen moeilijkheden om het te accepteren. maar mijn moeder begon mij te slagen
en doet het nog steeds scheld me uit .als mijn vrienden er zijn doet ze heel anders.
ik krijg voor alles de schuld ook al was het mijn broertje of zus.ik word gek en wil dood heb al
2keer zelfmoord geprobeert . En ik wil echt dood het ergste os dat ik er naar verlang .help me aub!!

Gepost door: glo | 04-02-08

Reageren op dit commentaar

@glo het is erg dat ge van alles de schuld krijgt, het is erg dat ge geslagen wordt, het is erg dat niemand u gelooft, maar er is altijd een weg: .....a message in a bottle, ...

Gepost door: watje | 04-02-08

Reageren op dit commentaar

zelfmoord ik heb al reeds veel pogingen achter de rug en geen enkele keer is het gelukt ik heb al 3 maal mijn polsen willen oversnijden ik heb al geprobeerd van mijn riem rond mijn keel te doen ik heb al zelfs overdosis genomen maar het lukt niet somigen mesen begrijpen het niet wat een depressie is
Ik heb het goevoel dat ik allen sta op de weereld iedereen wild me helpen maar het lukt mij niet ik moet nu naar een soort instelling. beniieuwd of dat gaat helpen maar het is zo moeilijk maar mesen met het zelfde probleem begrijpen mij warschijnlijk.
ik hoop dat mensen door dit te lezen zullen begrijpen dat zelfmoort 9/10 tog niet lukt
ik heb het al lang opgegeven wat niet wilt zeggen dat de gedachten over zijn !!!

Gepost door: lafaard | 05-02-08

Reageren op dit commentaar

@lafaard zelfmoord eerst wil ik al zeggen dat zelfmoord plegen niks te maken heeft met laf zijn. ten tweede als ik nu effe sarcastisch mag zijn, al is het niet echt sarcastisch, maar diegene die ik ken "en er zijn er toch een heel deel" zijn hun zelfmoordpogingen bij de eerste keer gelukt (spijtig genoeg). er zijn wel degelijk manieren waarbij het direct lukt hoor, maar uiteraard raad ik u aan ze niet toe te passen. wat een zware depressie is weet ik niet, en er zullen veel mensen het niet weten, laat staan u begrijpen. gelukkig is het dus bij u telkenmale mislukt en zijt ge gestopt met nog pogingen te ondernemen. er aan denken is niks mis mee. PS: hopelijk kunnen ze u dan daadwerkelijk op een constructieve manier helpen, zal zeker en vast lukken.

Gepost door: watje | 05-02-08

Reageren op dit commentaar

zelfmoord ik ben een meisje van net 13 jaar
ik zou doodgraag zelfmoord plegen
maar ten eerste wil ik ni alleen weg van deze
kut wereld en ten tweede ben ik te laf
ik snij ook wel al meer dan een jaar
maar ik vind het stom van men eigen dak te laf ben
voor zelfmoord ik hoop da het me ooit lukt en
dat men vriend meegaat samen weg van de pijnlijke wereld .

Gepost door: wil-kei-graag-dood | 05-02-08

Reageren op dit commentaar

hallo, ik ben hier voor het eerst .als ik deze site open lees ik hier dingen waar ik ook zelf geregeld aan denk, het moe zijn van het leven ,en vraag me af of het hierna niet alles rustig is .
het zijn niet enkel de jonger mensen ,ik denk dat de maatschapij in het algemeen ook veel er mee te maken heeft
praten met een psi helpt ook niet ,er zijn dingen die je mee neemt in je graf .
is er geen chat waar mensen elkaar spreken over die dingen zoals de dood .

Gepost door: bieke | 05-02-08

Reageren op dit commentaar

eejla ...
kben een meisjj vn 14 en kzien et nii egt meer zittn keb al veel aan zelfmoord zitten denken maar ik kan het niet. kbn te laf ! ook vriendiine vn mij hebben die ged8ten en kzen altij vn nee doe het niet ge hebt ng zon mooii leven voor u !! ge zult gelukkig zijn ge weet nii wa er u allemaal tr w8tn staat enz ...
wat ik nu al in 2008 heb meegmkt is egt nii nrml !!! kbent kotsbeu kwil er egt nii meer zen !! maar ik kan het niet ovr men hart krijgen voor het te doen men bf heeft zen beste vriende verloren ook aan dit en kwil em da nii ngis aandoen en dn men beste vriendin aar vriendin ook =s kweet het egt allemaal niit méér kan iemand me helpn pliis ?? x3

Gepost door: =S wiil dood ! | 06-02-08

Reageren op dit commentaar

@Bieke hey: praten met de psy zie ik ook niet zitten, is eerder een vertrouwenszaak denk ik. maar als je wilt praten over de dood, no prob, enkel mijn sarcasme af en toe moet ge er wel bijnemen :-)

Gepost door: watje | 07-02-08

Reageren op dit commentaar

je maakt zef de wereld mooi of slecht, wie geen moeite wil doen voor ze zelf terug mooi te maken vind ik laf omdat ze de 'gemakkelijkste' weg nemen

Gepost door: razorblade | 08-02-08

Reageren op dit commentaar

't ja, ik vind het erg na de feiten te moeten beseffen hoe het "toen" eigenlijk mooi was. Relatieproblemen met een scheiding tot gevolg, er alles aan doen om terug samen gelukkig te zijn brengt niets op, volledig genegeerd worden, zonder werk vallen, met moeite financieel rondkomen, tenslotte je ouders verliezen. Hoe kan men dan nog de positieve kant van het leven inzien. Een mens is niet gemaakt voor alleen te leven, waarom maken ze het elkaar dan zo moeilijk!!!!!!!!!

Gepost door: hou het niet vol | 09-02-08

Reageren op dit commentaar

@razerblade ik ben het helemaal niet eens met U. op de manier hoe dat ge u nu opstelt komt overeen dat ge reeds al een oordeel hebt geveld over anderen met problemen waarvan ge al geen klote vanaf weet. het vergt een enorme moed om uw eigen van kant te maken. wie zegt dat er zoveel mensen met zelfmoord neigingen niet reeds met alle middelen die ze ter beschikking hebben om er nog alles moois van te maken maar het nooit lukt???? er zijn duizend van redenen waarom men met de rug tegen de muur staat. zolang ge de juiste toedracht en personaliteit niet kent van die mensen met destructieve neigingen op hun eigen kunt ge u niet veroorloven om om dergelijke simplistische manier het te gaan betrachten dat het allemaal zo simpel is.
ge hebt het wel heel eenzijdig bewoord, hopelijk is het in die context geschreven om de mensen moed in te spreken in plaats van hoe ik het heb begrepen.
groeten

Gepost door: watje | 09-02-08

Reageren op dit commentaar

snoezel kan niet meer verder zonder mijn grote liefde
wie kan mij helpen
zou uit het leven willen stappen
maar heb bang voor het verdriet van mij lief dochtertje

Gepost door: snoezie | 09-02-08

Reageren op dit commentaar

@snoezel dan concentreer U op uw lief dochtertje, ze is het zeker waard dat ge blijft leven.

Gepost door: watje | 09-02-08

Reageren op dit commentaar

absoluut een geschenk als je een dochtertje hebt om voor te zorgen!! Er zouden er velen jaloers op zijn....

Gepost door: hou het niet vol | 09-02-08

Reageren op dit commentaar

Ik ben mijn leven zo moe. 18 maanden was ik als ik al polio had. een leven als gehandikapte dat weet alleen iemand die zelf ondervonden heeft. Als je jong ben ga het valt het nogal mee maar eens je oud wordt dan begint de echte mizerie. Dan bezef je maar pas wat je leven met jou gedaan heeft. Nooit of nooit iets kunnen doen zoals iedereen. Altijd maar beperkt in wat je doet. Op feesten zit je daar maar te zitten als de anderen dansen, eens op het strand met de voeten in 't water, acht wat is dat? enz enz enz. En wat de maatschappij dan met jou doet, voor alles moet je lopenen schrijven en maar telkens bewijzen dat je wel degelijk gehandikapt ben. Voor hen is er geld met overvloed. Ik hen gewerkt gedurende 35 jaar eens gepensioneerd geen tegemoetkoming meer, een na 65 jaar een rolstoel om de 6 jaar i.p.v. om de 4 jaar en tel maar dat een hele gewone rolstoel 600 euro's kost. IK ben 11 jaar getrouwd geweest en dan kwam die scheiding, hij was bij een andere vrouw, oeps weer iets dat je levenslang mee sleurt. Dat verdriet slijt niet met de jaren, wat zo ook beweren dat de tijd alle wonden heelt, no wee. Dan kom je dat je naar een home gaat, en jonge, wat je daar zien dat is niet te doen. Ik ben nu weer op mijn alleen gaan wonen, heel triest en ook heel eenzaam hele dagen alleen. Dat noemt me dan ook leven Het ergste is van een ander afhangen, wat dat met een mens doet dat is niet te beschrijven. Ik hoop niet al te lang meer te leven maar dat is het hem juist je gaat niet dood wanneer je wil. Ik wou dat iemand mij kon helpen met iets waarvan je niet afziet en weg ben. Eens moeten we toch gaan, waarom dan zolang moeten wachten(ik ben 72 jaar. Het heeft mij eens goed gedaan mijn hart te kunnen luchhten maar daarmee lost het weer niets op. groetjes.

Gepost door: maria | 10-02-08

Reageren op dit commentaar

@Maria ik begrijp U heel goed, alleen k weet niet wat hierop zeggen, sta perplex.

Gepost door: watje | 10-02-08

Reageren op dit commentaar

dood willen zijn Sinds mijn puberteit wilde ik doodgaan,telkens iemand stierf wou ik in hun plaats dood zijn,nu nog steeds.Of ik maak zelfmoord plannen.Ik denk niet dat ik depressief ben,het is eerder niet aanvaarden wie ik ben.Ik ben homo en heb moeite met mijn relatie,ik denk dat ik een trauma heb, door mijn vroegere psoriasis(schilferende huidziekte),nu krijg ik speciale (zeer dure) inspuitingen die goed hun werk doen.Maar de angst om sex blijft en dat is slecht voor mijn vaste relatie.4 vorige relatie zijn daardoor stuk gegaan,tenminste voor een groot stuk,er waren ook wel andere factoren.Ik lijk wel geen libido te hebben,het is eerder een verplichting en angstgevoel.Dan wil ik vluchten.Ik ben een man en een man heeft toch altijd zin,wel ik niet en toch is het moeilijk om dat te aanvaarden,daarom wil ik dood,ik maak alleen mijn vriend en mezelf ongelukkig.En toch als ik vast van plan ben om het te doen,wordt die knop telkens terug gedraaid,om het toch maar niet te doen.Want het is niet eenvoudig,vooral als je niet depressief bent en geen onoverkommelijke problemen hebt.Ondanks het homo zijn,mijn reuma(sinds ongeveer 15 jaar,ben nu 43jaar,het zijn ook dezelfde inspuitingen die mijn reuma zeer goed onderdrukken,HUMIRA genaamd),mijn redelijke verlegenheid,mijn kale kop,is het toch dat libido die me het meest kwetst,want dat heb je nodig voor je relatie,al is het niet het belangrijkste,het moet er toch wel bij zijn.
Maar telkens is er een moment dat de grijze lucht terug wat blauwer wordt en moeten we toch verder.

Gepost door: anoniem | 11-02-08

Reageren op dit commentaar

maria
ik kan het me voorstellen ,maar via die site kan je wel weer wat mensen ontmoeten waar je iets aan kwijtkunt ,misshien voel je , je minder alleen .
dat hoop ik voor je.
met veel repect voor je ,
groetjes bieke

Gepost door: bieke | 12-02-08

Reageren op dit commentaar

Ik ben bijna zeventig en deze overbevolkte en verloederende klotewereld meer dan zat. Kan iemand me vertellen hoe ik er op een milieuvriendelijke manier en met een minimum aan last voor mijn omgeving een eind aan kan maken? Predikers, zelfverklaarde welzijnswerkers en andere goedmenende betweters zich onthouden a.u.b.

Gepost door: John Vermeulen | 19-02-08

Reageren op dit commentaar

@ John Vermeulen zelf heb ik er ook eens ooit bij stilgestaan om het eventueel op een milieuvriendelijke manier te doen, anderzijds wat maakt het dan nog uit voor de vertrekkende hé (een beetje egoïsme mag wel hé ;-)). maar ik zal eens door mijn schedel richting hersenen van wat er nog over schiet prikken en eens op onderzoek gaan naar de electronen-banen binnenin de de hersenen die de fantasie aan wakkeren met mijn sarcastisch denkvermogen, maar zal het onderbouwd doen, op één voorwaarde dat ge het niet effectief gaat doen hé, zal er eens mss een postje over maken. das belooft.

Gepost door: watje | 19-02-08

Reageren op dit commentaar

@watje je hoort dus toch nog iets van mij watje... weet dat het lang geleden is maar toch..
zojuist weer verschillende pogingen ondernomen maar toch voor het extra beetje vindt ik de moed niet..
nadenken hierover zoals jij zegt doe ik elke keer dat ik eraan denk en ja zoals je kan zien dat ik er nog ben werkt het wel he :)
En je sarcasme, doet me veel meer plezier als ik nog eens goed kan lachen, vergeet ik mijn zorgen een beetje, en op je aanbod van samen te zoeken sla ik dus ook zeker niet af :p
maar alvast bedankt

Gepost door: P | 19-02-08

Reageren op dit commentaar

@P we zullen er eens werk van maken, maar kan wat duren, ZBF staat voor de deur.

Gepost door: watje | 20-02-08

Reageren op dit commentaar

kweeni sinds ik vijf jaar was had ik al eens van zelfmoord gehoord sinds mijn achtste dacht ik eraan en nu ben ik ondertussen 14 en denk er nog steeds aan vroeger dacht ik oooh zal wel overgaan maar nee nu denk ik er nog steeds aan ik kan er heel gelukkig uitzien maar toch sterf ik diep vanbinne elke dag en beetje meer ik ben alcoholverslaafde aan het worde door mijn ZIELIGE problemen mijn grote broer slaagt mij mijn ex krijg ik niet uit mijn kop mij vrienden hebben geen tijd voor mij de leerkrachte doen altijd zo rot tegen mij vroeger werd ik zo hard gepest en ik had en dom lief da mij slaagde van jaloesie en durfde niks te doen ben bijna aangerand geweest ik kan mijn vriende en ouders gewoon ni meer vertrouwe mijn ouders kyke alleen maar nar mijn broers en hondje en mijn ander hondje was just doodgegaan toen mijn lief t uitmaakte!!! ik wee da da van mijn lief dom is maar ik kan er gewoon niks aan doen mercikeus voor deze site nu kan ik mijn hart late opluchte zonder veel gevaar
hopelijk zijn er ook mense die een serieuze babbel kunne make en NIET profitere van my

Gepost door: lieke | 28-02-08

Reageren op dit commentaar

rattengif weet er iemand waar ik rattengif kan kopen? ik zou graag een pijnloze zelfmoord willen plegen. ik kan deze ****ing wereld niet meer aan en ik ben het gezaag en het geslaag van mijn ouders (vooral moeder) heel beu.

Gepost door: haso | 28-02-08

Reageren op dit commentaar

@haso u van kant maken vind ik geen goed idee, toch niet omwille het gezaag van uw ouders. maar rattenvergif is in elke gemeente gratis te verkrijgen. wel meerdere keren gaan, want de hoeveel is beperkt. maar pijnloos is rattenvergif helemaal niet, dat vergif werkt namelijk op de uitdroging van het lichaam wat zeer langzaam gebeurd, dus beste, liefst geen tattenvergif

Gepost door: watje | 28-02-08

Reageren op dit commentaar

reacties f raad s alty welkom =)
thanx voor deze site!!!!

Gepost door: lieke | 29-02-08

Reageren op dit commentaar

@lieke 'k zal nog eens ten gepaste tijden reageren

Gepost door: watje | 29-02-08

Reageren op dit commentaar

watje als het gepermitteerd is, zou ik via deze reactie aan maria willen laten weten dat een handicap niet noodzakelijk betekent dat je niet gelukkig kunt zijn. Er moet misschien wel de nodige ondersteuning zijn daarvoor, maar volgens mij is er een weg om te leren zien wat er toch nog allemaal is aan goede dingen... (mijn gedacht... en ik praat uit ondervinding). Groetjes

Gepost door: Martine | 01-03-08

Reageren op dit commentaar

@Martine het is zeker gepermitteerd :-)
ik ben er volledig mee eens,maar ook kan ik ook Maria goed begrijpen. (iedereen zit nu éénmaal anders in elkaar)

Gepost door: watje | 01-03-08

Reageren op dit commentaar

Maria Ja, watje, daar heb je wel gelijk in. Ik begrijp Maria ook volkomen. Alleen denk ik dat met enkele eenvoudige dingen, ze haar levenskwaliteit zou kunnen verbeteren, als ze dat zelf zou willen. Een tip die ik haar zou kunnen geven, voor ingeval dat ze dat nog niet heeft geprobeerd, is van contact op te nemen met het ziekenfonds en de maatschappelijk werkster vragen om eens bij haar langs te komen. Maar inderdaad moet Maria daar zelf over kunnen beslissen en het is zeker niet mijn bedoeling om iemand iets op te dringen!

Gepost door: Martine | 01-03-08

Reageren op dit commentaar

aan snoezel doe het alsjeblieft niet..mijn vader heeft 10 jaar geleden zelfmoord gepleegd toen ik nog maar 7 was. het heeft mijn leven veranderd en ik heb nu nog altijd problemen om het te verwerken
als je echt van je dochter houdt, dan is zij het waard om voor te leven, om voor haar door vuur te gaan

Gepost door: just*me | 02-03-08

Reageren op dit commentaar

Zelfmoord Ikheb nu juist alles verloren , verzuurde relatie met mijn ouders , geen geld , bijna failliet als zelfstandige , vriendin maakt het uit na +11jaar en moet noodgedwongen woonst verkopen om haar deel te uit te betalen . bijkomstig heb ik geen vrienden ook niet maar enkel profiteurs rondom mij die enkel weten wie en waar ik ben als ze iets nodig hebben .
Ik ben 32 en heb geen idéé waar ik nog moet voor leven !

Gepost door: Jack | 11-03-08

Reageren op dit commentaar

beste jack,

Ik kan hier enkel op zeggen als je het echt zat bent dan maakt niets meer uit en spring je des noods van een brug.
Ikzelf heb al meerdere pogingen overleefd en geloof in niets meer.
Hoop is er niet en ik ben het met je eens dit leven is hel en dood is de rust die je nodig hebt.
Dit zal niet slijten probeer er het beste van te maken maar als ik de pijp uit mag gaan, om een ander gelukkig te maken doe ik dat erg graag.
Helaas duurt wachten op de dood lang en ik ben nog geen 40

Gepost door: whitelilly | 30-09-11

@Jack vindt het heel erg voor u, ik ken uw situatie niet en kan er dus niet over oordelen, maar zoals sommigen zeggen een beetje egoïsme kan geen kwaad, wat als ge nu eens denkt alleen aan uw eigen, en dan bedoel ik dat ge voor uw eigen uw leven verder moet gaan zetten, dat ge het voor ,uw eigen moet doen, verder leven bedoel ik, hé.

Gepost door: watje | 12-03-08

Reageren op dit commentaar

Gezondheid... Ik zit al meer dan 2 jaar met een slechte gezondheid zonder dat ze iets vinden. En dan nemen ze je na een tijdje zelfs nie meer serieus. 't Zit in je hoofd zeggen ze dan. Gewoon omdat ze te idioot zijn om je deftig te helpen. Dat steekt pas tegen. Zucht... Geloof me mensen, als je nog je gezondheid hebt, dan kan je alle problemen wel aan. Hoe diep je ook zit. Gewoon een beetje karakter hebben, en jezelf schoppen onder je gat geven... Constant. Hard zijn voor jezelf en nooit opgeven, dan kom je er wel...

Gepost door: el Magico | 19-03-08

Reageren op dit commentaar

zelfmoord plegen lijkt me het beste eindelijk naar den bompa diek zo hard mis kben alles aant klaarmaken vanavond ist gedaan
enkbender gelukkig om dak eindelijk weg kan ik kan ni eens men dromen waarmaken waarom dan in godsnaam ng blijven

Gepost door: JAX | 20-03-08

Reageren op dit commentaar

THX bedankt,
ik heb hier al gepost en heb ondertussen veel nagedacht, heb mat men moeder gepraat die me eigenlijk beschermde men vader is geen haar beter geworden, en ben vandaag bijna weggelopen enige reden waarom ik het nie gedaan heb ik heb ontdekt da ik de enige ben die mij tegen slagen en zo kan verweren ik heb voor jullie die zelfde problemen hebben als ik een zin die jullie goed moeten onthouden;
MENSEN DIE ZEGGEN DAT JE EEN MISLUKKING BENT EN JE SLAAN ZIJN HET NIE WAARD OM ZELFMOORD VOOR TE PLEGEN. ik heb deze zin al vaak moeten gebruiken anders was ik hier al lang niet meer geweest.ik werd gediscimineerd geslagen eigenlijk alle domme dingen.maar ik heb de kracht gevonden om door te gaan als iemand mij wil spreken ik bezoek deze site vaak laat iets achter of
( takethehand@hotmail.com )
grtz

Gepost door: O/>-< | 24-03-08

Reageren op dit commentaar

"ik wil in leven zijn maar ni meer in het leven" prachtige zin en zeker omdat hij beschrijft wat ik voel alles steekt tegen nochtans heb ik alles om gelukkig te zijn maar naar mijn gevoel breng ik niks bij tot deze zieke wereld het is me gewoon te zwaar al die sleuren en zorgen het geen wat me tegenhoud zijn de mensen rondom mij maar steeds minder en minder en daarvoor heb ik schrik dat het zelfmoord gevoel het ene gaat overheersen en ik in een bui van toch de stap zal zetten naar de rust en stilte. rust,stilte, geen sleuren, ... het klinkt zo mooi het spijtige is dat je ervoor moet dood gaan

dali
tot????

Gepost door: dali | 13-04-08

Reageren op dit commentaar

hey.. ik vraag me soms af of zelfmoordneigingen ook niet gewoon der zijn omwille van uw karakter/ hoe ge gebroren zijt/ uw leven dus eigenlijk.. Ik heb namelijk al vanaf de geboorte verdriet gekend, toen mn mama haar mama stierf toen ik in de buik van mijn mama zat. Mijn mama was der kapot van en ik hb het gevoel dat ik dat toen ook gevoeld had, wnt heel mn leve ken'k al een gevoel van ongelukkigheid. En het feit dat ik teveel verwacht van de wereld, en teveel eisen stel aan mezelf en aan anderen zal er ook wel iet mee te maken hebben. ik geraak gewoon telkes teleurgesteld. en ik ben het ook beu anderen teleur te stelle. ik wou dat er een manier was om mn karakter te veranderen. soms wou ik dat ik een "hersenloze" bimbo was die alleen aan haar eige denkt, zodat ik dees gevoelens nie zou hebbe. ma zo ben ik dus helemaal nie.. ben al heel mn leve depressief, hoewel'k moet toegeve dat'k ook vaak gelukkig ben. vooral dan bij het feeste met vriende en als ik muziek luister. muziek is alles voor mij maar mn ouders beletten me jammer genoeg vaak dat ik naar festivals kan gaan en de muziek kan horen die'k wil.. ze wete nie da 1 van de weinige dinge is waar ik nog voor leef. ook voor het feit dat ik het gewoon niet kan aandoen aan mn familie en vriende, die zoveel voor mij gedaan hebbe en veel voor mij betekene. maar stilaan ben ik het beu aant worde. ben ondertusse 19 en mn depressie is gevorderd van e paar keer per jaar naar paar keer per maand, paar keer per week en nu gwn elke dag. ik kijk vaak gwn storend voor me uit, hopend da'k een ongeluk krijg of gwn ineens neerval. dit jaar begint het echt teveel te worde. ma ik krijg de laatste tijd telkes nachtmerries van mn familie en vriende die sterve, elk dag iemand anders. ik wil nie da zij da zelfde gevoel moete voele as ik toen voelde. vooral mn ouder zus, die hft altijd gezegd da ze als eerst wil sterven, omda ze 't nie zou aankunne om iemand zo close te verliezen. en hb heel goede band met haar. alleen kan ik haar niet vertellen dat ik depressief ben, dat kan ik niemand. ik zou het ook niet kunnen uitleggen, zoo slecht is mn leve ook niet. toch ben ik nooit gelukkig geweest en vrees ik dat ik het ook nooit zal worde. Toch nooit helemaal ...

Gepost door: sad_girl | 23-04-08

Reageren op dit commentaar

Ik heb zeer sterke vermoedens dat mijn vriendin een minaar heeft, zij is de enige in mijn leven die ik nog kon vertrouwen. Ik heb een slechte jeugd gehad, geen contact met mijn naaste familie, zij is de enige die ik nog heb. Zij denkt dat ik in het verleden een scheve shaats gereden hebn ik ben enkel haar altijd trouw geweest en heb nooit een vinger uitgestoken naar andere vrouwen. Ik hou van haar, als 16 jaar. Als ik haar verlies verlies ik de lust in het leven.

Gepost door: Tottie | 01-05-08

Reageren op dit commentaar

Ik ben toevallig op deze site gekomen, niet helemaal toevallig natuurlijk. Kwam op deze site voor iemand anders, heb vandaag iemand verloren.
Het vreemde is, dat van al de teksten, ik zoveeel zelf herken! Ik ben ondertussen 20jaar en ik ben door de ergste periode heen, denk ik. Ik zou het alvast nooit durven, heb ook eens zo ver gefantaseerd dat ik het nooit zou doen. Alhoewel er altijd momenten blijven dat ik serieus twijfel.
Heel wat mensen hebben veel meegemaakt! Ik leef zo goed mogelijk met jullie mee, ook al kan je dat natuurlijk niet! (als je het niet zelf hebt meegemaakt)
En onderschat niet wat je overkomt, denk ook niet dat jij overdrijft en dat je eigenlijk niets erg overkomt. Als jij naar de buitenwereld toe het perfecte leventje hebt, kan het nog zijn dat je je rot voelt! Daar is niets mis mee. Zolang je maar beseft dat het leven meer te bieden heeft!
Ik duim voor jullie allemaal opdat jullie het moment van geluk nog mogen vinden, zoek het! (desnoods in de allerkleinste dingen!)
En opdat watje nog meer steunende teksten schrijft :D Echt knap! Ik haal er alvast veel uit!
Lies

Gepost door: Lies | 09-05-08

Reageren op dit commentaar

aan Tottie hey,
als je vriendin zo weinig vertrouwen heeft in de relatie, dan is ze jou eigenlijk niet waard he?
Maar als ze de enige voor jou is, begrijp ik volledig dat je haar niet kan laten gaan.
Praat er eens uitgebreid met haar over, zeg haar dat ze je kan vertrouwen. Dat je haar zeker niet bedrogen hebt en dat je dat ook nooit zult doen. Zorg dat ze weet hoe graag je haar ziet, want misschien heeft ze die overtuiging nodig. Als ze jou inderdaad bedriegt, kan dat ook zijn, niet omdat ze jou niet graag ziet, maar juist omdat ze jou graag ziet en schrik heeft je te verliezen. En dat ze daar zo op reageert, wat natuurlijk zeker niet goed te praten zou zijn!!
Als je je verdere relatie met haar niet ziet zitten, praat er dan eens met iemand anders over. Zoek plaatsen waar je mensen kan leren kennen, zodat deze een luisterend oor voor jou kunnen zijn. En dat je niet afhankelijk wordt van 1persoon.
Ik ken het gevoel niet, en kan je dus eigenlijk niet verderhelpen. Maar ik hoop dat je er uitgeraakt!
groetjes

Gepost door: Lies | 09-05-08

Reageren op dit commentaar

@Lies eerst en vooral bedankt voor uw positieve reactie naar mij toe. dan nog veel sterkte voor het verlies.
ik ben alles behalve een specialist in relaties, in tegendeel zelfs. wat ge schrijft naar Tottie toe klopt naar mijn gevoel wel, maar steeds gaan vertellen dat ge nooit ontrouw bent geweest wanneer ze het blijkbaar niet toch geloofd, kan hij mss beter de vraag stellen naar haar toe om welke reden of wat dan ook waarom zij zo ervan overtuigd is dat hij wel ontrouw was, afhankelijk van haar antwoorden -als ze dat tenminste ook gaat doen- kan hij haar weer daarop antwoorden van de -weet ik veel- laten we het de vermeende ontrouw maar noemen.

Gepost door: watje | 10-05-08

Reageren op dit commentaar

help me ! ! ! mijn vriend zit in de gevangenis op niks, hij is onschuldig en daar heeft hij het heel zwaar mee, hij heeft echt zelfmoordneigingen, hij heeft er een datum op gezet, ik heb al vanalles geprobeert maar niks helpt. ik heb al uren met hem gepraat, hij wil geen hulp zoeken omdat hij dan bang is dat ze hem nog langer daar zouden houden. het is net alsof er iemand anders in zijn huid is gekropen, en ik kan gewoon niet meer tot hem doordringen met momenten. wat kan ik toch doen, kan alsjeblieft iemand me helpen, ik heb niet veel tijd meer

Gepost door: dark rose | 12-05-08

Reageren op dit commentaar

@dark rose of uw vriend onschuldig is of niet kan de buitenwereld uiteraard niet weten, maar daar gaat het nu niet over hé: door dat probleem aan te kaarten, hulp vragen dus, zal hij zeker niet langer vast moeten zitten, is nog nooit zo geweest en zal ook nooit zo zijn, of bedoelt ge dat hij schrik heeft dat ze hem in het gesticht gaan dumpen en dat hij op die manier bedoelt met hem daar te houden?
hopelijk lukt het u om het van hem af te kunnen praten, en hopelijk doet hij het niet effectief, maar is het een hulpkreet om aandacht te hebben.
in ieder geval nog veel sterkte.

Gepost door: watje | 12-05-08

Reageren op dit commentaar

re : help me ! ! ! het is echt geen kreet om hulp, hij denkt gewoon dat hij zijn leven heeft gehad, dat dit het doel was van alles, om er een einde aan te maken. hij heeft daarnet nog gebeld en is stillaan van iedereen afscheid aan het nemen, hij weet al wanneer hij het wil doen, hoe hij het wil doen. hij gaat zijn arm afbinden om zo zijn polsen door te snijden, maar n hoe veel gevallen is dit definitief? ik hoop echt dat het zal mislukken, we zijn bijna 6 jaar samen, en voor mij lijkt het alsof we nog een lange weg samen kunnen gaan maar voor hem is alles zwart. ik weet echt niet wat ik nog moet doen of zeggen tegen hem want niks dringt nog door.

Gepost door: dark rose | 12-05-08

Reageren op dit commentaar

@dark rose het is enorm moeilijk om iets te situeren, in welke omstandigheden enz., maar is er geen enkele manier om bijvoorbeeld de gevangenis directeur te contacteren? al gaat hij U dat niet in dank gaan afnemen, maar later zal hij misschien blij zijn dat get het gedaan hebt. of heb je eens contact opgenomen met de zelfmoordpreventie lijn? (link staat ergens links boven "mijn zelfmoord"), is maar een suggestie hé.

Gepost door: watje | 12-05-08

Reageren op dit commentaar

men zecht hierboven niet doen het leven is al kort genoeg !!!!!! . Ik vind dat het leven veeeeeeeeeel te lang is . Als ik niet zoon lafaart was dan was het mijne al lang gedaan .

Gepost door: ikke | 14-05-08

Reageren op dit commentaar

@ikke het is niet men zegt, is enkel mijn mening, nog voor ge het weet is het leven reeds voorbij.
het is inderdaad zo dat ge een enorme dosis lef moet hebben om het toch maar te doen, maar om eerlijk te waarheid te zeggen ben ik in dat soort dingen blij dat velen (ook ik) er te laf voor zijn om het dan tenslotte toch maar te doen, daar ben ik echt blij mee.
misschien is het de kunst om anderen die wel het lef hebben om een ticket enkele richting naar het walhalla te bezorgen zo ver te krijgen dat ze er ook te laf van zouden worden om het te doen. uiteraard kan niemand iemand gaan verplichten het niet te doen, maar we kunnen wel proberen gaan overtuigen om het niet te doen :-)
pff wat ne boterham ;-)

Gepost door: watje | 14-05-08

Reageren op dit commentaar

kzie het echt niet meer zitten:( dag schattekeeuuhs,
ik wil ook dood, want das kei stoer, zo mijn eige snijden en wenen in mijn kamer! wie doet mee?, ik DOE HET ECHT de eerste dag van juni...

Gepost door: Tatjana V.S. | 28-05-08

Reageren op dit commentaar

@Tatjana V.S. hey Tatjana: zelfmoord is helemaal niet kei stoer, het is niet omdat het veel moed vergt om zichzelf van kant te maken dat het automatisch stoer zou zijn, da is het helemaal niet. veel stoerder zou zijn dat ge op het punt staat om het te doen niet te doen, da is pas een overwinning. dat is dan misschien niet stoer geweest, maar wat is stoer hé, anderen (de levenden) vinden het dan stoer, maar wat zijt ge er nog mee dat ge wat anderen stoer vinden het zelf niet meer kan ervaren dat het stoer was wat ge gedaan hebt, je ziet en voelt als dode de reacties niet van anderen.
dan is er nog het volgende, om de "stoere" uit te hangen en dan toch uw ding doen: onthoud vooral één ding, nee twee: er is GEEN leven na de dood, er is GEEN terug weg meer mogelijk, het is een eenrichtingsverkeer. zelf zie ik dat ik wat laat ben met mijn reactie, 1 juni is morgen. hopelijk DOET GE HET HELEMAAL NIET en ziet ge toch weer wat licht in de duisternis (lukt zeker en vast).

Gepost door: watje | 31-05-08

Reageren op dit commentaar

zelfmoord Héy,ik ben al een hele tijd aan het denke geweest om zelfmoord te plegen. Ik ben er ook helemaal klaar voor. Maar alleen weet ik niet hoe? Ik wil graag een snelle,pijnlijke dood,weet er iemand wat? dank je,

Gepost door: Pakito | 01-06-08

Reageren op dit commentaar

ik heb er zitten over denken om zelf moord te plegen ik zie gwn het nut van het leven niet meer in het enigst wat ik heb zijn problemen en als er een goed moment in mijn leven is is dat direct trg weg maar de slecht blijven je achtervolgen ik haat gwn mijn leven maar kheb het lef niet om er een einde aan te maken... maar ooit zal het ng wel komen en dan zal ik pas gelukkig zijn

Gepost door: / | 02-06-08

Reageren op dit commentaar

pijn ik heb een leerkracht die mij het leven zuur maakt elke dag en altijd op mij dat is mij beu ik wil dat hier een eind aankomt het is mij echt beu en niemand begrijpt me zo volledig behalven 1 vriend hij begrijpt mij maar het blijft in mijn hoofd zitten...

Gepost door: tim | 02-06-08

Reageren op dit commentaar

als ik dit alles lees vind ik het erg dat jullie daar aan denken ik wist niet dat er zoveel mensen waren met problemen op de wereld en ik weet 100% zeker dat ik er ooit ga aan denken en het ga proberen maar voorlopig wil ik nog genieten van het leven en ik hoop dat jullie dat ook gaan doen

Gepost door: [.x.] | 06-06-08

Reageren op dit commentaar

zelfmoord heb mezelf kapot gewerkt, ben 10 jaar geleden afgewezen en kan er nog steeds niet mee overweg, kreeg
dwanggedachten en heb nooit mezelf kunnen zijn.
heb altijd laag eigenwaarde en negatief zelfbeeld gehad,
zit onder de stress heb waanbeelden, ben de realiteit kwijt
persoonlijkheidsstoornis, heb spijt, maar ben al 10 jaar suicidaal, wat nu, mijn ouders, broer, zus vrienden
hoe moet het met hen ooit nog goedkomen als ik er niet ben, maak me zorgen. ik ben echt gek aaan het worden, heb geen zin in stennis, isoleercel heb ik al meermalen gezeten, stomkop die ik ben, hoe kon ik me zo overspannen laten werken, stomkop die ik ben
had niet relatie mogen aangaan ( was niet eens normale relatie) maar die klote verliefdheid en de blindheid die daarbij gepaard gaat en de lust sex dus
de afwijzing is het ergst, wat dat met een mens kan doen, wist niet dat iemand je zo gek kon maken dat
je geestelijk letterlijk kapot gaat.
ik trek het niet meer, wil jumpen of zo. kan ik het wel?
ik laat mezelf geen keus meer, kan ik geen hartaanval krijgen of zo, dan kan niemand er wat aan doen.

wanhoop!!!!!

Gepost door: witteflits | 27-06-08

Reageren op dit commentaar

dood zijn is volgens mij beter dan leven ik heb genoeg van het leven
ik ben geslaagd op school, zelfs dat kan me niet meer boeien
Mijn mama krijgt haar zin, de heks zal haar dochter niet meer lang zijn
ben gewoon kapot

Gepost door: E | 29-06-08

Reageren op dit commentaar

@E laat uw woede (haat) door uw moeder niet drijven naar uw eigen einde. blijkbaar hebt ge het zwaar gehad, effe op rust komen en dan...

Gepost door: watje | 01-07-08

Reageren op dit commentaar

Helpen Hey

Als ik dit hier allemaal lees zou ik niets liever willen dan jullie helpen en met jullie willen praten.
Ik ben zelf ook depressief en weet wat het is om zulke gedachten te hebben, want ik heb ze ook. Ik wil geen 'snelle, pijnloze' dood, ik wil mijn dood. Mijn einde. Ik weet perfect hoe en waar, ik weet welke woorden in mijn afscheid komen, alles is geregeld in mijn hoofd.
Ik zal blijven leven, maar ik weet dat ik van deze deze wereld en dit leven haast niets meer te verwachten heb. Maar ik zal blijven leven. Tot het einde.

Mail me gerust, katrienbraeckman@hotmail.com, onthoud dat je niet alleen bent, je bent niet alleen!
We moeten blijven leven, voor elkaar. We mogen niet opgeven, we moeten blijven vechten! We moeten elkaar helpen, alleen wordt het zo moeilijk.

Het klinkt misschien raar, maar
ik hou van jullie allemaal.
En ik weet dat jullie stuk voor stuk sterke mensen zijn, dus houd vol. Doe het voor elkaar, we hebben elkaar zo hard nodig in deze wereld.

Houd vol!

Gepost door: Katrien | 04-07-08

Reageren op dit commentaar

het éinde mja, momenteel denk ik nogal veel aan zelfmoord. Het is nu 12 dagen uit tussen mijn vriend en mij, 4 jaar, 21 dagen en 1u waren we samen. 'k Was zo gelukkig bij hem en zag het dan ook totaal niet aankomen! Het doet verschrikkelijk pijn, want hij wil amper praten, laat iets van hem weten wanneer híj dat wil, en kwetst me dus nog meer! 'k Haat echt het leven, ook al heb ik net werk gevonden enzo, wil ik alleen gaan wonen, ... het geluk lacht me niet toe! Ik ben kapot...

Het spijt me dat dit geen possitieve woorden zijn, maar zelf kan ik er geen weg meer mee! Ik heb nood aan die man die ik zo graag zag (en zie), die er altijd voor me stond, die steeds naar me luisterde, die me vastpakte toen ik het nodig had, en ... die er nu niet meer voor me is!

Gepost door: gigli | 04-07-08

Reageren op dit commentaar

@gigli staar u niet blind aan de zogenaamde positieve woorden, positieve gedachte goed, al het opgekweekt opgedrongen positivisme is larie en boort u enkel nog dieper in de put, al is uiteraard positivisme en negativisme nogal relatief. ge hoeft u dus niet te excuseren omwille uw niet positieve woorden. positief of negatief, wat maakt het uit? blijf vooral realist.
nu klink ik negatief, niet? maar het is een positieve betrachting. wat je mee maakt is zeker niet plezant, ge zit waarschijnlijk in duistere gedachten, pijnlijke gedachten, het niet weten waarom, hoe het is gekomen, net door het stilzwijgen van uw ex, de hel heeft nu uw gedachten gekozen als speeltuin. hopelijk komt ge er uit.

Gepost door: watje | 05-07-08

Reageren op dit commentaar

@Katrien mmm, ben eigenlijk benieuwd hoe gij uw eigen dood ziet.
praten kan helpen, inderdaad, elkaar steunen kan ook helpen, al heb ik daar mijn twijfels over, er zijn enorm diverse redenen om zich van kant te maken, dus elkaar steunen zal eerder denkelijk werken afhankelijk de problemen die men heeft. maar geen slecht idee

Gepost door: watje | 05-07-08

Reageren op dit commentaar

@ watje Vertel ik liever later eens.

Gepost door: Katrien | 08-07-08

Reageren op dit commentaar

@Katrien ben benieuwd.
eu en als ge het ooit verteld, liever levend dan later in een brief :-)

Gepost door: watje | 09-07-08

Reageren op dit commentaar

@watje hehe :D
zulle we wel zien zeker :)

Gepost door: Katrien | 09-07-08

Reageren op dit commentaar

@Katrien we zullen zien? mmm het eerste of het tweede? maakt niet uit, ieder moet het tenslotte voor hun eigen beslissen, maar ik heb al het vertrouwen in dat het zeker niet het tweede wordt bij U. wat ik kan uit maken op uw eerste berichtje.

Gepost door: watje | 10-07-08

Reageren op dit commentaar

gek of niet ¿ Hoi, ik ben 15 jaar lekker gevangen voor nog 3 jaar
ik mag niet alleen naar buiten (dan ga ik liever niet)
en ik heb steeds Vaste bestemmingen waar ik op een bepaalde tijd moet zijn, ik heb geen vrijheid dus
me enige uitweg is nog een spel op het internet...
-->overbezorgde ouders<-- vrienden heb ik nooit leren maken, kan ik niet mee overweg
dankzij me klote ouders, het enige wat ik kan is communiseren via pc.
Weglopen heeft geen zin, want dan gaat me leven nog slechter. nu beginnen me ouders al te zeggen, waarom ga je niet eens gaan wandelen
[b]DAT ZE FUCKING OPFUCKEN,[/b] ze zien hun fout niet!!!!
ik heb nooit vrienden leren maken, en aan deze leeftijd is het jezelf belachelijk maken tegenover anderen die het wel kunnen
ik heb al heel me leven binnen gezeten, alleen elke dag in de ochtend in stinkende treinen naar school gaan en dan weer terug
[b]mijn leven is 1 grote schit[/b]
dat me leven mag opfucken

Heeft er iemand een oplossing voor me ? 0.o

Gepost door: Bart | 13-07-08

Reageren op dit commentaar

btw ik wil eigenlijk wel weten wat er na dit leven is....

Gepost door: Bart | 13-07-08

Reageren op dit commentaar

@Bart er is na dit leven helemaal niks, zelfs als ge uzelf een leegte kunt voorstellen, zelfs dat is er niet, er is gewoon compleet niks na dit leven, geloof al die fabeltjes maar niet wat we graag zullen willen dat er toch nog iets zou zijn na dit leven.

Gepost door: watje | 15-07-08

Reageren op dit commentaar

ik ben vroeger: bijna heel mijn lagere school gepest geweest en niet normaal ze trokken aan mijn haar sloegen me met stokken en scholden me uit. Elke dag kwam ik wenend naar huis eerst geloofde men moeder me niet en zei dat ik me aanstelden toen dit bleef duren is zij met de directeur die beloofde er iets aan te doen. Nou er gebeurde echt niets eind 4de leerjaar hebben men ouders besloten dat ik en mijn kleine broer van school moesten verranderden. Ik had nog zo gezegt tegen de leerkracht dat ze dir niet mocht vertellen in de klas. Wat uiteindelijk tog gebeurde en de andere leerlingen begonnen te juichen en riepen yes, eindelijk zijn we ervanaf. de 2 laatste jaren van mijn lager werd ik niet meer gepest. Ook mijn grootouders waren niet al te best voor mij en mijn broers. Mijn grootvader sloeg ons en voor we moesten gaan slapen kregen we een slaappil voor volwassenen. Mijn grootouders hebben ook geprobeerd om ons van ons ouders af te pakken. Toen mijn oudste broer kanker kreeg op zijn 2 zei mijn grootmoeder: 'Ik wist het we hadden hem inneens van jullie moeten wegpakken. '
nu ga ik ondertussen naar het 3de middelbaar en jullie denken misschien wat doet die snotaap met zo'n gedachten ? Maar ik meen wat ik zeg ! Mijn vader heeft ooit mijn kleine broer geslagen zo hard dat hij 2 dagen niet naar school kon wegens gekneusde ribben en dat zelfs mijn grote broer ertussen moest komen en mijn vader van mijn kleine broer moest aftrekken. Ooit heeft mijn moeder al eens geprobeerd om zelfmoord te plegen nadat ze ruzie had met mijn vader: een overdosis hartpillen had ze genomen. Vorig jaar hebben ze ook op het punt gestaan om te scheiden. Nu waar mijn elende echt is begonnen is met mijn ex. we waren 3maand samen en hadden voor de eerste keer seks gehad. Een pâar maand later ging het uit door ruzies. We waren 6maand samen geweest en ik heb altijd van hem gehouden. Ik kon het nergens plaatsten dat het uit was en we hadden dan ook een half jaar ruzie. Uiteindelijk kreeg ik toch een nieuwe vriend. De overbuur van mijn ex (Robin). Robin was jaloers en zei dat hij eens wilde afspreken zogezegt om de ruzie (die al 6maand aan de gang was) uit te praten. Ik geloofde het we hebben gepraat en op het einde heeft hij me gekust en me overhaald om het uit te maken met mijn huidige vriend anders ging hij het doen dus heb ik het maar gedaan. De volgende dag ben ik naar hem terug gegaan en hij heeft me toen verkracht. Nu het probleem is dat ik die nogaltij zie want het is de beste vriend van mijn broer en mijn ouders zijn bevriend met zijn ouder met als gevolg dat ik hem dus nogaltijd zie op feestjes en dergelijken. Nu heb ik bijna 2 maand terug een vriend en hij weet alles van wat er is gebeurd in mijn leven en hij steunt me super goed! Maar sons heb ik nogaltijd de neiging om er een eind aan te maken! Elk jaar sterven er wel minstens 2 mensen uit mijn vriendekring of mensen die ik goed kende dit jaar kon ik er echt niet meer tegen en heb ik op het punt gestaan om mijn polsen over te snijden maar ik vond het lef niet!Vroeger was ik een super vrolijk meisje maar sinds ik eens bijna anorexia heb gekrgen en met dat voorval van de Robin enzo ben ik helemaal verranderd en zeg ik bijna nietw meer in de klas en slaag ik soms gewoon dicht als mijn vriend aan me zit of als we aan het kussen zijn soms zie ik het echt niet meer zitten :s

Gepost door: me!!! | 18-07-08

Reageren op dit commentaar

waarom zelfmoord ey ben jongen van 18 jaar
en heb al eens zo een pooging achter de rug en nu hoopte ik mijn leven te kunnen hervatten en een beter leven te bekomen na het ziekenhuis maar het lukt niet er zijn mensen die ik heb leren kennen en hoopte daarop dat ik me kon aan optrekken maar pech het is niet de meeste laten me vallen en denk beter da het zo kan gaan dat ik er nimmer ben dat ik niemand meer nodig heb iedereen laat me vallen ben er weer alleen voor

Gepost door: maarten | 19-07-08

Reageren op dit commentaar

@ Watje Njah. Et ambetante is da da slecht gevoel ni verdwijnt. Kheb al veel geduld gehad ma tgaat nog ni weg. Ma kzal nog wel wachten, kdenk dak da beetje geduld nog wel kan vinden in mezelf.
:)

Gepost door: Katrien | 20-07-08

Reageren op dit commentaar

@Katrien yep dat slecht gevoel kan ik van mee spreken (waarschijnlijk ne hele hoop mensen). cocentreren op prettige zaken zoals bvb uw hobby, dan verdwijnt het slechte gevoel niet (de oorzaak), maar dan merk je wel dat er ook nog andere dingen in het leven zijn (hoe zwaar het ook is).

Gepost door: watje | 21-07-08

Reageren op dit commentaar

@ watje Tja. Je hebt gelijk hoor, maar 'k kan niet meer van leuke dingen genieten. Ik link alles met duisternis en verdriet. Alsof het alles beheerst.
X

Gepost door: Katrien | 21-07-08

Reageren op dit commentaar

@Katrien ik zou van alles kunnen vertellen om iemand op te peppen, maar het zou niet eerlijk zijn, ik zit zelf in een diep dal waar het drijfzand mij tracht dieper te trekken en te verstikken in mijn eigen pijn en verdriet. dat drijfzand is een groot probleem, want dat ben ik zelf. maar door mijn overlevingsintstinct tracht ik sputterend uit dat drijfzand te komen wat nog niet gelukt is, daarna moet ik nog het dal uit geraken wat een enorme bergbeklimming zal worden. ik zeg bewust "daarna en zal" omdat ik erin geloof dat ik het tenslotte zal halen wetend dat de pijn nooit zal weg gaan, al heeft het voor mij geen zin meer. er zijn in mijn geval wel dingen die mij recht houden en plezier in mijzelf kan geven, al zijn het maar fracties van mijn leven, maar ze zijn net genoeg om het ultieme niet te plegen.
alles linken naar het duistere en het verdriet is niks mis mee, tenminste ik vind het maar normaal. maar net door deze linken ontdek je andere dingen die ge anders nooit ontdekt, wat het ook moge zijn.

Gepost door: watje | 22-07-08

Reageren op dit commentaar

zelfmoord soms wil ik zelfmoord plegen omdat ik het niet leuk vind om gepest te worden maar soms zou ik ook niet kunnen denken aan zelfmoord om te zien hoeveel harten ik zou breken

Gepost door: ANONIEM | 23-07-08

Reageren op dit commentaar

men zus men zus steekt alles op mij daardoor slaat men moeder me vaak en dan denk ik elke keer aan zelfmoord en dan loop ik weg van huis ga ik aan de brug staan maar dan durf ik niet ben er ook nog maar 12 er staat in men leven nog zoveel te wachten

Gepost door: ... | 31-07-08

Reageren op dit commentaar

zelfmoord mijn papa pleegde zelfmoord, ik mis hem te hard.. en wil dolgraag bij hem gaan, ik heb ook altyd ruzie met m'n mama, ... dusjah, .. ehct veel hoop heb ik niet meer!

Gepost door: dorien | 31-07-08

Reageren op dit commentaar

ik heb het koud en kzit hier te wenen tot en met ik zou dolgraag zelfmoord plegen maar ik wil de mensen geen pijn doen die om mij geven (niet dat dat er veel zijn) ik wil genieten van het leven maar het lukt niet!

Gepost door: [.x.] | 02-08-08

Reageren op dit commentaar

@anoniem @...@Dorien @smily anoniem: hou het maar bij soms. mmm: net door er aan te denken zal je wel zien dat er inderdaad veel harten zouden breken, maar daar voor moet ge het niet laten, maar vooral uw eigen. wat betreft het pesten, is een onaangenaam gegeven wat velen mensen niet begrijpen die zelf nog nooit gepest zijn geweest om constant gpest te worden. maar er is pesten en pesten, ik kan nu niet inschatten wat het bij u is, maar het kan misschien beter zijn een middeltje (tactiek) zoeken om de pesters te laten merken dat het u niet meer kan schelen dat ge gepest wordt, want ze hebben des te meer lol wanneer de gepeste laat merken dat die gekwetst wordt daardoor. éénmaal dat ze merken dat het u niet lmeer raakt zulen ze vanzelf ophouden, speel zelf het spel mee in zekere zin.

... ben maar twaalf: ik ken maar al te goed dergelijke situatie als die van u. maar alleen daarom zelfmoord plegen.... mmmm: a voor die brug staan, en denk aan in de vorm een diepgaande dagdroom dat ge zult springen, of beter nog (want effectief op de brug staan is gevaarlijk): wanneer ge gaat slapen, dagdroom dan uw zelfmoord, maar dagdroom ook hoe de begrafinis zou kunnen verlopen, of hoe je het zou willen, hoed en wat er in de gazet zou staan, enz.....dat kan enorm deugd doen, maar doe het niet in realiteit, heeft geen zin. hou us zelfmoord in de fantasie, maar niet in de werkelijkheid.

dorien: je hebt dus al van kortbij meegemaakt wat zelfmoord betekent, ik vind het jammer dat iemand dit moet mee maken. er is geen hoop meer, over hoop kan ik zelf meepraten, waarschijnlijk wel meerdere mensen. maar ge kunt op een bepaald niveau relatief gelukkig leven zonder hoop.

Smily: je hebt het koud? in de context van uw verdere tekst kan ik wel aanvoelen wat ge bedoelt. kan het ook wel begrijpen hoe ge u voelt. dat er niet veel mensen zijn die ge dan pijn zou doen heeft eigenlijk geen belang, wel dat diegene zijn die van u houden. ge wilt genieten van het leven maar het lukt niet... ken dat, toch is alles weer relatief, als ik mijn geval zelf bekijk is het volgende: ik leef als het ware tussen hel en hemel, de ene keer begeef ik mij in de hel door hetgeen wat ik heb mee gemaakt, de andere keer voel ik mij in de hemel door niet te denken aan de hel, maar door met mensen te comuniceren bij een goed glaasje wijn of biertje, gewoon wat babbelen, discusieren, ..... kan van alles zijn. (hobby???)
PS: het laatste jaar heb ik nog nooit zoveel geweent als in mijn heel leven.

Gepost door: watje | 03-08-08

Reageren op dit commentaar

zelfmoord ik heb het zelf ook willen doen maar mijn mama kwamoptijd binnen..
mijn reden was omdat mijn tante overleden was en mijn ouders gescheiden waren en mijn papa had gezegt dat hijmet mij niets te maken wou hebben...
nu ben ik mij moeke*grootmoeder*kwijt en zit ik weer met die gedachten....

Gepost door: tammy | 10-08-08

Reageren op dit commentaar

@ watje 'k Ervaar het ook zo.
Het is zo vreselijk om te weten en te voelen dat het nooit weg gaat gaan. Eenmaal je het donker gezien hebt, zal het voor altijd ergens in je hoofd blijven.
Je ontdekt idd dan andere dingen, maar 'k voel mezelf dan wegglijden. 'k Heb al meerdere keren gevoeld alsof ik aan het verdwijnen was. Die andere dingen, alleen jij ziet ze en weet hoe het is om ze te voelen. Probeer daar maar eens met een vriendin over te praten, ze zal er niets van snappen.
'k Sms'te laatst naar een vriend vanop msn toen ik me érg slecht voelde, hij reageerde dat ik moest stoppen met die aandacht trekken, dat het heus niet allemaal rond mij draait.
'k Kon wel wenen, niet om wat hij zei, maar omdat hij me niet beter kent dan dat.
'k Voel me zo alleen, 'k ben hier wellicht niet de enigste, maar 't is gewoon zo rot om je alleen te voelen als enkel het donker je omarmt.
'k Lig het grootste deel van de dag in mijn bed, rolluiken naar beneden, deur dicht. Het donker voelt zo zacht aan... 'k Verlang naar de wereld hierna.
Je kan me zeggen dat ik uit mijn bed moet komen, kleren aan en naar buiten moet gaan, maar... zo simpel is het niet. Het kost al zoveel kracht om even uit mijn bed te komen, 'k ben zo moe, op alle gebieden.
't Beste nog voor je, 'k hoop met heel mijn hart dat je op een dag weer de sterren zal zien.

Dikke-houd-vol-knuffel
Katrien

Gepost door: Katrien | 12-08-08

Reageren op dit commentaar

@ Katrien het is ook wel een feit dat wanneer men zoiets zelf niet mee maakt het moeilijk te begrijpen is voor anderen. de grens dan gaan trekken of er iets ernstigs is of wat men dan noemt aandacht trekken is voor dat soort mensen niet simpel, natuurlijk kan ik hier niet over oordelen, ik ken de situatie niet, ik ken U niet, hoe alles binnenin zijn context alles is verlopen of nog aan het lopen is. maar dikwijls ligt het aan het dat men zich niet kan inleven hoe het zou kunnen zijn met diegene die in de shit zit, het verbeeldingsvermogen ontbreekt dikwijls waardoor men dan rap geneigd zal zijn dat ge een flauwe trut zijt. dat is dan weer een teken dat ge of een flauwe trut zijt, of wat nog erger, dat die persoon u dan inderdaad niet echt kent wat dan weer frustrerend is voor U, gij die dacht dat ge hulp (een luisterend oor) zou krijgen vanwaar ge dacht dat hij u kent. maar dikwijls zijn het net op deze momenten waar ge uw vrienden gaat herkennen en wie niet.
ge hebt het alleszins zwaar te verduren als de nacht, de donker uw bondgenoot is. ik kan me het goed voorstellen, zeer herkenbaar. (alleen denk dat het bij mij iets minder erg is)
veel sterkte

Gepost door: watje | 13-08-08

Reageren op dit commentaar

@ watje Bedankt watje
Houd jij je ook nog goed e!
x knuf

Gepost door: Katrien | 13-08-08

Reageren op dit commentaar

hey ze zeggen toch praten helpt wel fuck dat
ik heb mijn problemen verteld tegen een leerkracht van mij
ik dacht dat ik ze kon vertrouwen
wel niet dus
ik heb haar verteld dat ik zelfmoord geprobeerd heb en dat ik snij
en in plaats het voor haar zelf te houden heeft ze het verteld tegen de direceur en het clb het cgg en het kpc
en toen heeft ze me laten vallen
en nu zit ik vast omdat zij mijn vertrouwen heeft beschadig zeg ik tegen niemand meer een woord en vertrouyw niemand meer
zo zie je maar praten werkt (niet)

Gepost door: stuka | 14-08-08

Reageren op dit commentaar

@stuka praten helpt wel, alleen ge hebt nu de verkeerde vast aan wie ge uw verhaal hebt verteld. zelf heb ik nog nooit leerkrachten vertrouwd, het zijn net de leerkrachten die mij hebben geleerd om nooit leerkrachten te vertrouwen. maar een leerkracht heeft geen zwijgplicht, in tegendeel, ze hebben een meldingsplicht als ze dergelijke gevallen met ernst horen van een leerling. het is natuurlijk alleen de manier waarop ze die meldingplicht meld, maar vooral aan wie. uiteraard is het zwak om u dan in de steek te laten, of U in de steek gelaten voelt (ik ken de toedracht niet hé). maar als het verhaaltje van de ene naar de andere gaat, dan heb ik niet alleen bedenkingen over die leerkracht en de directeur, maar vooral de school zelf. de betweters weten het weer beter en eigenlijk helpen ze de boel weer om zeep. maar desondanks wat ge nu hebt mee gemaakt, schiet die leerkrachten en andere autoriteiten neer, maar alleen in uw fantasie. fantaseer op welke manier ge het gaat doen, en vooral bij wie ge de gekozen manier gaat gebruiken. maar laat u nu niet gaan voor deze klojo's. inderdaad, he is op die manier dat ge op den duur gewoon niemand meer gaat vertrouwen, en later zal het moeilijk zijn om te gaan toetsen wie ge kunt vertrouwen en wie niet, een heel zware opdracht voor uzelf. veel sterkte en blijf leven, laat zien dat ge als mens sterker bent dan die klojo's op school desondanks uw zelfmoordpogingen.(denk daar maar eens over na)

Gepost door: watje | 14-08-08

Reageren op dit commentaar

@Katrien bedankt voor uw bedankje al heb ik niks gedaan :-)
victory voor diegene die erover praten en het niet doen :-)

Gepost door: watje | 14-08-08

Reageren op dit commentaar

@watje mooi gezegd van die victory :o:)

Gepost door: Katrien | 18-08-08

Reageren op dit commentaar

voor mijn vriendin en mij beste vriend is het te laat

Gepost door: noniem | 19-08-08

Reageren op dit commentaar

Ey. Ongeveer een jaar geleden ben ik bij nijn papa komen wonen( ik ben 15 en ik had hem nog maar 2x gezien) gewoon omdat het bij mijn ma echt ni lukte. Ik ben echt super gelukkig bij mijn papa het klikt echt enorm goe en ik dacht da na alle elende bij mama alles eindelijk zou goe komen. Ma nu wil mijn papa zelfmoord plegen. Hij heeft al heel veel megemaakt in zijn leven en hij heeft gewoon geen energie meer om verder te gaan. Hij is compleet leeg. Ma ik wil ni verder zonder hem. En ik heb er al aan gedacht om gewoon met hem mee te gaan.

Gepost door: NiemPje | 30-08-08

Reageren op dit commentaar

@NiemPje geen goed idee om mee te gaan.

Gepost door: watje | 30-08-08

Reageren op dit commentaar

hey ik ben ook 15, en sinds mijn 12e denk ik ook elke dag aan zelfmoord, heb het al 4 keer geprobeerd maar had iedere keer de moed niet om het te doen, ik ben alles beu, de dagelijkse sleur, school, mijn ouders, mijn autistische broer, het leven, wat vinden jullie dat ik zou moeten doen want elke dag blijft het me achtervolgen, alstublieft geef me zo snel mogelijk raad

Gepost door: Anoniem | 13-09-08

Reageren op dit commentaar

Een beetje steun past hier wel. Ik ben vroeger ook zwaar depressief geweest. Het enige wat ik deed was slapen en naar school gaan. Thuis was het één miserie. Ik ben ook paar jaar op internaat gestoken, kwamen men ouders me er niet eens halen. Stond ik daar met mijn koffer. Ik ben ook lange tijd gepest geweest, vooral om mijn uiterlijk dan. Ook omdat ik ADHD heb en veel mensen zot van me werden.
Dit was zo van m'n 13-16 jaar. Daarna ben ik van internaat gesmeten omdat ik drugs gebruikte. Vanaf dat ik thuis was heb ik me beginnen inzetten voor school, het was het enige wat ik had, m'n enige doel. Op het einde van dat jaar had ik dan ook een rapport om fier op te zijn. Ik ben werk gaan zoeken in de vakantie, ik voelde me er echt thuis. De mensen waren ook heel vriendelijk. Met het geld heb ik een nieuwe gitaar gekocht en ik ben ook begonnen met sporten en gestopt met drugs. Nu, zo een 3 jaar later voel ik me voor het eerst echt gelukkig. Ik studeer in Gent, zit op kot. (allemaal zelfbetaald) amuseer me met gitaarspelen (zit ook in een reaggae bandje) ga vaak iets drinken op café met m'n vrienden. Sporten ontstrest me ook enorm, laat je je beter in je vel voelen (ik zwem trouwens). Ik ben ook een pak zelfzekerder. Nu wil ik hier niet opscheppen met hoe leuk m'n leven is. Maar misschien hebben jullie er steun aan als ik zeg dat ik vroeger mezelf beschouwde ( en het was ook wel zo) als een depressieve lelijke gepeste, geslagen sukkel. Die zat te wenen op zijn kamer omdat hij zich gewoon verveelde en de pijn niet aankon. Ik dacht ook veel aan zelfmoord, maar heb altijd gehoopt dat dingen gingen beteren. En dat is ook gebeurd. Laat de tijd erovergaan en ontdek jezelf. Je bent sterker dan je zelf denkt!! En je blijft niet eeuwig thuis wonen. Op een dag zal de wereld aan je voeten liggen en het ligt aan jou om er dan iets van te maken!!

Gepost door: Zjef | 18-09-08

Reageren op dit commentaar

zjef bedankt voor uw steun :-)

Gepost door: watje | 21-09-08

Reageren op dit commentaar

Ik denk ook al een lange tijd aan zelfmoord.
Kweet al waar ik het ga doen en wat er in mijn afscheidsbrief gaat staan.
Heb al een jaar niet anders dan tegenslag en dan vooral in de liefde, het is ondertussen al de 3de jongen die met mijn voeten speelt.
Wrm nog leven als geen enkele jongen van je wil houden?!

Gepost door: * Ikke * | 22-09-08

Reageren op dit commentaar

Hey mensen,

Ik wil even iedereen een een hart onder de riem steken:

Sinds mijn elfde voelde ik mij rotslecht en sinds mijn 12de was ik zwaar depressief. Op mijn 15de een zelfmoordpoging waardoor ik in behandeling moest. In het psychiatrisch ziekenhuis van caratiscentrum in Melle moesten ze me helpen, maar ze mishandelde mij daar. (institutionele mishandeling)

Ik ben er slecht binnengekomen, maar nog slechter uitgekomen. Twee jaar later mijn derde zelfmoordpoging waar ik bijna mijn lever kwijt was... Dan ben ik in behandeling gegaan in Kortenberg. Daar hebben ze mij fantastisch geholpen. Pas na 4 maanden kon ik ze vertrouwen door wat die rotzakken in het caritascentrum in Melle mij hebben aangedaan.

In kortenberg heb ik een jaar en half gezeten en mensen: het was de moeite waard. Van mijn 12de tot mijn 18de ben ik heel de tijd zwaar depressief geweest. Maar nu ben ik 20. De dagen zijn nog moeilijk, maar het is anders. Ik zal het helemaal niet erg vinden als ik sterf, maar dan komt het gewoon. Dat is het grote verschil. Soms zijn de dagen zwaar, soms niet. Maar alles is anders geworden dankzij Kortenberg.

Dus er kan licht zijn aan het einde van de tunnel. Ik heb er 6 jaar opgewacht, ik heb een groot deel van mijn jeugd kwijtgeraakt. Maar al bij al ben ik dankbaar dat ik nog leef.

Ik had evengoed onder de grond kunnen liggen bij mijn laatste zelfmoordpoging, maar dat is niet gebeurt en dan ben ik fantastisch geholpen geweest. (met veel dank...)

Probeer vol te houden. Want als je zelf je best doet en volhoudt kom je er wel.

Mijn voordeel was dat ik naar mijn eigen keek tijdens mijn behandeling en dat heeft goed geholpen, samen met een fantastisch contact met mijn individuele verpleegkundige.

Wie nog niet tot aan mijn miserie heeft gezeten zal volgens mij zeker en vast het einde van de tunnel zien, zolang je maar volhoudt!!

Veel succes!

En als je zelf vindt dat je diep zit, praat er met iemand over. Dat is heel belangrijk, iemand die je volkomen vertrouwd. Want dat was mijn probleem: ik heb er nooit iets van gezegd tot mijn eerste zelfmoordpoging.
Dat kan iedereen zijn. Een leerkracht, familie, vrienden, de jongerentelefoon, de zelfmoordlijn...

Gepost door: no-one | 27-09-08

Reageren op dit commentaar

Wie met me wil praten, mag me een emailtje sturen. Ik heb zelf al ervaren dat door mijn eigen ervaring er vaak veel van begrijp. Ik ben volkomen te vertrouwen en als ik weet na een paar mailtjes dat het geen grappenmaker is (aangezien iedereen hier mijn emailadres kan zien) dan zal ik mijn echte emailadres doorgeven waar je ook mijn echte naam ziet staan en ik zal dan een fototje doorsturen van mij.
Om zo te laten zien dat ik niets slechts van plan bent. Want ja, mensen! Je moet voorzichtig zijn op het internet want je weet niet wie er achter een computerscherm zit...

Dit is een reserve emailadres die ik nog voor andere dingen gebruik die apart moeten staan. Vandaar.

Ik ben geen wereldverbeteraar.
Maar ik wil wel graag mensen helpen die dit doormaken aangezien ik zelf heb gemerkt dat praten helpt...

NIemand moet zich verplicht voelen en ik wil enkel dat iemand mij contacteert als die persoon dat ZELF wilt.
Net als ik wil bij mijn vrienden dat ze enkel iets persoonlijks zeggen als ze zelf willen en niet onder druk of omdat ze zich verplicht voelen omdat ik iets persoonlijks heb gezegt tegen hun...

Gepost door: no-one | 27-09-08

Reageren op dit commentaar

@no-one bedankt voor deze steun die je wilt bieden voor diegene die er nood aan hebben. inderdaad, de eerste stap is vertrouwen en dat kan eender wie zijn, soms (dikwijls "afhankelijk over wat het gaat") kan het zelfs makkelijker met een vreemde te praten. PS: in Sint Truiden zijn de psycho's ook klojo's die er geen reet vanaf kennen en die zeker en vast geen vertrouwen wekken.

Gepost door: watje | 27-09-08

Reageren op dit commentaar

@watje

Hey Watje

Even geleden weer dat ik hier ben geweest, hoe is het met je?
Paar bemoedigende reacties gelezen op je blog, fijn om zulke ook eens te lezen.
Met mij gaat het niet schitterend, 't gaat gewoon niet zo goed. Ik voel me zo op de rand van de wereld staan. Niet dat ik morgen of overmorgen van de rand bij wijze van spreken ga springen, maar ik voel me alsof ik daar sta, aan de kant, niet op het veilige vasteland. Enfin, afwachten wat elke nieuwe dag brengt.

Houd de moed hier nog wat, mensjes.

Dikke knuffel
Katrien
Gepost door "Katrien" E-mail verzenden Website

Gepost door: Katrien | 29-09-08

Reageren op dit commentaar

Een vriendin van mij heeft zich op 21 mei 2007 opgehangen op een gesloten afdeling. Ze is 21 geworden... Ik voelde mij zo schuldig dat ik het heb volgehouden en zij niet. Maar het leven gaat door en er zijn mensen die zegggen dat zelfmoord egoïstisch is. Maar het is niet zo. Voor mij was het moeilijkste de mensen achterlaten van wie ik hou. Niet zozeer de stap zelf, daar had ik geen angst voor. Maar al de geliefden in mijn wereldje.

Hier is een gedicht over Chiara die gestorven is. Het is geen hoogstaande poezie omdat ik verdronk in mijn verdriet:

Verstikkend gemis (chiara)

ik verlies het van de wanhoop
sinds dat jij ter aarde bent gegaan
de kilte sluipt om me heen
terwijl ik gluur naar de maan

de sterren fonkelen heen en weer
in stilte denk ik: zie je mij?
ben jij daar ergens in het niets,
voel je je na al die tijd weer vrij?

ik denk aan je mooie lach
de vriendschap die je mij gaf
je dansende glinsterende ogen
die je verdriet zo goed verscholen

hoe kan ik verwoorden
dat de zon niet langer schijnt
dat ik zilveren tranen huil
waar jouw aanwezigheid verdwijnt

alleen in de vernietigende duisternis:
‘laat mijn verdriet toch ergens schuilen’
waar jouw eenzaam verlaten gemis
mij niet langer zo verscheurend verstikt

R.I.P.

Lieve Chiara:
Ik zou alles geven om je een laatste keer te zien.
Ik hoop dat je nu de rust hebt gevonden waar je al die jaren zo hevig naar op zoek waard.


Heel veel liefs,
Artje.

Dit is niet om te tonen wat het tewweegbrengt bij nabestaanden, maar het moest er uit. Ik heb er nooit met iemand over gepraat en thuis weten ze het niet.

Als iemand de keuze maakt voor zelfmoord, dan is het die persoon zijn keuze. Ik vindt dat je tussen zoiets niet moet tussenkomen.

Ach, zelfmoord ligt heel delicaat en is voor iedereen anders. Chiara had chronische depressie dus eigenlijk moest het er ooit van komen. Eindelijk heeft ze de rust gevonden, het evenwicht in haarzelf waar ze zo lang naar zocht.

Gepost door: no-one | 29-09-08

Reageren op dit commentaar

Vertel me waar je bent

in de eenzame nacht
sta ik op en zoek ik jou
ik hoop je ergens te vinden
in de kilte, de stilte, de kou

je kuiltjes in je wangen
laat me ze nog één keer zien
laat je gouden stem horen
zodat ik niet sterf van verdriet

vertel me waar je bent
terwijl tranen verschijnen
want in alle treurigheid
kan je onmogelijk verdwijnen

maar in de kilte besef ik
jij keert te nimmer weer
toon me de weg naar jou
want deze leegte in mijn wereld,
doet me zo ontzettend zeer


05-01-2008


Deze heb ik een hele tijd later egschreven. De pijn is er nog steeds. Het gemis ook. Ik dacht ook eerst van 'ik volg haar'. Maar zij zou gewild hebben dat ik leef en dat ik weer 'gelukkig' in deze wereld sta.

Ik weet wat het alleen gevoel is, zoals velen hier omschrijven. Dat vondt ik eigenlijk nog één van de ergste dingen. Maar mensen: je bent niet alleen.
Maar ik weet dat het niet zo voelt. Ik had mensen waar ik op kon vertrouwen en steunen. En toch voelde ik mij alleen en 'zag' ik het niet.

Ook al voel je je nog zo intens alleen. Er zijn mensen die van je houden en je willen steunen en troosten. Alleen is het soms moeilijk om te zien...

Veel sterkte iedereen! En weet: je bent niet de enigste met problemen en depressie, haal daar de kracht uit dat je niet de enigste bent en dat er al zovele mensen 'genezen' zijn van hun suicide gedachten en het slecht voelen.
Het is zekere mate de moeite om vol te houden!

Gepost door: no-one | 29-09-08

Reageren op dit commentaar

Vanavond doe ik het vanavond doe ik het,zo kan ik niet verder! ik geef mijn leven voor mijn liefde! zonder hem hoeft het niet meer!

Gepost door: me | 07-10-08

Reageren op dit commentaar

@me zonder hem hoeft het niet meer. een passionele romantische zelfmoord. ge wilt heel ver gaan voor uw geliefde (en dat begrijp ik heel goed). maar zowel deze vorm van doding is de dood dezelfde koude dood als anderen. niemand is het waard om uw eigen de dood in te jagen, echt niemand, hoe lang ge er ook over nadenkt en hoe pijnlijk het kan zijn, ook hij is het niet waard. niet waard om u van kant te maken.
al dikwijls genoeg herhaalt, zelfmoord is zo definitief, er is zeker geen weg meer terug, en er is ook al helemaal geen paradijs na dit leven, enkel uw pijn zal weg zijn, want ge zijt er dan niet meer.

Gepost door: watje | 07-10-08

Reageren op dit commentaar

En wat als je jezelf aan de rand van de wanhoop voelt staan @me, je bijna geen vrienden hebt, niet buitenkomt, op school wordt uitgelachen en nog maar 15 jaar bent, hoe moet het dan nog verder? Weet je ook daar raad op want ik heb al eens onder de naam anoniem gepost hierop, en ik denk dat ik vanavond nog een poging ga ondernemen want ik kan geen dag meer verder zonder mij enorm ellendig te voelen!!! heb je daar al eens aan gedacht @me!! dan is het niet 1 iemand die je de dood in jaagt maar verschillende mensen, en ze zijn het misschien niet waard, maar ik kan niet verder leven, er wordt nu al met mij gelachen dus wat wordt dit binnen 10, 20 jaar? Ik voel mij niet op mijn gemak, nergens zelfs niet bij mijn ouders, omdat constant zelfmoord in mij opduikt! ik denk hier al jaren aan en misschien heb ik al die jaren overleefd maar toch denk ik dat ik en iedereen rond mij beter af is zonder mij!!!

Gepost door: Anoniem | 14-10-08

Reageren op dit commentaar

@ anoniem

Ik wil even ingaan op wat je zei van "wat binnen 10 en 20 jaar?". Weet je, je zit nu met pubers in de klas. Binnen 10 jaar zal je omringt zijn door volwassenen en dat is een groot verschil.

Kleine kinderen zijn gemeen qua pesten, maar zij snappen de impact niet dat dat heeft op een persoon.
Pubers zijn gewoon puur gemeen in dat opzicht want zij weten heel goed hoe die persoon zich voelt.
Bij volwassenen, die doen dat niett tenzij ze het slechte in hun bovenhalen en jij zal het je niet meer herinneren, maar een postbode had zelfmoord gepleegd omdat hij op zijn werk dag in dag uit werdt gepest. Maar dat zijn uitzonderingen. één keer als je volwassen bent zal dat allemaal beter gaan. Het valt ook te zien met welke mensen je geconfronteerd wordt.

Een vriend van mij werdt heel zijn schooltijd gepest, maar op de camping in de vakantie was hij de populairste kerel. Snap je het? Het ligt meestal aan de mensen die je omringen...

Pesten is heel erg, en het haalt mensen er onder door. Maar die vriend van mij heeft op een bepaald moment op zijn 15de een slag verkocht aan één van de pesters en na al die jaren vol pesten was het plotseling gedaan... Ze verschoten zo van zijn reactie.

Ik zeg nu niet dat je de pesters moet slagen, maar je sterk maken kan al veel doen. Roepen, maar zonder te tonen dat je gekwetst bent. Heel delicaat natuurlijk om perfect over te komen zodat je 'autoritair' lijkt. Daar schrikken pesters van...

Gepost door: no-one | 15-10-08

Reageren op dit commentaar

@no-one ge neemt mij de worden uit de mond. volledig mee eens. ook ik werd wel te veel naar mijn goesting in zekere zin gepest, maar eerder omdat wij ons nooit hebben mogen verdedigen. zo zat er eentje die mij constant zat te porren, tot mijn water boven het kookpunt kwam, hij was kop en nek groter dan mij en veel struiser gebouwd, maar ik greep zijn srot vast en kneep hem met één hand dicht: hij heeft mij nooit meer benaderd.

Gepost door: watje | 16-10-08

Reageren op dit commentaar

Verder.... [quote][i]gek of niet ¿
Hoi, ik ben 15 jaar lekker gevangen voor nog 3 jaar
ik mag niet alleen naar buiten (dan ga ik liever niet)
en ik heb steeds Vaste bestemmingen waar ik op een bepaalde tijd moet zijn, ik heb geen vrijheid dus
me enige uitweg is nog een spel op het internet...
-->overbezorgde ouders<-- vrienden heb ik nooit leren maken, kan ik niet mee overweg
dankzij me klote ouders, het enige wat ik kan is communiseren via pc.
Weglopen heeft geen zin, want dan gaat me leven nog slechter. nu beginnen me ouders al te zeggen, waarom ga je niet eens gaan wandelen
DAT ZE FUCKING OPFUCKEN, ze zien hun fout niet!!!!
ik heb nooit vrienden leren maken, en aan deze leeftijd is het jezelf belachelijk maken tegenover anderen die het wel kunnen
ik heb al heel me leven binnen gezeten, alleen elke dag in de ochtend in stinkende treinen naar school gaan en dan weer terug
mijn leven is 1 grote schit
dat me leven mag opfucken

Heeft er iemand een oplossing voor me ? 0.o [/i][/quote]

ok het is nu 3 a 4 maanden later...
me zelfmoordgevoel heb ik soms nog steeds omdat er niets is verandert

me leven bestaat nog steeds uit dat kut internet en kut school...
heb net eff gepraat met een vriend, en die zegt dat ik het allemaal te hard aanneem...
hoe moet ik het anders aannemen ??
ik krijg gewoon geen vrijheid...

ik kan ook maar geen vrienden maken...
en ik voel me bovendien eenzaam zielig alleen "--,--
in de steek gelaten dus :s

Gepost door: Bart | 31-10-08

Reageren op dit commentaar

Hey Watje Hoe is het met je?
Ik wou je toch weer nog een keertje schrijven. Ik ben nu thuis voor een aantal weken, het ging niet goed. Ik weet het niet, ik weet het niet. Ik weet het echt niet, Watje.
Het beste!
Dikke knuffel.

Gepost door: Katrien | 23-11-08

Reageren op dit commentaar

@Katrien hoe het met mij is speelt geen belang, laten we zeggen "goed". Je mag mij altijd schrijven, geen probleem, ge kent mijn adres. bedankt voor de knuffel.

Gepost door: watje | 24-11-08

Reageren op dit commentaar

kijk ik zie het leven niet zitten alles is zen glans verloren, ik wil niet in deze opgefuckte maatschapij leven, ik wil simpleweg .. weg ik kan geen zelfmoord doordrijve waarom weet ik niet.(wil hier geen 'omdat je het niet wilt" reacties op)
maar ik wil niet van deze maatschappij leve en ook niet aan meewerke ? maar je moet terminaal zijn om een euthanasie te krijge ? aub iedereen is van zijn geboorte af terminaal ooit eindigt het toch dus aub geef me die domme spuit !!!!!!!!!!!

Gepost door: suicidenation | 08-12-08

Reageren op dit commentaar

i hate my life heb veel mee gemaakt in men leven en het einde is in zicht liefde probleem waar ik ni onder uitkan familie probleem veel te veel vo op tenoemen ga liever dood dan leende

Gepost door: gangster | 18-12-08

Reageren op dit commentaar

Ik zie het echt niet meer zitten Door ruzie tussen m'n vrouw en mijn ouders heeft mijn leven geen leuke rit genomen.
Sinds die ruzie wil ze geen sex meer met me heb ik het idee dat ze vies van me is terwijl ik juist heel veel van haar hou.
Ik kom nog hooguit 2 tot 3 keer per jaar bij mij ouders.
Ik wil gewoon te veel, terwijl ik een vies mannetje ben ik stink ben kaal aan het worden, krijg een buikje en heb flaporen.
Ik denk dat ze een ander heeft en vind dat ze met hem wel gelukkig kan worden..het leven zonder haar heeft voor mij geen zin...
Gelukkig worden met mij zit ook er niet in dus kan ik er beter maar tussenuit knijpen..
IK heb inmiddels de brieven al geschreven.
Morgen is de grote dag...

Gepost door: dirtyoldman | 26-12-08

Reageren op dit commentaar

Stop Waarovr zit jullie allemaal te zagen ! denk keer niet aan jullie zelf maar ook aan de mensen die u wel nog graag zien! hoeveel pijn gaat dat voor hun zijn ? Zij Gaan afvragen waarom dat je dat gedaan hebt! Zij gaan met de vraagtekens zitten jij niet ! Praat met iemand over hoe je je voelt en krop het niet op ! ik ben een meisje van 14 ik ben aangerand geweest! Maar ik ben daarover ! dus stop met zo denken er zijn mensen die jullie nog graag zien en denk keer niet aan jullie zelf maar ook aan de andere die je hier pijn mee ga doen !

Gepost door: Ik | 31-12-08

Reageren op dit commentaar

ik, meisje van 14 Hallo meisje van 14. Ge zijd aangerand en ge zijd er overheen, da’s prima, zeker en vast, en ik ben er blij om. Denkt ge nu warempel dat zelfmoordkandidaten niet geven om hun nabestaanden? dat ze er niet over nadenken wat de gevolgen zijn voor anderen? Dat ze er niet van wakker liggen dat men veel anderen ermee pijn doet? Ook bij hun spoken duizend en één gedachten door hun brein. Men kan zelfmoordgedachten in zekere zin brengen in twee categorieke: de puberzelfmoordgedachten en de volwassenenzelfmoordgedachten. Er is wel degelijk een verschil. Wanneer men ouder wordt krijgen de zelfmoordgedachten een veel diepere betekenis met concretere vormen en vooral veel minder impulsief, maar doordachter. Gij noemt het “zagen” wat deze mensen hier doen, maar tegelijkertijd roept ge ze op om met iemand erover te praten, het niet op te kroppen. Wie zegt niet dat via deze weg het hun eerste stap is om zich te kunnen uiten? Is dat dan “zagen”? Misschien één van de eerste stappen om daadwerkelijk te gaan praten en eventueel hulp te zoeken? Misschien willen ze enkel een luisterend oor omdat andere “egoïsten!” geen gehoor geven aan een/hun kreet? Hebt ge er ook al eens aan gedacht dat men beter kan “zagen” dan daadwerkelijke het fatale te ondernemen?

Gepost door: watje | 02-01-09

Reageren op dit commentaar

klaar dat was't soms ben je 't gewoon zat. ik kan gewoon niet meer. niet meer alleen. heb niemand, geen familie, vrienden, niets. m'n relatie is na 6maanden alleen vooral verbaal knokken (ik heb geen stem meer over) zonder antwoord m'n relatie voorbij omdat ik zei dan is 't gewoon voorbij, als we er vandaag dan niet nog uitkomen. hij okay, als er dan geen andere oplossing is... 9jaar relatie. ruzie omdat ik de liefde niet meer voel, omdat ik steeds geen respons hoor en alleen mezelf nog hoor praten: is 't dan allemaal mmijn schuld onze problemen?? ja! zeker als ik degene ben die er steeds over (dezelfde) dingen wilt praten en er steeds niets verbeterd terwijl 't beloofd is, en de volgende dag kunnen we weer van voor af aan minimaal 5uur lang bekvechten en wordt precies 'tzelfde gezegd van voor af aan. ik kan niet meer! ik knok al zooo lang om t goed te hebben en kijk waar 't me nu brengt. voor mij is 't nu definitief afgelopen ik heb geen energie meer en ik kan niet meer maar ben te dom om een fucking strop te maken of direct aan hartpillen te komen. dat 2e komt vanzelf wel weeer goed, maar ik wil gewoon nu weg. ik ben moe, verslagen en m'n lichaam en geest kan niet meer tegen de pijn van de spanning. zolang ik leef 27jr niets meer ddan stront en strijd. strijd stopt hier, want ik kan niet meer, hoe graag ik ook wil ik zie geen andere weg. had voor 't eerst in m'n leven m'n huisje voor elkaar (bijna want verbouwing is nog niet klaar) ik kan niet meer. iedereen ziet mij als een kutwijf door 't geschreeuw van mij uit dit huis uit machteloosheid, maar ze zien de dagelijkse strijd van de afgelopen paar jaar niet, en omdat ik 3 jaar geleden ziek ben geworden en genezen denkt men: komt daarvan die arme jongen is minder geworden door haar, verdomme! hij is idd beschadigd door mijn beschadiging maar dat is al lang voorbij~~!! ik wil niet meer bij m'n katten uithuilen. bang voor de dood maar momenteel houdt dat mij ook niet meer tegen.. ik wil gewoon rust. geen stress, geen ruzie, geen herhalingen x op x dag op dag voor nietss valse hoop ik willde leven. heel m'n leven voor anderen geleefd maar niemand voor mij ik voel me een fucking therapeut voor anderen en zodra ik door emotie en reactie op een actie menselijk gedraag zit ik fout en spreekt dat de andere z'n gedrag goed. ik kan niet meer. en eerlijk gezegd wil ik niet meer. zeker niet alleen. ik had 1iemand en m'n katten. ik leef al 4 jaar voor m'n katten, maar zeg nou zelf?!! die praten niet terug, die aaien me niet, geven me een compliment over mijn zijn. nee, alleen over 't eten en de lekkere kriebels en aandacht. als fze zouden kunnen praten zouden ze me ook niet tof vinden behalve m'n kont voorgevel en puni.. net zoals m'n kerel (of sinds kort: ex) ik heb geen hoge zelfdunk, maar dacht wel dat ik 't wel verdiend had te knokken voor je relatie. op z'n minst door te praten uit jezelf. ik snap 't niet meer. en als ik me over een week nog zo voel is er maar een iemand die mij daar antwoord op kan en gaat geven. dan mag hij mij ook uitleggen wat ik allemaal verkeerd heb gedaan in 't leven dat ik m'n verleden verdient heb en zo tot wanhoop gedreven moest worden om zo tot 'm'n eind te komen. niemand geeft een ruk om me sinds ik ben gestopt met jaknikken en glimlachen als mensen iets doen of zeggen wat mij kwetst. ik was een mooie meid om te zien maar nu helemaal uitgeleefd door de stress emoties en eenzaamheid. niemand begrijpt me, helpt me, steunt me of staat me bij. niemand voor advies. nergens waar ik terecht kan tot ik een nw huisje gevonden heb. helemaal niets. misschien ben ik wel een kutwijf en verdien ik dit allemaal ook. misschien wel zo erg dat ik hoe goed ik ook doe voor anderen hoe vaak ik ook lach ik toch gedoemd ben om verwaarloosd, gekwetst en vergeten te worden. ach laat ook maar: cést la vie. voor wie dit leest: maak je niet druk. ik blijf wel leven. dit is gewoon een momentopgaven die ik toch wis, en als 't niet is gewist, is 't m'n eeuwige domme pech of dommigheid. onkruid vergaat niet. ook niet alleen. 't is gewoon wachten tot iemand mijn laatste worteltje eruit rukt zodat ik bezwijk om nooit meer terug te keren. waarschijnli echt klaar nu. terwijl ik hier uren zit te huilen nadat ik 2x bij hem in de slaapkamer ben gewweest, ligt hij te slapen. 't intereseerd 'm werkelijk geen moert, ik al vanaf 3uur vanmorgen in de stress vanaf kwart voor 2 in tranen omdat de relatie is verbvroken en hij ligt gewoon te slapen en ontkent t; nadat iuk 'm wakker heb gemaakt en ik hier al die tijd janken en depressief zijn , hij heeft geen woord gerept. zie je nou dat ik 't niet waard ben? ik ben gewoon een kanker wijf hoe lief ik oook probeer hoe goed ook 't wordt nooit gewaardeeerd en 9 jaar wordt zo weggegooid, dit is niet de eerste keer 't gaat altijd zo en wordt van mij uit geodgemaakt van mij uit gepraat ik begin met praten altijd. ik ben 't niet waard of zo. m'n biologische moeder heeft mij een hersenbeschadiging geslagen toen ik jong was, m'n vader die ken ik niet, m'n broertje en zusje willen me niet kennen omdat ik m'n moeder om antwoorden heb gevraagd en om hulop om 'tverleden te verwerken (genezen van PTSS) dit was 't jongens: knok zolang je mensen of een vriend om je heen hebt ik heb alles al meegemaakt wat een vrouw kan overkomen in haar jeugd alleen al en heb werkelijk niemand meer. als ik geen baanje erbij kan vinden of redde3n ben ik m'n huis kwijt, dan houdt hij 'm en sta ik tot ik eits nieuws gevonden heb op straat. ik heb werkelijk niemand om bij te logeren. niemand niet eens om te praten! ja m'n fucking toetsenbord in gevallen als dit als ik 't echt niet meer trek en ff van me af wil praten doe ik 't vaak zo... voor mij is 't klaar einde rit. wat moet ik anders? weer vechten voor niets? weer als ik 't bijna voor elkaar heb alles kwijtraken en een schop na op 't hart? als hij al geen respect voor mij heeft, op z'n minst mijn emotie's door te praten of troost. dan moet ik wel een heel min mens zijn. 't ga jullie goed. praat met familie of vrienden als je dit soort gedachtes hebt en iemand hebt om mee te praten waar 't goed bij voelt. 't liefst iemand van eigen bloed en laat diegene weten hoe belangrijk diegene voor je is en verlies diegene nooit uit 't oog. koester zo'n persoon. ik wou dat ik ooit die kans had gehad. vanaf m;'n 12e ben ik al alleen en vergeten op m'n ex na. sorry. mijn strijd is klaar. jullie hebben nog heel wat te gaan en tussendoor ook moois. .. geloof me maar. 't beste allemaal en hopelijk heel veel moois in 2009. groetjes: cjb wannebe

Gepost door: Zat | 24-01-09

Reageren op dit commentaar

@ Zat amai, ik sta sprakeloos bij het lezen van uw getuigenis. ben intussen eens gaan kijken wat ptss is.
hopelijk kan je uw werk behouden om uw huisje te kunnen behouden.
één opmerking heb ik (maar die geldt voor mijzelf): famillie zijn meestal geen goede raadgevers, tenzij je iemand hebt waar ge echt close mee bent.

Gepost door: watje | 24-01-09

Reageren op dit commentaar

denk elke dag aan zelfmoord heb zelf al pillen genomen 3 doosjes gemengd onder mekaar en alcohol op gedronken wou er echt niet meer zijn is spijtig niet gelukt want voel me nu nog slechter dan tevoren ik heb niks meer voor te leven en de zin voor iets is er ook niet meer niemand zal van mij nog last hebben want deze keer doe ik het tegoei en ben ik gerust want zo wil ik verder niet leven ik heb het gehad en is genoeg geweest heb een klote leven en dokter kan me niet helpen dan help ik men eigen maar is genoeg geweest wil er niet meer zijn en weg van die pijn

Gepost door: kurt | 22-04-09

Reageren op dit commentaar

ik ben het beu ik ben gast van 15jaar en ben al een tijdje van plan zelfmoord te plegen maar de moed is er ni hep al paar pogingen gedaan maar altijd mislukte het maar als mijn leven zo verder gaat op school thuis ben ik het beu kon iki maar voor 1dag dood zijn om te kijken naar de mensen hun reactie maar dat gaat niet

Gepost door: iemand | 04-05-09

Reageren op dit commentaar

@ iemand inderdaad, kost ge maar eens dag dood zijn om te zien wat anderen doen, denken over die jongen die zelfmoord heeft gepleegd, waarom zullen ze zich af vragen, ja waarom, hij was maar 15, wat bezielde die jongen, maar zal ooit iemand het begrijpen, behalve de dader zelf en mede-collega's? allemaal vragen die ze niet stellen zolang ge leeft, en als ge de antwoorden geeft zonder de vragen te hebben gehad hebt ge het gevoel geen gehoor te hebben. en inderdaad, dat gaat niet om 1 dag dood te zijn. anderzijds moet ge geen zelfmoord plegen voor een ander of omwille anderen.

Gepost door: watje | 04-05-09

Reageren op dit commentaar

Aan de mensen die denkne dat zelfmoord egoïstisch is en dat je moet denken aan de anderen, want zij zullen met de pijn blijven zitten en met de vragen heb ik dit te zeggen:

Da's hun verdiende loon, wat ge geeft krijgt ge terug!

En is dat dan egoïstisch?? JA!! En ge zou voor minder... uiteindelijk is het het egoïsme van hen die u kwetsen die u zover drijft..

En vor de mensen die u ECHT graag zien: iemand zijn vije wil laten uitvoeren is liefde, ook met verdriet...

Ik heb al een tijdje aan zelfmoord zitten denkken, heb er ook nog geen 100% zin in, maar het strijden ben ik kots kots kots kots moe!! En ik ga zeker NIET in strijd blijven leven om een ander: 't is mijn leven en ik doedaarmee wat ik wil.

En aan al de andere potentiële zelfmoordkandidaten: er is leven na de dood dus er zal geen einde komen aan je wezen. Fysieke pijn zal er niet meer zijn want het fysiek lichaam is niet meer maar de emotionele en mentale pijn zal er nog steeds zijn... Alleen hoeft ge geen rekening meer te houden met die fucking fysieke shit allemaal!!

Gepost door: gewoon ik | 09-05-09

Reageren op dit commentaar

@ gewoon ik ge hebt in wezen over de hele lijn gelijk, tenminste naar mijn mening. ge hebt er al niet voor gekozen om geboren te worden, ge hebt er al niet voor gekozen tot leven gewekt te worden, deze keuze waren (hopelijk toch) van twee andere individuen die zelf er niet voor gekozen hebben om geboren te worden, maar da is nu éénmaal omdat ons biologisch lichaam nu éénmaal zo geprogrammeerd is om ons bestaan verder te doen leven, ons bestaan als levende organisme, ons oerinstinct om ons verder te planten zoals elke levend wezen. de dood, uw eigen dood, die heeft men als men wilt, in zo verre dat men lichamelijk het kan doen, zelf in de hand. niemand kan u daar in tegen houden. maar als ge denkt dat er een hiernamaals is: dan vrees ik dat ge bedrogen gaat uit komen. iets wat er niet is valt niet te bewijzen, iets wat er is, moet e bewijzen zijn, tot nu toe is er geen enkel bewijs......
dan wil ik dit nog even kwijt: zelfmoord is niet egoïstisch, het vergt moed, vastberadenheid, karakter, maar desondanks het niet egoïstisch karakter omtrent deze materie moet men geen zelfmoord plegen jegens anderen, als ge het doet, moet het voor uw eigen zijn. doe het voor uw eigen, niet voor anderen, trouwens wat kan het u nog schelen wat anderen denken wanneer ge de pijp uit zijt? niks. toch: bezint voor ge ermee begint, ook voor uw eigen.
voor de rest wens ik u nog een gelukkig leven of misschien een geslaagde uit eigen wil zelfmoord. (toch maar niet doen)

Gepost door: watje | 10-05-09

Reageren op dit commentaar

Zelfdoding Jullie spreken hier allemaal van zelfmoord. Toch zeg ik liever Zelfdoding. Niemand vermoord zichzelf. Wanneer iemand uiteindelijk beslist om zichzelf te doden, dan is dat een keuze, en wil hij dat. dus dat is geen moord. Oke oke oke, nu zullen velen reageren: Wat!? HIJ WIL DAT? , ja, sommige mensen hebben het nu eenmaal heel moeilijk en hebben er genoeg van. Velen zeggen hier: denk aan je familie en vrienden! wat zullen zij wel niet zeggen! hoe zullen zij zich wel niet voelen, degene die je achterlaat!? , wel , laat me iets zeggen, IEDERE persoon met zelfmoordgedachten zal dat afwikken en wegen, vaak is dat ook de reden waarom ze het niet doen, of pas véél later dan. Ikzelf heb dat ook. Dat is de enige reden waarom ik het niet doe. Niemand weet iets van mij. Ik wil mezelf dood. De druppel is al lang geleden gevallen, en mijn emmer is kapot aan het gaan. Toch doe ik het niet omdat ik te laf ben om tot de werkelijke daad te komen.

Gepost door: Stien | 13-05-09

Reageren op dit commentaar

@ Stien in zekere zin hebt ge gelijk, maar: volgens de wet mag men zijn eigen leven niet beroven, dus is het moord en dus zelfmoord. zelf vind ik het ook een krachtiger woord dan zelfdoding.

Gepost door: watje | 14-05-09

Reageren op dit commentaar

wat als het te veel word ik word vaak heel intens verliefd op een meisje het is nog maar twee keer gebeurd dat het echt heel intens was en elkekeer dat ikverliefdword zijn ze ofwel op iemand anders verliefd of willen ze mij niet
overlaatst gebeurde dit nog endat word te veel ik kan dit niet meer aan thuis is alle oke maar mijnmoeder is in oktober aande dood ontsnapt op de operatietafel (anafilaktische schok) ze heeft het net overleefd en is terug aan het werk maar leuk is ze niet meer mijn vader is ook wat aan de depressieve kant met de famille is het ruzie mijn zus is een extreme puber
op school moeten de leerkrchten me niet hebben omdat ik te druk ben ik heb nld
het word me te veel ik zie het niet meer zitten
ik wou dat even kwijt
merci

Gepost door: eren | 17-05-09

Reageren op dit commentaar

Het ga neneer. Hallo
Ik ben een meisje van 16 en zie het absoluut niet meer zitten. Ik ben nu een scheermesje aant zoeke. Kwee ni wa me tege zou kunne houde.

Gepost door: Jessica | 20-05-09

Reageren op dit commentaar

IK heb al enkele pogingen gedaan maar het is telkens mislukt. Achteraf gezien ben ik daar wel blij om. IK heb een heel moeilijke periode gehad toe mijn beste vriendin is gestorven en ik wist niet meer wat ik zonder haar moest doen. Dus heb ik pilletjes gepakt maar mijn ouders vonden mij bewusteloos en hebben een amulance gebeldt en in het ziekenhuis hebben ze mijn maag leeg gepomt. De tweede keer stond ik voor het raam van de bovenste verdieping van school maar een vriendin van mij zag mij een heeft mij tegen gehouden. Elke keer als ik mij ongelukkig voel ga ik met haar praten en dat help ongelofelijk.

julie

Gepost door: julie | 25-05-09

Reageren op dit commentaar

hey De laatste maanden voelde ik me niet zo goed. Dus daarom begon ik me te snijden, en op school lachten ze met mensen die zich snijden, het was iets typisch voor emo's. Daarom was ik ook bang om het tegen iemand te zeggen. Dankzij een vriendin ben ik daar mee gestopt.
Maar nu op dit moment zit ik in men denkfase over leven en dood. En ik weet dat ik het niet mag doen, of ik begin mezelf weer te snijden.
Ik bang voor de wereld en ik weet niet wat te doen.
xx

Gepost door: Marijke | 29-05-09

Reageren op dit commentaar

eenzaaheid en bijna 43 Ik weet niet hoe ik moet beginnen,men hele leven kamp ik met depressies,werdt vroeger in school gepest,later op het werk,heb nochthans altijd men best gedaan op het werk.Maar steeds werd ik buitenspel gezet,ben nl.een verlegen type en spreek snel als ik nerveus ben.
Wat bij mij zwaar doorweegt is die eenzaamheid,waarom wil geen enkele vrouw mij,heb werk ,geen schulden,nooit getrouwd,en als ik dan merk dat er zoveel vrouwen vallen op de verkeerde mannen,en dat ze een eenvoudige brave man,gewoon geen kans geven om hem beter te leren kennen,dag indag uit zo te leven in die eenzaamheid,begint voor mij steeds zwaarder en zwaarder door te wegen.Als ik zie naar kennissen van vroeger,men broer,zuster die hebeen huis ,tuintje ,kinderen,waarom heb ik dat geluk niet,Hoe ouder ik wordt,hoe meer het mij tegensteekt om zo verder te leven,ik wil niet zo een eenzaam leven,opstaan,werken,thuis zelf eten maken een beetje op internet,en dan de dag zo weer opnieuw.
Ik heb zoveel liefs en goed te geven,en niemand ziet of merkt het op.De pijn knaagt enorm van binnen,en de gedachte wordt met de dag meer,hoe raar het ook klinkt,soms ben ik te laf om zelfmoord te plegen,maar in men dromen kan ik het wel.Ik had in mijn leven veel verder kunnen staan,maaar door men verlegenheid en niet al te mondig heb ik vele kansen in men leven gemist,als je in het leven goed kan uitleggen,dan heb je alles carriere,geld,vrouwen,reizen.IK ben blij met wat ik heb,want wat ik heb is van mij,maar liefde,een hou vast,een knuffel,dat heb ik niet,van niemand,en dat maakt het voor mij steeds zwaarder en zwaarder om door te gaan in het leven.Ik neem nu medicatie in tegen depressie en weerbaarheid,mijn ouders merken enorm verschil op bij mij,maar ik merk niets,ik doe mij voor als een kameleon,de buitenkant lacht,maar binnen in sterf ik van verdriet en pijn.
Misschien lukt het mij toch op een dag dit leven te verlaten,niemand is geboren om alleen te zijn,ik begrijp gewoon niet waarom vrouwen mij niet willen,en dat ze kiezen voor krapuul,en mensen die het uitleggen,maar niet voor een man zoals ik.

BEDANKT JOHAN.

Gepost door: JOHAN | 30-05-09

Reageren op dit commentaar

Belaging met de dood tot gevolg Papa ik wil dood
Pa ik verlang naar de dood
Het einde gewoon
Ik wil niet meer verder leven
Mijn leven is hard genoeg geweest

heb al genoeg verdriet moeten verwerken
en elke dag sterf ik een beetje door de pesterijen
kan het goed verbergen maar nu is de maat gewoon vol
ik maak er een eind aan

Het moet voor mij niet verder meer papa
ben blij dat je mijn papa was
je hoeft niet te wenen voor mij
want dat verdien ik niet .

dag liefste papa

Gepost door: de vader | 10-06-09

Reageren op dit commentaar

@ de vader raar, alsof ik dit ergens ooit heb gelezen
hoe dan ook, hopelijk gaat ge het licht zien, en ik bedoel niet de overstap naar het hiernamaals waarvan veel mensen in geloven, maar het echte licht bedoel ik.

Gepost door: watje | 11-06-09

Reageren op dit commentaar

Vriendschap is pijnlijk Ja, ik ben echt radeloos. Het is al enkele dagen dat ik mij enorm slecht voel en ik denk dat dit toch een goede manier is om even mijn gedacht te delen.

Ik heb niet superveel vrienden, een paar gasten en meisjes. Enja, et gebeurd nu blijkbaar nogal regelmatig dadie op mekaar verliefd geraken enzo.

Mijn band met mijn vrienden gaat er dan op achteruit omdat ze meer bezig zijn met elkaar.

Eveneens heb ik dan ook nog niet eens een al te sterke reputatie en heb ik echt maar dan ook echt bijna altijd ruzie met iedereen zonder dat ik dit ineens wil.

De laatste dagen, weken sta ik er echt alleen voor. Niet iedereen merkt het (zoals op mijn vakantiejob nzo) maar toch.

Enkele jaren geleden zat ik precies in dezelfde situatie. Toen zag ik ook geen enkele uitweg. Na enige tijd (doorwat te praten met mijn ouders enzo) is het wat gebeterd. maar dees keer wil ik het niet opnieuw.

Komt er toch maar zever van van "zijde weer depri" enzo. En mijn vrienden? Tjah! allemaal stuk voor stuk goede mensen voor mij. Ik besef dit gewoon omdat ik er (in verhouding) gewoon enorm weinig heb.

Maar toch, de laatste tijd sta ik er echt alleen voor.
Pogingen zelf heb ik nog niet genomen, ik heb er gewoon geen moed voor. Misschien ook wel vrij egoistisch maar ik wil niet weten wat ze gaan doen zonder mij in hun leven. Wat ik vooral niet wil is dat ze dan maar dingen zouden zeggen als van " hadden we het geweten" en van " was ik er maar meer voor hem".

Zo'n "zever" komt nu echt eenmaal ALTIJD voor bij zo'n gebeurtenissen. neem nu iemand die ik ken die het 2 jaar geleden toch heeft gedaan.

Moet nu werkelijk iedereen R.I.P. met haar naam in hun nick zetten? Het toont misschien wel het respect, maar als ik er niet meer zou zijn, wil ik dan dat ik nu in hun nick sta met R.I.P. terwijl ik er anders toch niet in voorkom? En andere mensen zijn van " ILY / <3 /...."


De laatste dagen neem ik enorm afstand van MSN & gsm. Niet mijn gewoonte, en echt wel zwaar. Heb het daarjuist toch maar even gedaan. Enja, nu voel ik mij natuurlijk nog slechter. Het gaat iedereen echt wel vrij goed af blijkbaar.


En hoe zou het allemaal gaan [b]erna...[/b]

Gepost door: PJ | 27-06-09

Reageren op dit commentaar

liefde hoi ik ben een jonge van 21 jaar +- 5 jaar gelede heb ik een jonge ondmoed de jongen van mijn dromen heb er 3 jaar gek achter gelope 3 jaar was het mijn plezier parrtner maar ik wow meer heb meer gekregen 2 jaar heb ik erbij gevrejen ook2 jaar bij same gewoond was te tofste tijd van mijn leven vorig nieuwjaar week voor nieuwjaar heeft hij mij laten staan :s ik ben naar buiten gelopen een koord gepakt en mij opgehangen hij heeft mij gevonden en naar het ziekenhuis gebracht heb er toto 1 week na nieuwjaar gezeten het eerste wat hij zij as ik mijn ogen open deed wij gaan trouwen
tot nu 2 weken geleden hij heeft mij laten staan voor een ander woot terug bij mijn ouders maar mis hem elke dag spookt het door mijn hoofd om er een eine van te maken niet viir hem terug te winne maar ik wil en kan niet verder zonder hem hoe kan ik nu iemand vergeten als ik hem dooood graag zie ?

Gepost door: me | 10-07-09

Reageren op dit commentaar

als je hoofd er elke dag mee vol zit , met die ene gedachte Elke moment van de dag en de nacht .
Ben nu 43 , heb al betere momenten gekend , soms eens mijn zinnen kunnen verzetten , maar toch bleef de gedachte aan zelfmoord altijd langsspoken.
Ik ben leeg momenteel , totaal op. Ik raak nog met moete uit mijn bed , Vind de moed niet om iets te doen , zelfs de kleinste , normaalste zaken zijn voor mij bijna niet meer haalbaar.
Zelfs dit hier schrijven is al een hele opdracht.
Moest ik kunnen ruilen met iemand die doodziek is maar vol levenslust , dan zou ik direkt ruilen , hem of haar mijn leven schenken , want ik heb een leven maar ik kan er niet mee overweg , ik weet niet wat ik ermee moet doen.

Guinevere

Gepost door: Guinevere | 05-08-09

Reageren op dit commentaar

als je hoofd er elke dag mee vol zit , met die ene gedachte Elke moment van de dag en de nacht .
Ben nu 43 , heb al betere momenten gekend , soms eens mijn zinnen kunnen verzetten , maar toch bleef de gedachte aan zelfmoord altijd langsspoken.
Ik ben leeg momenteel , totaal op. Ik raak nog met moete uit mijn bed , Vind de moed niet om iets te doen , zelfs de kleinste , normaalste zaken zijn voor mij bijna niet meer haalbaar.
Zelfs dit hier schrijven is al een hele opdracht.
Moest ik kunnen ruilen met iemand die doodziek is maar vol levenslust , dan zou ik direkt ruilen , hem of haar mijn leven schenken , want ik heb een leven maar ik kan er niet mee overweg , ik weet niet wat ik ermee moet doen.

Guinevere

Gepost door: Guinevere | 05-08-09

Reageren op dit commentaar

zie het niet meer zitten!! halllo ik ben een meisje van 15


ik heb keiveel problemen thuis
ik zie het allmaal niet meer zittn mijn ouders hebben mijn broer en mijn familie tegen mij opgezet wullen ervoor zorgen dak al mijn vrienden kwijtgeraak en heb gewoon schrik voor naar juis te komen ik heb schrik van mijn vader da die mij gaat slagen hij wou eht al verschillende keren doen maar mijn ma heeft hem tegen gehouden. ik snij mijn eigen met een paser en een schaar en zie het gewoon allemaal niet meer zitten ben op een jongen verliefd die ik niet innees mag zien van mijn ouders en mag bijna niet buiten :(

Gepost door: ingrid | 10-08-09

Reageren op dit commentaar

Ik ben nu 19 jaar en op sommige momenten denk ik dat het best zou zijn als ik uit het leven zou stappen. Ik ben namelijk vrij verlegen, wat toch wel een serieuze handicap is in deze wereld. Ik heb vrienden en familie die om me geven, en daar ben ik dan ook heel blij om. Maar ik heb schrik dat ik na verloop van tijd mijn vrienden ga verliezen en nooit een vrouw ga vinden. Een meisje vinden is eigenlijk mijn grootste probleem, ik ben namelijk nog steeds maagd. Ik schaam me vaak over wat ik zeg of doe als ik zat ben, ik vraag me af wat mijn vrienden eigenlijk echt denken over mij. Bovendien begin ik nu een slechte lijfgeur te krijgen ofzo.. Me op mijn (her)examens concentreren lukt me al helemaal niet.

Ik weet gewoon dat ik het moeilijk ga krijgen later, omdat ik niet assertief genoeg ben. Als ik het nu doe komt er tenminste nog volk naar mijn begrafenis denk ik soms, maar dan kwets ik die mensen ook wel allemaal. Ach ik wou dit gewoon eens vertellen, al is het lekker anoniem

Gepost door: panker | 16-08-09

Reageren op dit commentaar

alles loopt mis ik ben 11 kheb al meerdere keren geprobeert mij te snijden in mijn polsen ik heb alles wat ik wil maar toch alles wat ik, zeg gebruiken ze tegen mij om de 2 uur denk ik zkr eens aan zelfmoord ik sta vol met litekens op mijn armen drm heb ik altijd lange mouwen aan kheb een lief ma iedereen probeert ze af te paken en mijn ouders zijn binnen gevallen als ik aant tongen was sindsdien zijn ze veranderd kmag bijna niets meer

Gepost door: anoniem | 18-08-09

Reageren op dit commentaar

alles loopt mis mij ouders roepen nu tegen mij ik kan daar echt nie tegen ik word daar gek van ze hebben mij nog nooit geslaan ma et school nie veeel kheb mij nog nooit zo rot gevoeld ma ik kan mijn lief en groot oufders et nie aan doen om zelfmoord te plegen

Gepost door: anoniem | 18-08-09

Reageren op dit commentaar

alles loopt mis mij ouders roepen nu tegen mij ik kan daar echt nie tegen ik word daar gek van ze hebben mij nog nooit geslaan ma et school nie veeel kheb mij nog nooit zo rot gevoeld ma ik kan mijn lief en groot oufders et nie aan doen om zelfmoord te plegen

Gepost door: anoniem | 18-08-09

Reageren op dit commentaar

Op de wereld komen is pas een moeilijke bevalling..
Het is niet iets dat je wenst als je groter word,
Het leven lijkt van begin ontzettend makkelijk..
Maar na een tijd is het héél wat anders en word het leven steeds moeilijker en moeilijk, de mensen om je heen zien je graag maar maken je het leven echt ontzettend moeilijk.
Hoe moeilijk dat je het leven voor je ziet..
Het zal nooit veranderen, Je kan er een eind aan maken.. maar uiteindelijk doe je de mensen om je héén een groot verdriet aan ..

Ik zit nu in mijn tienerleven, ben een meisje van 16 jaar. En ondertussen heb ik zelf al ondervonden dat het leven vroeger iets gemakkelijker was..
Nu ik 16 jaar ben begint het leven toch al wat.. Je leert je vriendje kennen enzoow.. Maar je kan het leven ontzettend makkelijk zien als alles goed gaat.. Maar als het plots misloopt met je vriendje en hij bedriegt je, je vergeeft hem en kan hem niet zo goed vertrouwen.. Word je leven héél wat moeilijker en als je op 16 jaar al met een schuld van 1200euro zit.. is het leven ontzettend kut. & Als je ouders dan gaan scheiden en nog anderen in de familie die op scheiden staan.. Word je leven één grote puinhoop.. en zie je het inderdaad niet meer zitten.. maar ja we zien wel hoe het verder loopt het leven kan nog steeds een goed eind krijgen..
hoe moeilijk dat het ook word.

Gepost door: Biatchx. | 26-08-09

Reageren op dit commentaar

Ik heb al een vorige tekst geschreven,
maar zal nu iets anders typen ..

Ik ben een meisje van 16 jaar.
Heb een ontzettend moeilijk leven.
Een jaar geleden is mijn miseri echt pas begonnen op 15 jaar. In september 2008 ontdekte ik dat ik al 3 maand en 3 weken zwanger was.. Oké na lang praten overtuigde ik de ouders van mijn vriendje en mijn ouders.. We waren tot besluit gekomen.. Dat we het gingen houden ; Ik ging voor het eerst na de gynecholoog alles ging goed met mijn kleintje Op 4 maand kwam ik te weten dat het een jongentje was.. Echt een héél emotioneel moment voor mij.. Het interesseerde mijn vriendje niet wat het was..Hij wou der ni zovéél bij betrokken worden.. Dus deed het maar allemaal op mijn eentje..
Op *9 Oktober 2OO8... was ik op weg naar Antwerpen... We gingen voor de kleine spruit al schone spulletjes halen ,, Op weg naar huis terug kreeg ik een accident met de auto vn men mama er reed een vrachtauto op ons.. En verloor mijn zoontje.. De papa & ik waren erg gepakt op dat moment.. Ons leven werd zo een puinhoop... We zaten beiden in een depressie zo hard in een depressie dat onze relatie niet meer uithaalbaar was er werd geroepen gevochten enzovoort.. We zijn uitéén gegaan .. Ben 11Maand hem hém geweest en ons kindje was Bnaa 5Maand!<3
Ging er voor na de psychiater..
Na een maandje leerde ik een nieuwe vriend kennen.. Door hem geraakte ik over alles weer héén.. Hij deed me inzien dat het leven Ng steeds door gaat en dat het leven niet blijft stilstaan maar dat het leven vooruit gaat.. Nu verkeer ik al 10Maand met men nieuwe vriend, Er zijn wel dagen dat het slecht gaat tussen ons, maar het komt wel altijd goed.. En dat is het belangrijkste in het leven, dat het ook altijd weer goed komt als je een probleem hebt.. Ik zeg niet dat mijn leven happy is, Want dat is het zkers niet.. Ik heb alles in mijn leven wat ik wil ... Maar enkele stukken ontbreken ... Myyn kindj dat op de eerste plaats komt samen met mijn vriendj die'k nu heb.. En mn nichtjs die me laten stikken.. =(
Zoals je ziet het leven is niet altijd zo best..

Op dit moment vind ik zelf het leven te hard voor me.. Ik wil er zelf ook een eind aan maken.. Maar dan laat'k de déél van mijn familie achter die mij wel steunen.. En het allerbelangrijkste mijn vriendje die alles waard is.. Ik zit er ook wel door.. Probeer me zo sterk mogenlijk steeds te houden.. Maar eigenlyk zit ik er door.. Ik weet dat ik een depresie heb, Maar ik verberg het voor iedereen.. Wil steeds de stoeren uithangen en doen alsof der niets scheelt.. en of niks me kan schelen..
Ik wou dat mijn toekomst er anders uit zag..
Dat ik mijn kindj had met men nieuwe vriend..
Het leven is hard en ik vrees er voor dat het dat nooit zal veranderen..

Mensen, hoe moeilijk het ook is ... Blijven proberen doortezetten ik heb het ook al een hele tijd gedaan.. En nu moet ik dit nog steeds doen.. Hoe moeilijk dat het ook is.. Kzouw Oowk liever in de hemel liggen met mijn kleintje..=) maar dit kan ik mijn eigen vriendj niet aandoen.. Hyy haat het al als'k zeg da'k het niet meer zie zitten.. =)Dan gaat hij zekers flippen als'k iets misdoe=( ... Maar mijn vriendje weet wat ik ook doe ik blijf hem graag zien & Hy's alles waard voor me.

Ng allemaal véél sterkte toegewenst.XxX

Gepost door: Biatchx. | 26-08-09

Reageren op dit commentaar

ik ben 24 jaar, ben een mooi en slim meisje, kan alle kerels die ik zou willen, en net die ene klote pummel die IK wou heeft mij gekloot. Ik heb zo lang een vriend gehad, nooit iets gebeurd, nu neuk ik één keer met iemand, poef blijk ik ook nog eens zwanger te zijn. En hetgeen die jongen erop zegt: 'Dan gaat ge naar de dokter'. Meer niet. Niks meer van hem gehoord.
Mijn mama vindt dat ik geen dochter ben en haar het graf in werk. Mijn oma noemt me een heks.
Ik behaal goede resultaten, ik droom van een huwelijk en kinderen.
Zoveel ruzies altijd.
Mijn levensmoed is gewoon op. Ik wil zo NIET meer leven. Als dit het leven is, laat me dan gewoon liever dood zijn.

Gepost door: E. | 13-09-09

Reageren op dit commentaar

Ben een vrouw van 35j. Ben de strijd voor aandacht en liefde beu !!! Heb 2 schatten van kinderen die mij in leven houden. Zonder hen was ik er niet meer. Moet zeggen de laatste maanden denk ik dagelijks aan ik wil dood. Weg van .... voel me leeg .... wil niet meer .... Mijn ex sloeg me en gebruikte drugs met alle gevolgen. Mijn huidige man (nu meer dan 3 jaar) zit liever met vrienden op café dan tijd voor mij te maken. Ben ik dan echt zo'n rotmens, het moet wel anders zou ik toch meer liefde moeten voelen. Heb gepraat ,gepraat,gepraat, maar niks .... blijkbaar ben ik de moeite niet waard. Het leven heeft me niks te bieden, alleen maar ellende en onbegrip. Weet nog niet goed hoe,maar het zal .... Soms slagen mijn stoppen door. Ik roep, gil,gooi... maar niemand weet hoe diep ik zit. Ik was een vechter maar nu ben ik op ... ik kan gewoon niet meer.

Gepost door: Els | 18-09-09

Reageren op dit commentaar

aub help me want ik kan echt niet meer :'( :'( :'( :'(

Gepost door: e | 03-10-09

Reageren op dit commentaar

@ e hoe kunnen we U van dienst zijn e?

Gepost door: watje | 04-10-09

Reageren op dit commentaar

Er is iets mis. Ik weet het niet. Ik wil mezelf doden. ik wil hier weg. Ik heb mijn liedje gevonden dat ik op mijn begrafenis wil laten horen. Ik ben er klaar voor om mijn afscheidsbrieven te schrijven.. Ik ben 16. Ik kan het niet aan. Ik verafschuw mezelf en het leven dat ik [b] lijd.[b] Ik wil graag hulp, maar toch wil ik niet dat iemand dit weet. Ik heb er genoeg van.

Gepost door: Elfje | 26-10-09

Reageren op dit commentaar

zelfmoord ik ben katrien
19 jaar en autistisch,
kheb autisme spectrum weliswaar ne verlichte vorm van het gewone autisme (de mensen die wiegen enz) maar tis wel merkbaar zowel voor mezelf als voor de buitenwereld.
het beste wat me overkomen is in al die jaren is het besef dat ik dieren begrijp en zij mij
ik maak heel moeilijk contact met mensen en als er wel contact is loopt het vaak fout doodrat ik dingen verkeerd zie en interpreteer (ni gemakkelijk dus)
nu goed na jarenlang miserie en therapie hier en therapie daar en een paar zelfmoordpogingen kwam ik op het manuhof tercht een hondenkennel en pension (stage via school)
2 maanden lang zat ik op de buiten met zalige honden en vooral een zalige stagementor, ik kreeg zowaar goesting in het leven ik was gelukkig echt gelukkig.
enfin 2 maanden stage gedaan en katrien kon terug naart school terug naar de miserie terug naar het aloude ozo gehaatte leventje.
ik heb na de eerste schooldag een overdosis genomen ik zag het gwn niet meer zitten, (kmoeter ook bij zeggen tgeen wat ik ophet manuhof had (groen, honden enz) heb ik thuis allemaal niet alst van mijn moeder afhangt komt er geen beest in huis) van 2 maand de buiten en honden terug naar stinkiestad antwerpen, geen honden, die verdomde klasgenoten die mij al 5 jaar het leven zuur maakten dat was nen te grote overstap ik had men geluk gevonden ik hebbet moeten afgeven en ik wou dood, voor de eerste keer gaf ik geen signalen ik ging in geel naart school en daar aan het station was ik al aan het twijfelen onder de trein of pillen ik koos voor de pillen achteraf gezien spijtig want ik leef nog men moeder vond me en daar ging het aloude belleke weer ambulance, aan de monitor een infuus, actieve kool pissen int potteke en vooral een moeder die daar stond me nen hoop zelfmedelijden. kheb een week op de psychiatrie gezeten (voor degenen die er baat bij hebben mijn excuses) maar ik werd er nog zotter.
goe na een week gastes terug naart school de laatste loodjes ng 3 weken les en examens en dan er vanaf (kheb men diploma dus uiteindelijk gehaald) tgeluk stond nu ook wel aan mijne kant want ik had iemand ontmoet met een hond in merksem, waar ik mee mocht gaan wandelen (met baseke derbij) ma das nu just men geluk geweest se, ik heb iemand gevonden die mij begrijpt , die mij graag heeft die altijd klaarstaat wanneer het ndg is das al een eel goei ding ook den hond is gwn supper.
kzeg ni dak gelukkig ben absoluut ni zelfs ma blijkbaar zijnder dan toch nog dingen die het een beetje waard maken.
kzeg ni dak ni meer aan zelfmoord denk, want da doenek wel ma der is iemand dak da voor de moment ni kan aandoen klinkt onnozel ma ver de moment ist zo

Gepost door: katrien | 26-10-09

Reageren op dit commentaar

zelfmoordneigingen ik wil aan iedereen zeggen die om welke omstandegheden overwegen om zich van het leven te ontdoen goed moeten beseffen dat er nog mooie dingen bestaan zoals een dier die vol liefde zit en heel veel kan geven,ikzelf heb het ondervonden mensen zeggen mij gewoon niets meer van kindsaf ben ik verstoten geweest heel mijn leven is een grote piunhoop , als ik nog zelf een beetje liefde kan geven geef ik het aan mijn dierenzo kan ik nog een beetje verder zodus voor iedereen nog een beetje hoop grtjs

Gepost door: uriel | 09-11-09

Reageren op dit commentaar

zelfmoordneigingen ik wil aan iedereen zeggen die om welke omstandegheden overwegen om zich van het leven te ontdoen goed moeten beseffen dat er nog mooie dingen bestaan zoals een dier die vol liefde zit en heel veel kan geven,ikzelf heb het ondervonden mensen zeggen mij gewoon niets meer van kindsaf ben ik verstoten geweest heel mijn leven is een grote piunhoop , als ik nog zelf een beetje liefde kan geven geef ik het aan mijn dierenzo kan ik nog een beetje verder zodus voor iedereen nog een beetje hoop grtjs

Gepost door: uriel | 09-11-09

Reageren op dit commentaar

zelfmoordenaar ik ben dave, paar weken geleden, zo'n 8weken terug heb ik een suïcide poging ondernomen die spijtig genoeg mislukt is. ik heb er ongeveer een week over gedaan om na te denken hoe, wanneer, waar en natuurlijk veel moed, wel aan dat laatste twijfel ik nog al, ik denk eerder schrik, ik sliep niet meer en at niet meer voordurend denken, dat was de doorslag, mij kapot denken, wou van men denken af. die bewuste dag ben ik heel vroeg opgestaan en ben ik te voet naar mijn moeders huis gegaan, wou niet alleen sterven, heb ik gewacht tot mijn moeder ging douchen, heb mij dan gaan afzonderen in de tuin heb een cuttermes genomen en heb mijn polsen al wenend door gesneden . daarna was het een en al flits, mijn moeder heeft me gevonden.
heb dan een 7tal weken in een psyhiatriche afdeling van het hospital gelegen.
waar ik stilaan aan de betere hand kwam.
nu, ongeveer al 2 tal weken dat ik weer thuis ben.
en de gedachten komen me stilaan maar zeker weer binnen.
ik loop weer aan zelfmoord te denken.
en ik weet hoeveel pijn ik men ouders en men zussen en broer heb aangedaan.

Gepost door: dave | 20-11-09

Reageren op dit commentaar

ik vind het leuk dat er zo'n dingen bestaan als dit.
soms denk ik ook aan mezelf het leven te beroven, maar al mijn familie....
vrienden heb ik bijna niet , en soms laten ze u gewoon in de steek. vroeger was het leuk met hen , maar als zij een vriendin hebben en ze gaan samen wonen dan sta je daar.
ik had er maar 1 , 1 super goede vriend.nu hij met zen vriendin gaan samen wonen is, dan sta je daar . ik weet niet wat gedaan, ook prbeer ik het aan niemand te laten merken. probeer mezelf sterk te houden , maar als ik alleen ben , dan ga ik onderuit.
Ik heb alles wat ik moet hebben , behalve een vriendin en vrienden die je leuk vinden, soms denk ik dat ik achterlijk ben , of ongrappig.
ik weet het soms niet meer.
maar als je u van uw leven beroofd , laat je uw ouders in de koude staan , ze hebben je groot gebracht en al hun latijn in je gestoken , daar heb ik het moeilijk mee. daarom gebeurd het niet.
En als ik hier sommige teksten lees van andere mensen . dan zou ik het nog goed moeten hebben .
Soms wil je gewoon iemand om tegen te praten , maar die zijn er niet, je vertrouwd niemand .
Aan de mensen die ook met dezelfde gedachten rondlopen , denk goed na , want aan de einde van de tunnel is er een beetje licht!!!!! hou de moed er in , en verzet uw gedachten of pen het neer , dat helpt bij mij! sterkte!
groetjes

Gepost door: Tvtdtnt | 25-11-09

Reageren op dit commentaar

@ Tvtdtnt inderdaad, als singel hoort ge er eigenlijk niet meer bij, ge zult dit later nog meer ervaren zolang dat ge singel blijft.

Gepost door: watje | 26-11-09

Reageren op dit commentaar

tleven is klote soms hey ik ben een jongen van 23, 5j geleden werd ik verlieft tot over men oren na een helf jaar zijn we samen geraakt alles was supper na een jaartje wierd ze dan zwanger en kreeg een dochter dan hebben we gezocht na een huis en hebben een huis gekocht en ik was supper content een schoon meiske een huis een pracht van een dochter ik had alles door omstandigheden zijn we nu een maand uiteen maar ik probeerde steeds voor het terug goed te maken tervergeefs ze wilt niet ik heb nu wel een dochter maar men gezin is kapot ik ga der aan teonder ik zit elke dag te denken is het het wel waart wie gaat haar kunnen vervangen... maar ik weet 1 ding moest men dochter er niet zijn ik was hier niet meer zij zorgt ervoor dat ik elke dag blijf vechten tegen die gedachten maar kweet nie hoe lang ik dit nog volhou en ik heb het echt niet slecht e ik heb vrienden en vriendinnen ik heb een fam die me 100% steunt maar is dit wel genoeg ik zou het liefst vanal eens met iemand kunnen babbellen mja me wie mensen die niet in deze situatie zitten of hebben gezeten kunnen dat niet verstaan he het is echt een zware last om dragen ik zit bijna elke dag te denken van hoe zou ik het kunnen doen dat niemant er last van heeft mja das onmogelijk e
wat moet ik doen ????????? een mens kan toch zo niet leven

Gepost door: steven | 24-01-10

Reageren op dit commentaar

ik ben het beu hallo, ik zit ook al een paar weken met de gedacchten om zelfmoord te plegen. ik ben het beu. ik zie iemand graag maar het kan niets worden tussen ons da maakt mij kapot. hij heeft iemand en ik wens ze alle geluk. maar ik zie er vanaf. dus kon ik maar ver weg gaan. de dood zal misschien helpen

Gepost door: spijtig | 25-01-10

Reageren op dit commentaar

vele mensen snappen het niet qua zelfmoord. Zelfmoord of doding is een bewuste keuze. velen begrijpen het allemaal niet en blijven met vele vragen zitten. Echter... het is niet de familie en vrienden die de pijn moeten dragen die jou raakt. het zijn zij die 's avonds lekker in hun vertrouwde omgeving kunnen zitten. Zijn zij die rustig kunnen ontspannen, maar diegene die het echt moeilijk hebben vinden nergens rust ook niet thuis. Soms kunnen kinderen een hulp zijn om het niet te doen, mar soms zijn net die stimulerend om het wel te doen. Zeker als je als ouder merkt dat zij hier nog het meest onder lijden...

Gepost door: sandy | 15-02-10

Reageren op dit commentaar

geen toekomst meer Een diep zwart gat, zo zie ik mijn toekomst. Geen uitweg zien, elke dag oneindig veel verdriet en pijn! Moet ik zo nog al die lange jaren verder??? Dag in, dag uit??? Enja, mijn mama en zus zijn de enige reden waarom ik HET niet zou doen. Ik wil de twee mensen die ik het liefste zie niet van hun gelukkig leven beroven, want ik weet maar al te goed hoe het leven eruit ziet als je het geluk niet kan vinden. Wanneer het leven een sleur is ipv een genot. En het is niet eerlijk want ik heb dit leven niet gekozen!Waarom bestaan er geen oplossingen voor deze kwellende "ziekte"???

Gepost door: Anneke | 24-02-10

Reageren op dit commentaar

geen toekomst meer Een diep zwart gat, zo zie ik mijn toekomst. Geen uitweg zien, elke dag oneindig veel verdriet en pijn! Moet ik zo nog al die lange jaren verder??? Dag in, dag uit??? Enja, mijn mama en zus zijn de enige reden waarom ik HET niet zou doen. Ik wil de twee mensen die ik het liefste zie niet van hun gelukkig leven beroven, want ik weet maar al te goed hoe het leven eruit ziet als je het geluk niet kan vinden. Wanneer het leven een sleur is ipv een genot. En het is niet eerlijk want ik heb dit leven niet gekozen!Waarom bestaan er geen oplossingen voor deze kwellende "ziekte"???

Gepost door: Anneke | 24-02-10

Reageren op dit commentaar

mijn leven is en hel ik ben neleen ben 13 jaar ik zie het helemaal niet meer zitten ik ben het beu altijd slechte dingen mee maken niemand kan mij meer helpen ik ben het beu alles het leven echt alles ik ken het niet meer aan

Gepost door: nele | 25-02-10

Reageren op dit commentaar

mijn leven is en hel ik ben neleen ben 13 jaar ik zie het helemaal niet meer zitten ik ben het beu altijd slechte dingen mee maken niemand kan mij meer helpen ik ben het beu alles het leven echt alles ik ken het niet meer aan

Gepost door: nele | 25-02-10

Reageren op dit commentaar

mijn leven iseen hel ik ben een meisje van 13 en ik heet nele ik ben het beu alles mijn leven echt alles iedereen haat mij ik ben een otale misslukkeling

Gepost door: nele | 25-02-10

Reageren op dit commentaar

ik kan je begrijpen ik ben zelfde leeftijd en het leven is de zelfde sleur opstaan naar school thuis komen slapen en weer het zelfde elke dag wat is het nut ik wou dat ik nie zo laf was en een einde kon maken het is geen dip maar voor altijd

Gepost door: annoniem | 03-03-12

Ik heb het idee van zelfmoord altijd belachelijk gevonden, maar nu denk ik er helemaal anders over... Ik ben 24 en toen mijn vader mij het huis uitschopte op mijn 18 omdat hij toen geen kindergeld meer kreeg, dacht ik dat ik al die shit eindelijk achterwege had gelaten.. Maar toen ging ik met een psychopaat van een vriend wonen, die zoals mijn vader zei dat ik lelijk, dik en achterlijk ben. Ik werd doodziek van de stress, en had toen serieuze leverproblemen en paniekaanvallen. Uiteindelijk geraakte ik van hem weg door wat te sparen. En dat was eigenlijk de mooiste tijd zie ik nu :'( Daarna vroeg mijn moeder mij om hulp en wou ze samenwonen. Ze maakte schulden op mijn naam en stal 2000euro van mijn rekening, mijn eigen moeder! Dan smeet ze mij en mijn zusje van 17 op straat waar ik nu voor zorg, al van augustus en ik heb nog steeds geen kindergeld gezien! Ik ben echt teleurgesteld in Belgie. We konden nergens terecht, niet bij het ocmw, niet bij de politie, en we kunnen zelfs geen klacht indienen. Nu moet ik vijf jaar afbetalen met een totale schuld van 10500euro dankzij haar en ik kan het niet aan om voor mijn zus te zorgen, het is echt de druppel. Ze belandde in het ziekenhuis omdat ze zich bewusteloos dronk, en nu bij de politie voor diefstal.. Mijn vriend liet me vallen toen ik hem het meeste nodig had.. Mijn huis is twee maal overstroomd eind februari. Eénmaal met stront en pis en de ander keer regenwater, en dan zegt mijn werk dat ik alles moet laten vallen om te komen werken! De huisbaas heeft ons verplaatst naar een studio. Ik zeg tegen pleegzorg dat ik het niet aankan en dat de schoolkosten van mijn zus nog een extra schuld van 1500euro is, en ze zeggen mij dat ze pas zullen bespreken met bjz op 30 april! Ondertussen moet ik maar doen alsof ik niet voor een bus wil springen???

Gepost door: Calimero | 12-03-10

Reageren op dit commentaar

Leven is moeilijk, sterven is makkelijk Ik ben 20 jaar geworden in januari ik heb een paar relaties gehad in mijn leven nu en allemaal kut en verkracht gwn, werd altijd als een sloef behandelt altijd onrechtvaardig behandelt en ik ben van school afgegaan op me 5de middelbaar ik heb elke dag psychopatische gedachten hoe ik al de mensen rond mij kan laten lijden voor wat ze mij hebben aan gedaan, ik wil mezelf ook graag van't leven beroven kan niet aan een job raken niks...
heb het gevoel alsof ik niet in deze tijd van de wereld hoor en het soms me wil beroven van dit "geschenk" als ik het zo mag noemen altans.
Het leven is gwn kut voor mij raak niet aan de bak geen vriendin die iets in mij ziet en met steunt. Ouders die van me houden ok maar ik heb er niks aan kan me geen betere voorstellen maar k'heb er niks aan
genoeg vrienden enzo maar t'doe mij nieveel.

Liefst zou ik gewoon kunnen verdwijnen en nooit meer trg komen maar als ik dan wil gaan besef ik me dat dit leven een uitdaging is en hoever je ook in de shit zit je moet blijven gaan, alleen de sterkste en meest doorzettende halen het ookal krijg je alle tegenslag laat je nooit wijsmaken dat je iets niet kunt wat bij mij zoveel is gebeurd.
Leef je leven hoe moeilijk ook

Leven is moeilijk, sterven is makkelijk

Gepost door: Robke | 23-03-10

Reageren op dit commentaar

ik wil weg Ik wil eruit, ik wil het niet meer.

ik ben een jonge vouw van 28 jaar, emt een schat van een vriend ( na een klotehuwelijk van 7 jaar) en 2 schattige kindjes. Maar ik wil al zolang weg :( denk al zolang dat mijn kindjes beter af zijn zonder moeder, dan met zo'n mens gelijk ik, dat met momenten niets verdraagt.

Ik ben nu sedert gisteren terug uit het ziekenhuis. weer een miskraam, de 4de in acht maanden tijd, waaronder 1 buitenbaarmoederlijke waardoor ik mijn rechtereileider verloor. Nu staat mijn linkereileider op het spel.
Ik wou zo graag mijn vriend een kindje geven van ons samen, hoe graag hij ook mijn 2 kindjes ziet, een kind van u eigen is toch iets anders.

Kben gisterenavond thuisgekomen, khad veel pijn. Kheb dan 3 spidifens genomen, en daarna nog een pil tegen paniekaanvallen. Dan nog 2 zo'n pilletjes, en dan nog eens 7. Mijn vriend kwam dan thuis maar had neit door wat ik aan het doen was. Hij keek TV toen ik probeerde de rest van het doosje stilletjes uit hun omhulsel te duwen. Hij heeft ze me afgepakt :(

Vandaag heb ik veel geslpaen en loop al heel de tijd suf en moe rond, en toch moet ik mij nog steeds inhouden om niet naar de pillenkast te lopen en de rest van de pillen te nemen.

Mijn kindjes zijn nu nog bij hun vader tot morgen.
Misschien heb ik vannacht het lef wel, als mijn vriend slaapt.

Gepost door: justme | 25-03-10

Reageren op dit commentaar

Denk daarover ook na,
het pijnloos,en zoek daarom sexy meisje(of 2 of 3 nog beter)die mij vastbind op een stoel,knevel in de mond.Wat opwindende praat verkoopt,en dan handen op mijn neus en mond legt totdat het gedaan is,pijnloos,en indien je wilt wat sexuele handelingen,heb ik er ook iets aan.Je krijgt hiervoor 500 euro! dan vertrek je gewoon! groetjes

Gepost door: eric | 17-04-10

Reageren op dit commentaar

zelfmoord. hoi, ik ben een 29 jarige gast.
denk zelf ook rgelmatig na over zelfmoord.
weet eigenlijk niet precies waarom maar ik vind dat dat ook niet nodig is.
heb in mijn leven nooit vastigheid gehad, geen vaste vrienden, geen vaste woonplaats, geen vaste school. geen vaste familie.
heb nooit voorbeeld gehad van hoe om te gaan met mensen en heb nu, denk ik, een serieuze sociale stoornis en achterstand.
ik ben nu 5 jaar allen en kan geen vriendin krijgen omdat ik niet weet hoe om te gaan met leuke meiden, als het klikt verneuk ik het op een of andere manier altijd.
vrienden maken is geen probleem, vrienden houden lukt me niet.
ik heb niemand om mijn problemen mee te delen en voel me altijd eenzaam.
29 jaar en nog steeds geen eigen huis, vriendin, toekomst...
straffe is dat ik toegelaten ben tot een elite eenheid waarvan de mentale eisen super hoog liggen, ben heel blij dat ik deze mogelijkheid gekregen heb.
mar het maakt me niet compleet, ben nog steeds alleen en eenzaam, zonder vooruitzicht op betere situatie.
ik ken mezelf en zal hierin nooit veranderen, dood zijn lijkt mij de beste optie.
van de andere kant, ik kan mijn ouders dat nooit aandoen, zelfmoord plegen kan altijd nog, als het ECHT te veel word. die kans krijg je maar 1 keer weet je.
ik zal waarschijnlijk door zelfdoding aan mn eind komen, maar ik wacht nog wel even tot het resultaat bekend is van mn huidige doel.

Gepost door: NoName | 18-04-10

Reageren op dit commentaar

gek is het de ene wil sterven en de ander vecht met een ziekte om in leven te blijven,,,
vraag mij af wat erger is

Gepost door: herman | 22-04-10

Reageren op dit commentaar

ECHT RAAR DE ENE VECHT OM TE STERVEN EN DE ANDER MET EEN ONGENEESLIJKE ZIEKTE OM TE LEVEN,,

Gepost door: herman | 22-04-10

Reageren op dit commentaar

hey ik ben steven ik sta hier ook ergens nog tussen toen ik het niet zag zitten maar kijk nu 4 maand later en ik ben er door ik heb hulp gezocht en daardoor ben ik er compleet doorgekomen en zie ik het leven weer rooskleurig in voor iedereen die het even niet ziet zitten kop op er komen betere tijden en als je het alleen niet te boven komt zoek dan aub hulp het leven is wel mooi maar nu zie je dit alleen even niet

Gepost door: steven | 24-05-10

Reageren op dit commentaar

Zwanger (14) Ik ben 14 en ik ben zwanger. Mij mama weet eht nig niet, en ik ben héél bang voor haar reactie. Mijn lief zegt dat hij voor mij en ons kindje zal zorgen, maar moet ik dat geloven? Het liefst van al wil ik nu gewoon dood. Ik heb echt geen behoefte dat de rest van de wereld mij 'hoer' noemt.. :(

Gepost door: Lotte | 25-05-10

Reageren op dit commentaar

Davy ik hou zoveel van davy
zijn vriend moet roet in het eten gooien
en davy kiest voor hém
en hier sta ik dan, alleen, met hopen liefde die ik niet meer schenken kan :'(:'(
als zelfs de liefde een (wed)strijd is geworden, dan ben ik liever dood met geweten te hebben dat ik altijd eerlijk ben geweest en altijd van hem heb gehouden, dan met dit rot ondraaglijk gevoel van pijn te moeten leven en mijn liefde te moeten bewijzen :'( normaal hoor je liefde niet eens te bewijzen!!!! :'( :'( :'(

Gepost door: Ellis | 13-06-10

Reageren op dit commentaar

Mensen, zelfmoord is niet laf.

Maar, al voel je je nog zo ongelukkig, kijk naar het geluk dat naar je toekomt.
Probeer van die zwarte bril aftegeraken.
Jij bent uniek, speciaal, niet te missen in deze wereld. Er zijn zoveel mensen die van jou houden, of van jou nog moeten houden. Als je zelfmoord pleegt, geef je mensen niet de kans om jou te leren kennen en van je te houden.
Dat houden van moet daarom niet verliefdheid zijn, er is ook liefde van ouders, vrienden kenissen, familie, kinderen.... En deze liefde wordt vaak vergeten!
Hij is zo belangerijk, alleen merk je hem niet op. Want hij is er altijd.

Als nu een goede vriend/vriendin zelfmoord zou plegen, dan ga je die toch missen. Dan ga je naar die begrafenis om samen met al de rest van de mensen die van hem/haar hielden afscheid te nemen. Dan pas voel je wat een leegte er dan achterblijft in jou. Er is een persoon weg. WEG, voor altijd.
Zoveel mensen missen die persoon dan. Alleen kan die het zelf nooit meer weten. Hij/zij denkt misschien dat hij/ze goed heeft nagedacht (of juist niet). Maar blijkbaar niet.

Ik denk zelf ook veel na over zelfmoord, ik snij mezelf, voel me waardeloos.
Maar ik blijf onthouden dat er WEL mensen van mij houden, dat ik daar altijd bij terecht kan.
Al zie ik nu niet dat er zoveel liefde aan mij wordt gegeven, ik WEET het. En dat is al genoeg om minstens duizend (en veel meer) keer na te denken voor je eraan begint.
Je vind jezelf misschien dik, stom, lelijk, waardeloos. Je denkt dat je nooit een toekomst zal hebben met een vrouw/man.
Maar, er is voor iedereen een toekomst!!! Neem hem zoals hij naar je toekomt, probeer hem niet te veranderen, of slechter te maken. De toekomst is zoals hij is. En je kan er gelukkig mee zijn, of zeggen dat jij het weer bent die altijd ongeluk heeft.
Maar dat is niet waar!!!!

Want er zijn zoveel mensen die in armoede leven, geen geld hebben, geen eten.
Zij blijven vechten om in leven te blijven. En als ze dat niet zouden doen, dan zou ongeveer de helft van de wereldbevolking zelfmoord hebben gepleegd.
Al die mensen die in de oorlog leven, familie, vrienden en kennissen zien dood gaan voor hun ogen. Trauma's voor heel hun leven....
Jij kan zoveel gelukkiger zijn!!!! Als je maar doorzettingsvermogen hebt, die moet je zelfmaken.
Desnoods helpt iemand jou.
Ga naar een psycholoog, die mensen zijn er om jou te helpen.
Het is niet belachelijk dat je depressief bent en zelfmoord wilt plegen. Vraag hulp aan mensen, alsublieft!!!
Er zijn als genoeg mensen die onschuldig sterven, ga je zelf niet vermoorden. Het is zinloos!!

Liefs,
een anoniem meisje xx
15 jaar

Gepost door: anoniem | 22-06-10

Reageren op dit commentaar

Leeg Ik ben 22 jaar en zit al mn hele leven met een onvoorstelbare leegte in me. Er zijn korte periodes waarin ik me wel eens goed of slecht voel maar over het algemeen ben ik een vreemde voor vreugde en verdriet, voor spanning, angst, verwondering en al datgene wat normale mensen voelen. Slechts 1 maal heb ik gevoelens gekregen voor een pracht van een meisje maar net tijdens een complex moment in haar leven wat haar toen heel kwetsbaar en beinvloedbaar maakte. Normaalgezien had ik haar zo gekregen maar dat gevoel van eerste verliefdheid tegenover mn normale apatische staat maakte me zwak. Nog belangrijker is dat ik haar zo graag zag dat ik gwoon wou dat ze gelukkig zou zijn, en ze zou waarschijnlijk gelukkiger zijn bij iemand anders dan mij. Dus ben ik haar maat geworden en heb haar opgevangen en gesteunt waar ik kon, uiteindelijk heb ik er deels voor gezorgd dat ze een relatie aanging met iemand die haar wel gelukkig zou kunnen maken. Na dit soort zelfopoffering had ik gedacht dat alles goed zou komen, dat ze gelukkig zou zijn en dat ik rustig verder zou kunnen leven. Maar helaas voel ik me niet goed omdat ik haar geholpen heb maar ben ik leger dan ooit omdat ik de enige waar ik ooit om heb gegeven ben verloren door mijn eigen laffe schuld. Nu ben ik op een punt gekomen waar ik me afvraag waarom ik ook nog maar de moeite doe om uit bed te komen of te gaan werken, ik doe dit nog steeds maar het is alsof mn lichaam zijn routine tour doet terwijl mijn geest reeds is gestorven. Dus wat doe ik nu? Blijf ik dit leeg omhulsel verder over deze aarde slepen om mn omgeving geen last te bezorgen of erken ik dat ik mijn raison d'etre heb verloren en daarmee ook de kleine vonk levenslust die ik overhad. Misschien heb ik reeds te lang geleefd en had ik moeten doodvallen op het moment dat ik haar grote bruine ogen zag en een tot dan onbekend gelukzalig gevoel zich meester van me maakte.

Gepost door: hollow | 09-07-10

Reageren op dit commentaar

Hallo iedereen,

Vorige maand heb ik een poging ondernomen, ten gevolge van een relatiebreuk en andere ervaringen waardoor ik met mezelf in de knoop lag. Ik heb alle pillen die ik in huis had (waaronder een grote hoeveelheid alprazolam en andere kalmeerpillen) genomen, en deze met een grote hoeveelheid alcohol genomen. In mijn verwarring die daarop volgde (waar ik niks meer van weet) heb ik blijkbaar op facebook en via sms mijn einde verkondigd, als wraak tov de mensen die me "pijn" hadden gedaan, om hen schuldig te doen voelen... Een vriendin heeft toen de ambulance gebeld. Die hebben me gevonden, en naar de spoed gebracht. Dan ben ik in coma gegaan. Ik ben 2 dagen van mijn leven kwijt geraakt, bijna mijn werk kwijt, iedereen erg geschrokken. Toen ik wakker werd was ik boos, niet omdat ik het gedaan had, maar omdat het mislukt was...

Toen mijn moeder binnenkwam is mijn mening licht veranderd, en was ik ergens blij. En toen een vriendin binnenkwam die na haar werk gekomen was was ik erg blij. Dat meisje heeft in paniek gekomen toen ze zag wat ik allemaal geschreven had, maar de ambulance was al weg, en toen ik wakker werd is ze direct gekomen naar het ziekenhuis. Sedertdien is ze elke avond bij mij geweest, en zijn we zelfs een koppel geworden. Ook de problemen waarmee ik worstelde zijn relatief gezien geen problemen meer.

Heb ik spijt dat ik het gedaan heb? Neen, ik ben er een sterker persoon van geworden. Wel kan ik zeggen dat ik erg geschrokken ben. Ook fysiek zie ik er nog vanaf, mijn keel is beschadigd door de tubes die ze in me gestoken hebben om me te beademen en mijn maag leeg te pompen, en das niet de enige plaats waar ze een buis in gestoken hebben. (ja, mannen, ze steken "DAAR" ook een erg lange darm in...)

Nu heb ik het gevoel eindelijk grip te hebben op mijn leven, en kan ik alles beter relativeren. Ik heb me nog nooit zo goed gevoeld in de 25 jaar dat ik leef, en kan alles aan. Mijn problemen zijn er nog, bvb financieel (ik heb een huis gekocht in mijn vorige relatie, en moet dit nu zien alleen af te betalen etc...), maar ik weet dat er altijd wel oplossingen zijn.

Kortom, ik ben nog nooit zo blij geweest te leven. Zelfmoord is geen oplossing, maar ik kan nu wel zien dat velen het proberen.

Bedankt om dit te lezen...

Gepost door: Jan | 18-07-10

Reageren op dit commentaar

Ik heb er ook vaak over gedacht uit het leven te stappen en denk dit nog regelmatig maar ik zal het nooit doen en weet dat ook al bijna 25 jaar. Omdat ik in reincarnatie geloof heeft zelfmoord geen enkele zin want je zult weer een leven hebben vol destructieve gedachten.
Ik probeer nu in dit leven zin te geven aan mijn leven en dat lukt prima.

Gepost door: Adiah | 29-07-10

Reageren op dit commentaar

Adiah,
ach, als ge dan toch gelooft in reïncarnatie, dan kunt ge makkelijk zelfmoord plegen, ge komt toch terug, dan kan je direct zien wie er allemaal was op de begrafenis, wie er de schijnheiligaards waren en ge kunt ze hun eens ferm doen verschieten. of denkt ge alleen maar in het geloof van reïncarnatie waarvan het verleden (uw geheugen) totaal is gewist, of dat ge terugkomt in een andere levensvorm waarvan communicatie met de mens onmogelijk is? dus beste, oh jawel, moest reïncarnatie bestaan heeft zelfmoord wel degelijk zin, het is trouwens niet vanzelfsprekend dat als ge terug komt dezelfde destructieve neigingen zult hebben.
maar toch goed dat ge het niet hebt gedaan, reïncarnatie zal niet plaatsvinden, éénmaal de pijp uit, nooit meer terug.

Gepost door: watje | 01-08-10

Reageren op dit commentaar

voor een meisje van 15j.moet ik uw uitleg zeer apressieren.maar het gaat niet altijd om een verloren liefde.Ik spreek me niet uit over het verlies van een kindje hé!want ik denk!dat dit het hoogste ,nooit te herstellen verdriet is.Maar er zijn mensen die zich van het leven willen ontdoen daar hun pijn door ziekte niet meer te dragen valt.Er word gezegt dat je met pijn LEERT leven.Ik wil de persoon die dat beweert medish gezien tegen komen want heeft nooit van zn leven al..tandpijn? gehad,beetje te vergelijken met GROTE?m....die bepalen met hoeveel en hoelang je moet afzien voor je recht hebt op hulp terwijl de medische wereld wel! hun uiterste best doen met de mogelijkheden die men heeft.Zn situaties komen niet meer mooi zoals een nieuwe eerlijke liefde.Die mensen hebben die kans niet meer want hoe jong men ook is men kan teneinde geleeft zijn van pijn en verdriet.Vele mensen verdienen dat niet.,ook jij,liefe meid niet,ik wens je alle gezonde geluk in je nog lange leven.Wees altijd eerlijk en lief maar wees heel alert tegen wie.Kleine jongen van Andrez,es goed luisteren..

Gepost door: ZITA | 10-11-10

Reageren op dit commentaar

ik weet niet waar te beginnen ergens heb ik al zo veel de gedachten te hebben zelfmoord te plegen al zo veel jaren maar ja ik ben er te laf voor heb aantal keren ver gegaan maar was jammer genoeg mislukt zo lang heb ik geprobeert te luisteren naar anderen doe het niet het komt wel goed maar ik ben so moe al die pijn en tegenslaggen ik kan dit echt niet meer aan al jaren droom ik van rust stilte in mijn hooft in mijn ogen is de dood al jaren een verlosing ben het vechten met gevoelens so moe weet niet goed hoe ik het zegen moet ben niet echt goed in praten over alles ben gewoon aleen te zijn en alles voor mezelf te houden weet zelf niet waarom ik hier iets zeg wou een afscheid brief chrijven maar hoe begin je er aan dus ging ik beetje op zoek naar meer info zodat ik toch alles kon regelen voor ik ga heb al veel gedaan huis en wagen staat al te koop het geld van de verkoop staat ook al vast want heb vorige week bij de notaris geweest dat deel is toch ook al in orde voor ik eindelijk kan rusten moet ik wel nog een nieuwe huis vinden voor mijn enige vriend mens best friend the dog weet niet of er iemand hier eindelijk iets aan geeft maar toch bedankt en aan iedereen die nog ergens het licht zou zien vecht dan nog iets door voor deze dat het gelijk voor mij te laat is god bless you all

Gepost door: losty | 19-12-10

Reageren op dit commentaar

zelfmoord lijkt me soms zo nutteloos.

Ik denk er aan, vaak zelf
maar er zijn meer mensen die daar vaak aan denken.

Ik heb een vriend tegengehouden zelfmoord te plegen een hele tijd geleden, bij die jongen was het dat hij het niet meer zag zitten, thuis weggelopen, geen werk ( hij was net 18).
Nu werkt die jongen in de bouwsector en is gelukkig met wat hij heeft en zou er niet meer aan denken om zelfmoord te plegen.

Moest ik nog zo een gedachte hebben en het menen, ik zou het vliegtuig pakken en ergens anders een nieuw leven starten.
vind ik een mooie gedacht, anders dan zelfmoord
Dan heb je nog hoop op iets beter en dwaalt je blik verder af van het idee om zelfmoord te plegen

Ook een dosis nieuwsgierigheid naar hoe je leven er uit zou zien helpt volgens mij.

Gepost door: ben | 27-01-11

Reageren op dit commentaar

Ben 16, heb enorm liefdesverdriet. Al jaar en een half. Soms begin ik gewoon te wenen, soms vlieg ik tegen iedereen uit. Ik voel dat ik op mijn eigen grens zit. Ik denk elke dag dat ik hier gewoon weg wil. Niemand lijkt mij te begrijpen. Ik word bang van mijn eigen gedachten..

Gepost door: J. | 30-03-11

Reageren op dit commentaar

TO J.
ja ik weet wat je doormaakt,ik heb momenteel het zelfde aan de hand,het gaat allemaal om een meisje,en zij lijkt gewoon zo perfect dat het nie egt kan zijn,maar er zijn nu al meerdere voorvallen gebeurt tussen ons en ja,ik zit nu met liefdes verdriet,afwijzing,.. noem maar op,en jaa daardoor ben ik beginnen denken aan zelfmoord ik heb al mijn handen helemaal open geslaan op de muur,mij zelf proberen pijnigen,.. maar dat is nog altijd niet hetzelde als zelfmoord,dit geneest,zelfmoord kun je niet meer terug draaien,dus mensen houdt dit in je achterhoofd. en ten nog iets waar ik mezelf altijd mee overhaal om het niet te doen is het verdriet en de pijn die je anderen bezorgt,zoals je familie,je vrienden,de persoon door wie je dit doet,stel je eens voor hoe moeilijk dat dit is voor diegene allemaal. dus denk eerst goed na voor je een beslissing neemt en denk aan de gevolgen die je aanricht;
En waar er een oude deur sluit,zelfs met een ondraagelijke pijn,zal er een nieuwe opengaan met een mooi helder nieuw licht.
JB.

Gepost door: JB | 21-04-11

emile.baetens@sgsintpaulus.eu dit is men e mail als je met mij wilt praten contacteer me dan zeker oke


ps het is anoniem ze xp

Gepost door: emile baetens | 18-05-11

al heel mijn leven lang heb ik problemen
vanaf mijn 2 jaar begon ik ineens dikker te worden
de dokters hadden alles nagekeken maar ze vonden niks
het was de aard van het beestje
op de kleuterschool liep het ook niet van een leie dakje
ze scholden me uit , lachten met me , zonder te beseffen hoeveel pijn het me deed
psychiaters , dokters , instellingen , alles heb ik gehad maar niks hielp
nu ben ik 19 jaar en heb in die tussentijd niks anders gekend dan miserie en rottigheid
ik vertrouw niks of niemand meer
ik word elke dag nog uitgelachen omdat ik psychisch niet in orde ben
het is geen pretje ... al van kleins af aan denk ik elke dag aan zelfmoord , heb ook al ettelijke pogingen achter de rug ,maar iets houd me altijd tegen , tot op de dag dat het té ver gaat , dan gebeurt het , dan ben ik ervan verlost , ik kijk er naar uit!

Gepost door: Filip | 31-05-11

Reageren op dit commentaar

ikzelf denk ook al hele tijd aan zelmoord, dat process is nu al 3 jaar bezig sinds ik een mislukte penis operatie heb ondergaan en daarna door de stress hiervan een maagbreuk heb gehad waardoor ik niet meer kan eten, niet meer kan drinken en niet meer de liefde kan bedrijven. Soms denk ik, waarom leef ik nog het enige wat ik nog doe is werken gaan, thuiskomen en denken aan vroeger hoe goed ik het had voor deze gebeurtenissen hadden plaatsgevonen. ik heb geen vrienden, geen vriendin, al mijn geld is opgeraakt door die mislukte operatie aan de penis te laten corrigeren, maar tevergeefs, het heeft me mijn hele spaarboek van 10 jaar sparen gekost, en ben nog geen stap verder. Enkel dat laaatste beetje moed ontbreekt me om er een einde aan te maken, maar ooit gaat de druppel toch es overlopen ...

Gepost door: jv | 12-06-11

Reageren op dit commentaar

Alvorens een dergelijke stap te zetten...

http://jeugd-pastoraat.webklik.nl

Gepost door: Martin | 26-08-11

Reageren op dit commentaar

pfff ik ben leven beu ik heb men hele leven ongelukkig gevoeld in de liefde bijna elk meisje keek raar naar me ik snap et niet ik zie er best goed uit en ik weet dat ik me raar gedraag soms maar ik ben heel aardig voorig jaar ergens rond november ontmoet ik een meisje die 23 en woont in schotland is op de xbox ik ben 16 btw we gaan met elkaar om voor een maand ofzo ik wist dat ze al iemand had en bij die kerel woonde maar ik werd verlieft op haar en begon te denken over hoe mijn hele leven ik zocht voor dat meisje dat ik van kan houden kan gelukkig maken perfect is voor mij zij was het toen ik en haar waren aan het praten over ons levens kwam ze achter dat ik ongelukkig was in het leven dat ik vrienden zocht iemand wou om van te houden en zij vertelde me over hoe veel ze van haar vader houwde en dat haar vader op een dag haar moeder bijna vermoorde en toch bleven de ouders bij elkaar voor zoveel jaren tot ze 16 was en haar vader sloeg haar en haar moeder 1keer maar maar dat was teveel voor haar ze verliet het huis en ging ergens anders heen en haar vader spreekte soms elke paar jaar met haar en het breekt haar hart dat haar vader geen contact zoekte maar terug naar ons nu op een dag in december zee ze iets heel kwetsend perongeluk tegen me in ik roepte tegen haar weet je dan niet hoeveel ik van je hou?! en ze werd opeens stil en een paar dagen later op haar verjaardag wanneer we alleen waren wou ze iets doen met me ...soort van telefoonsex ze zee niet gewoon laten we het doen maar ze begon me sexuele dingen te vragen en erna zee ze dat ze heel erg verliefd is geworden op mij en vantoenaf waren we liefjes terwijl ze iemand al had wat mijn hart verscheurde we waren van plan om bij elkaar te wonen als ik 18 werd ze was zo mooi ze zag er 17uit we camden heel veel deden dat ding terwijl we camden hier en daar werd ik depresief tegen haar omdat ze sex heeft met iemand en soms werd ze onverklaarbaar evil door me exspres pijn te doen door dingen te zeggen zoals dat ze eens expres de xbox microfoon laat aanstaan en sex ging hebben endaarna sorry zeggen dat ze dat heeft gedaan en paar maanden daarna beslist ze pas te zeggen dat ze geestelijke fouten heeft waar ze dus een ander mens word die gewoon slecht wilt zijn en zee gewoon tegen haar had dat me eerder gezegt ik vind je niet raar ik hou van je alles gaat goed voor een paar maanden we zijn allebij heel verliefd en toen begonnen we steeds meer en meer uit elkaar te vallen ze bleef steeds om kleine dingetjes ruzie te maken w waren lief dan niet liefjes dan weeral en deze keer een week terug heeft ze me verlaten ik heb niemand meer ik wil haar zo hard ik hou van haar ze is zo speciaal het is mijn schuld maar ook weer niet ik wil dood gaan om dit gevoel weg te krijgen ik was gelukkigger voor dat ik haar kende dan nu de tijd ertussen was ik gellukig als je alles had bijgewoond wat er allemaal gebeurde zou dit veel meer op iets slaan als je dit wel begrijpt dankje

Gepost door: jef | 30-08-11

Reageren op dit commentaar

ik ben 15 en zit al weken met zelfmoordneigingen maar als ik het doe dan gaat iemand mij achterna dat ben ik zekr want ze zit zelf met zelfmoordneigingen en ik ben 1 van haar beste vrienden ik wil het egt doen maar ze houd mh tegen ze heeft al om 3 uur snachts naar mh huis gekomen omdat ze dacht dat ik het ging doen.IK WIL HET DOEN.maar op de minst pijnlijke manier ps;HET IS NIET LAF zeker niet ik wim wel maar durf niet ik heb het MOED niet

Gepost door: kwenie | 28-09-11

Reageren op dit commentaar

ik ben 15 en zit al weken met zelfmoordneigingen maar als ik het doe dan gaat iemand mij achterna dat ben ik zekr want ze zit zelf met zelfmoordneigingen en ik ben 1 van haar beste vrienden ik wil het egt doen maar ze houd mh tegen ze heeft al om 3 uur snachts naar mh huis gekomen omdat ze dacht dat ik het ging doen.IK WIL HET DOEN.maar op de minst pijnlijke manier ps;HET IS NIET LAF zeker niet ik wim wel maar durf niet ik heb het MOED niet

Gepost door: kwenie | 28-09-11

Reageren op dit commentaar

Beste allemaal,

mijn verhaal is er als zovelen met als enige verschil ik heb al een paar pogingen ondernomen en leef helaas nog.
Mijn leven is sinds dat ik besta een hel, nergens vind ik aanlsuiting nog begrip op deze focking klote wereld vol met egoistische ......
Why the fock am I alive als ik godvergeten nooit gevraagd heb op deze klote planeet te moeten leven.
Als de kwaliteit van leven moet zijn pijn, verdriet, eenzaamheid en treiterijen, respectloze pipo's overal waar je ook komt.
Ik zeg hier stellig zodra ik dood ben dan pas ben ik echt gelukkig ik haat deze wereld ik haat de mensheid die zo vervlakt is egocentrisch en 1 dimensionaal leeft.
Govergeten wat zal ik blij zijn als ik van al die klote schijnheilen af ben.
Ik treed niet in details want teveel is er al mis gegaan en ik geef hier niemand de schuld van echter die knagende pijn in mijn ziel zorgt dat ik nooit sociaal contact krijg nog een enig puntje van licht.
Mensheid ik hoop dak vandaag geluk heb en eindelijk mag gaan.
Als mijn enige en beste vriend in mijn leven pijn is dan wil ik ervan af.
De aanhouder wint misschien helpt een plastic zak deze keer!

Gepost door: whitelilly | 30-09-11

Reageren op dit commentaar

ik ben 27 ben getrouwd en heb 2 kinderen..... maar helaas denk ik elke dag aan om een einde te maken aan mijn leven. ik ben het zat en heb geen zin meer. ik heb al een paar pogingen gedaan maar niet gelukt jammer genoeg. nichtje van me man heeft 2maanden terug zelfmoord gepleegd... ik mis haar en wil haar graag achterna...
ik begrijp het nut van het leven niet meer. waarom moet je leven als je elke dag moet pijn lijden.. waarom moet je leven als er niemand is die om je geeft waarom moet je leven als het al vanaf het begin van je bestaan al alles fout ging..
ik ben het zat...
mensen zeggen dat leven heel mooi is maar die mooie leven is niet voor mij gelegd..

Gepost door: nina | 07-10-11

Reageren op dit commentaar

ik ben van mijn geboorte reeds in de steek gelaten
7 maand was ik de eerste keer
en steeds weer heb ik diezelfde weerkerende plaag
dat ongeacht wat je ook doet iedereen steeds weg wil van jou
40 jaar heb ik ertegen gevochten
steeds met de beste wil en geloof erin te slagen
ik ben nu vader van een zoon
maar mag toch weer van nul beginnen
wel bij mij is de fut eruit
ik kan de kracht niet meer opbrengen
om steeds weer opnieuw te moeten zoeken naar dat beetje geluk
het weegt niet meer op tegen al de pijn

Gepost door: swibertje | 24-10-11

Reageren op dit commentaar

In maart dit jaar heeft een goede vriendin van mij besloten uit het leven te springen.
Zeker is er moed voor nodig.
Ik denk nu elke dag vaak aan haar en vraag me steeds af wat ik had kunnen doen om het te voorkomen.
Een fijn gevoel hoor!!!!
Denk daar ook maar eens over na.

Gepost door: vieuxgrise | 11-11-11

Reageren op dit commentaar

mijn slang ligt ook al meer dan 3 jaar klaar. De eerste keer was ze te kort. Het is een sluimerend vergif,een worm die door je lichaam wringt, een rat die aan je lijf knaagt. Het is er weer terug het mes ligt klaar, want doordat mijn garage overhoop staat kan ik de slang niet gebruiken. Ik heb het recht nog niet. 3 kinderen eigen zaak ouders leven nog en toch hou ik het niet meer vol. Een plasticzak over mijn hoofd getrokken maar dat voelt slecht , ik ben daar te berekend in met die slang lijkt het nooit op een zelfmoord maar en tragisch werkongeval wat goed is voor mijn kinderen dus ik ben er echt mee bezig misschien haal ik de morgen misschien niet, voor mij zou het beste de neit zijn ik ben het helemaal moe

Gepost door: zelf | 03-08-12

Reageren op dit commentaar

Denk er aan voor ge u zelf iet aandoet wa ge u familie aandoet

Gepost door: Kirsten | 19-09-12

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.